null Beeld

'Moest de jonge Bent Van Looy mij in 'The Voice' zien zitten, hij zou woest zijn.' Humo's Rock Rally-veteranen Admiral Freebee en Bent Van Looy

‘Pyjama Days’ en ‘Wake Up and Dream’: met zulke titels zou je verwachten dat je met de nieuwe platen van Bent Van Looy en Admiral Freebee een stel lodderogen in huis haalt. Maar wanneer we beide heren samen een Antwerps kantoor binnenlokken – een baardkammetje en een mooi stel witte sokken volstond – ontluikt er zowaar een klaarwakkere vriendschap. Met de wortels in Humo’s Rock Rally, maar met de kop in de wolken: ‘Wie iets vindt in muziek, die heeft in de eerste plaats slecht gezocht.’

'Humo's Rock Rally was een gevecht op leven en dood, niets minder' Bent Van Looy


Kom naar de finale van Humo's Rock Rally op 10 april!

HUMO Hoe goed kennen jullie elkaar?

Bent Van Looy «Zeggen dat we elkaar goed kennen, is overdreven. Maar we komen elkaar weleens tegen op café, en die ontmoetingen zijn nooit minder dan hartelijk. We hebben dan een heel direct contact, zonder bullshit. Nooit echt lang, maar ik loop er telkens weer goedgemutst van weg.»

Tom Van Laere «Ik vind het mooi hoe Bent nu met zijn solocarrière gewoon doet waar hij zin in heeft. Die eigenzinnigheid weet ik altijd te appreciëren. Ook al gaat muziek niet over doen waar je zin in hebt.»

Van Looy «Ik apprecieer dan weer aan Tom dat zijn muziek heel intelligent is, en tegelijk ook heel simpel kan zijn. De vorm is van een enorme eenvoud – je kan het bijna dom noemen, maar dan op een goeie manier. En toch zit er altijd een zekere scherpzinnigheid in verscholen.»

HUMO Wat voor Antwerpse cafés zijn het die jullie tot hun cliënteel mogen rekenen?

Van Laere «Maar we ontmoeten elkaar toch niet énkel op café, toch?»

Van Looy «Ik weet dat jij geen grote caféganger bent, Tom. Maar toch kom ik je vaak tegen op café. Toeval of niet.»

Van Laere (tot Humo) «Maar dan vooral in de vooravond. We worden al wat ouder.»

HUMO Maar dan wel heel waardig. Jullie zijn generatiegenoten en veteranen van Humo’s Rock Rally. Warme herinneringen aan?

Van Laere «Ik heb Das Pop nog zien spelen in de Rock Rally die ze wonnen (in 1998, red.). Het was tijdens die Rock Rally dat ik besloten heb dat ik me voor de volgende editie zou inschrijven. Meedoen aan de Rock Rally werd voor mij echt een doel: ik begon twee jaar op voorhand al na te denken over de nummers die ik zou spelen. Ik ging ook naar zowat alle optredens kijken van de groepen die uit de Rock Rally gekomen waren.»

Van Looy «Klinkt bekend. Voor Das Pop was die deelname ook heel belangrijk. We hadden voor de Rock Rally van 1996 ook al een cassetje met nummers opgestuurd, en we waren niet eens geselecteerd. De razernij die we daarbij voelden, was de motor die ons de volgende editie deed winnen (lacht). Ik zie ons na die eerste nederlaag nog rond de keukentafel zitten: ‘Oké jongens: ofwel doen we dit goed, of helemaal niet.’ Dat betekende: stoppen met studeren, niet meer gaan werken, en voortaan elke dag doorbrengen als popgroep. Dat hebben we de volle twee jaar gedaan – puur om de Rock Rally te winnen. Een gevecht op leven of dood was het, niets minder.»

HUMO Dat klinkt wel erg drastisch.

Van Looy «Maar zo moet het! Je kan niet om de drie weken een halve middag samenkomen om te jammen en dan hopen dat je er wel komt. We hadden die prijzenpot trouwens ook echt nodig: we waren straatarm, we hadden niet eens geld om versterkers te kopen, of de schroeven die nodig waren om het drumstel bijeen te houden.»

Van Laere «Ik repeteerde drie keer per week, telkens volle dagen. Op die repetities spéélde ik ook echt Rock Rally: ‘Ik kom nu binnen, ik speel drie nummers en ik time hoelang ik erover doe.’ Ik zou trouwens heel graag nog eens meedoen. Ik heb al vaak zitten nadenken over welke nummers ik zou kiezen.»

Van Looy «Ik ben nog altijd trots op de cover die we met Das Pop gebracht hebben. Een nummer van The Beatles, maar wel een onbekend: ‘Hey Bulldog’, van de soundtrack van ‘Yellow Submarine’. Geen ziel die het kende: een goeie keuze.

»Wat Tom en ik volgens mij ook gemeen hebben: we komen dan wel elk uit een andere muzikale traditie, maar we zijn ons allebei héél goed bewust van de muziek waaraan we schatplichtig zijn. Bij Tom is dat duidelijk de blues, terwijl ik blues dan weer totaal niet snap. Mijn vriendin wel: zij leeft ervoor. Maar Ik heb de sleutel van de blueskast tot op vandaag nog altijd niet gevonden. Ik ben dan meer iemand van ‘hoe meer akkoorden, hoe meer vreugd’.»

Van Laere «Ik heb dan weer hetzelfde met The Beatles. Terwijl ik nochtans wél hoog oploop met Jeff Lynne, die op zijn beurt een Beatles-fanaat is.»

undefined

null Beeld

undefined

'Ik heb na een tv-programma eens te horen gekregen dat wat ik zei niet interessant was voor 'de gewone mens'. Tja, dan moeten ze Donald Trump maar uitnodigen' Tom Van Laere

Van Looy «Lynne is voor mij dan ook een soort kruispunt waarop zowel The Beatles en de blues elkaar tegen het lijf lopen. Electric Light Orchestra als ontmoetingspunt: mooi idee (lacht).»


Liegen als Claus

HUMO Jullie carrières zijn gelijkaardig begonnen, maar ze hebben daarna wel een ander pad gevolgd. Bent is ondertussen een graag geziene panelgast op televisie. Tom zie ik zelden op het scherm.

Van Laere «Ik heb ooit eens ingestemd om in een programma te gaan zitten, en toen kreeg ik achteraf te horen dat de dingen waarover ik praatte niet echt interessant waren voor ‘de gewone mens’. Tja, dan moeten ze Donald Trump maar uitnodigen.»

Van Looy «Ik ben op dat vlak veranderd van filosofie. Als je mij net na de Rock Rally had gevraagd of ik in een tv-programma wou opdraven, had ik je weggestuurd. Dat was tegen mijn principes, die toen nog voorschreven dat alles strikt muziek moest zijn. Zo zat ik toen in elkaar. Maar ondertussen heb ik geleerd dat ‘strikt muziek’ gewoon niet werkt voor mij. Als ik me monomaan met iets bezighou, krijg ik last van een soort tunnelvisie die mezelf noch de muziek ten goede komen. Het keerpunt kwam toen ik zo’n tien jaar geleden naar Parijs verhuisde: toen heb ik geleerd om meer ja te zeggen tegen dingen – ook als die dingen me afschrikten. Ik moest wel, ik kende er zo goed als niemand. Maar de risico’s die ik zo nam, hielden het spannend.»

Van Laere «Bij mij is het net omgekeerd: ik zeg nee tegen alles. Of dat probeer ik toch. Mijn basisinstelling is: overal onderuit glippen. Elke repetitie wil ik verplaatsen, bij elke interviewafspraak twijfel ik om af te zeggen – ook bij dit interview, trouwens.»

Van Looy «Uit angst?»

Van Laere «Nee, want nu ik hier zit, vind ik het leuk. Maar ik zou het niet missen, mocht ik hier niet zijn. En vooral: alles waarmee ik instem, neemt tijd in waarin er stilte en verveling had kunnen zijn – en het is net uit stilte en verveling dat, voor een muzikant als ik, iets goeds kan komen. Dan komen de nummers vaak, zonder dat ik er moeite in moet stoppen.»

HUMO Bent, jij lijkt me iemand die net voltijds op de loop is voor verveling.

Van Looy «Ik ben heel lang op de loop geweest, dat wel. Misschien ook voor verveling. Maar ik doe dingen nog altijd in de eerste plaats omdat ik ze wil doen, niet om iets anders te ontlopen.»

Van Laere «Dat Bent overal ja tegen zegt en ik alles weiger, is ook maar een concept dat we onszelf hebben opgelegd. Ik denk dat het dat is wat Bent en mij verbindt: we leven allebei volgens een zelfgemaakt concept. En vooral: we hebben dat door van onszelf. Zoals Hugo Claus zei: ‘Je moet liegen, maar je moet wel beseffen dat je liegt.’ We houden elk vast aan die zelfbedachte regels. Het is vreselijk voor mijn manager dat ik overal nee probeer tegen te zeggen, maar dat maakt het wél interessant voor mij. Maar nog eens: het is maar een concept. Voor hetzelfde geld verander ik voor mijn volgende cd van idee, en zeg ik dan net zoals Bent overal ja tegen.»

undefined

null Beeld

'Moest de jonge Bent Van Looy mij in 'The Voice' zien zitten, hij zou woest zijn' Bent Van Looy

Van Looy (lacht) «Héél goed opgemerkt. Mijn vriendin heeft me dat ook al onder de neus gewreven, dat ik mijn leven leef volgens een concept.»

HUMO Bent, veel kandidaten van ‘The Voice’ geven onbeschaamd toe dat ze jouw muziek niet kennen.

Van Looy «Ik vind dat vreemd, ja (lacht). Maar als we even rekening houden met de échte wereld, moet ik ook inzien dat ik geen muziek maak voor iedereen. ‘The Voice’ is een programma voor iedereen, mijn muziek is dat misschien iets minder.»

HUMO Wat zou de Bent die indertijd de Rock Rally won, zeggen als hij je nu zag?

Van Looy (denkt na) «Die zou woest zijn, denk ik. Pissed off dat ik niet exact gedaan heb wat hij toen wou.»

Van Laere «Dat zie je veel, artiesten die ergens laatdunkend over doen maar eigenlijk gewoon erkenning uit die hoek willen. Wie beweert van niet, die is niet helemaal eerlijk met zichzelf. Je hebt van die indierockers die gefrustreerd rondlopen dat commerciële muziek zoveel succes heeft: ze willen tóch geen deel van dat circus uitmaken, dus waarom stoort het hen dan?»

HUMO Is dat de reden om mee te doen aan ‘The Voice’, Bent? Aanvaard worden door het grote publiek?

Van Looy «Nee. Nu, ik ben ook niet dom: het zou mooi zijn mochten mensen die me zien in ‘The Voice’ zich spontaan afvragen wat voor muziek ik maak, waarna ze die dan idealiter ook nog eens opzoeken. Maar ik zit er niet met een plan. Het is gewoon een programma dat goed in elkaar zit en waarbij ik af en toe iets bijleer. En het betaalt goed, wat van de platenverkoop niet gezegd kan worden (lacht).

»Zolang ik ’s avonds nog in de spiegel kan kijken, zeg ik ja tegen zulke dingen. Ik zeg heus ook niet altijd ja. Ik weiger ook veel. Programma’s waar ik niet volledig achter sta – omdat ze niet slim zijn, of seksisme vermommen als humor, bijvoorbeeld.»

Van Laere «Ik zal het dan ook maar toegeven: ik zeg ook niet tegen álles nee. Maar ik probeer het wel. Vraag het aan mijn band: ik zeg voortdurend dat ik geen zin heb om op te treden. Muzikanten die de hele tijd zin hebben om op te treden, vertrouw ik ook niet. Net zomin als creatievelingen die op voorhand al beslist hebben hoe hun publiek zich moet voelen bij wat ze maken. Zoiets zorgt zelden voor een mooi optreden.

»Ik heb onlangs voor het eerst aan mezelf toegegeven dat ik eigenlijk best wel zenuwachtig ben voor een concert. Had je me vroeger gevraagd of ik stress had, ik had altijd gezegd van niet. En het gekke is: nu ik zo eerlijk ben geweest, voel ik de zenuwen pas écht.»

Van Looy «Ik ken dat. Ten tijde van mijn eerste soloplaat was ik doodnerveus omdat ik er voor het eerst alleen voor stond, zonder vrienden in mijn rug. Maar dat motiveerde me net: als het zo griezelig aanvoelde, moest ik het zéker doen. We zijn allemaal een soort heremietkreeft die beschut door het leven krabbelt. Maar als je het aandurft om je schelp weg te gooien, gebeuren er interessante dingen. Vroeger maakte ik me tot in het extreme druk over wat mensen van mijn muziek dachten. Zeer vermoeiend – zowel voor mezelf als voor de mensen om me heen. Dat heb ik nu wel afgeleerd.»


Geen vrije wil

HUMO Bent, jij bent voor de tweede keer naar de andere kant van de wereld getrokken om Jason Falkner je plaat te laten producen. Tom, jij bent zelf een veelgevraagde producer, voor onder anderen Roland en Raymond van het Groenewoud. Zit ik in tijden van doe-het-zelfprojecten tegenover twee liefhebbers van een goeie ouderwetse productie?

Van Looy «De eerste keer heb ik Jason maar voor de helft gebruikt: ik had al zo’n duidelijk idee van wat ik wou dat ik hem eerlijk gezegd wat gekortwiekt heb. Op ‘Pyjama Days’ wou ik dat goedmaken, en ik heb deze keer niets voorbereid. Wat je hoort, is wij twee die op het moment zelf samen de songs ontdekken. Dat is een risico, want je vliegt naar Los Angeles met weinig meer dan wat akkoorden. Een nummer als ‘My Escape’ bestond ’s morgens nog niet, maar tegen de avond was het helemaal af.»

Van Laere «Uit iemand als Roland krijg je ook zelden meer dan twee takes. Raymond is al wat flexibeler: hij durft al eens een derde take te doen (lacht). Maar ik herinner me dat ik Raymond voor zijn laatste plaat toch nog probeerde te overhalen een take extra te doen. Hij zei: ‘Maar als ik het zoveel moet proberen, kan ik het dan wel écht?’ Dat vond ik geweldig.

»Ik heb op ‘Wake Up and Dream’ voor het eerst mezelf geproducet. Tijdens het producen voor een andere band had ik gemerkt dat muzikanten opmerkelijk relaxter waren toen we aan de demo’s bezig waren. Maar dat gevoel verdween zodra de echte opnames begonnen. Toen kreeg ik het idee om op mijn plaat de muzikanten wijs te maken dat ze demo’s aan het inspelen waren. Niet waar, natuurlijk: ik maak nooit demo’s. Maar het zijn die opnames die nu op de plaat staan.»

undefined

null Beeld

HUMO Tom is altijd soloartiest geweest, voor Bent was het een bewuste keuze. Een egokwestie, zoals het cliché dan voorschrijft?

Van Looy «Nee, ik denk dat mijn ego net veel harder opspeelde in Das Pop. Enfin, daar ben ik zelfs zeker van. Het was in elk geval niet makkelijk om de stap te zetten. Das Pop was méér dan vrienden die muziek speelden: we leunden op den duur eerder aan bij een commune dan bij een band. De groep was heilig, en was bijna twintig jaar lang het decor waartegen mijn leven zich had afgespeeld. Het moment waarop je dan beslist om eens géén nieuwe groepsplaat te maken, is dan ook heel confronterend.»

Van Laere «Ik speel dan weer al een hele tijd met het omgekeerde idee: om ín een groep te stappen. Ik heb het er al vaak over gehad met Tim Vanhamel, en het moet er ooit eens van komen. Ik zie mezelf dan voor een keertje vooral de zanger zijn, ik hoef niet eens een gitaar vast te houden.»

HUMO Die omgekeerde beweging zie je maar zelden.

Van Looy «Ik ken wel een voorbeeld: Tin Machine, de groep waarin Bowie zich liet opnemen. Met weinig succes, natuurlijk, maar wel een goed idee. Dat vond ik ook zo heerlijk aan toen ik gevraagd werd om te komen drummen bij Soulwax. Ik ging van frontman – bij Das Pop – naar achterin, weggestopt achter de drums.»

HUMO Over Soulwax gesproken: het gerucht gaat dat de broers Dewaele opnieuw gaan touren.

Van Looy «Dat heb ik ook gehoord, ja. En ik heb me ook laten vertellen dat ze van plan zouden zijn om Soulwax nog eens helemaal te herdefiniëren. Ze hebben me nog niet opgebeld, maar sinds ‘Part of the Weekend Never Dies’ weet iedereen hoe dat eruitziet, zo’n Soulwax-tour. Dan moet je al snel in jaren tellen, en ik denk eerlijk gezegd niet dat dat compatibel zou zijn met mijn soloplannen. Maar: ik zou met heel veel plezier weer achter de drums gaan zitten. Zolang het maar voor een paar maanden zou zijn.»

HUMO Tom, jij zei in het begin van het gesprek dat muziek géén kwestie is van doen wat je wilt. Leg uit.

Van Laere «Dat is een misvatting die je vaak hoort. ‘Bob Dylan en Neil Young, die doen wat ze willen.’ Maar vrije wil bestaat niet, ook niet in muziek. Vanaf het moment dat je iets écht wil doen, ben je niet langer vrij.

»Ik zie muziek maken als een hond die een put graaft: dat beest graaft in de eerste plaats om zijn spieren te bewegen. Maar op het einde houdt het er toch maar mooi een put aan over. Zo is het ook met platen.»

Van Looy (verbaasd) «Is dat zo, van die hond?

Van Laere «Het kan ook zijn om z’n nagels te scherpen, de juiste reden ontsnapt me even. Maar je kan het ook gerust zien als een kind dat een hele dag een zandkasteel bouwt op het strand, en het kapotmaakt net voor hij weer naar huis vertrekt. Het gaat ’m om het máken, en de zin die dat kind had in het maken.»

undefined

null Beeld

HUMO It’s about the journey, not the destination.

Van Looy «Inderdaad. Muziek maken gaat over het zoeken, niet over het vinden. Ik mag er niet aan denken: het moment waarop je op je bestemming aangekomen bent en iemand je op je schouder tikt – ‘Dit is het, je bent er.’ Verschrikkelijk!»

Van Laere «Ik las eens een interview met een Belgische zanger die een paar andere zangers opsomde die volgens hem ‘begrepen waar het om draaide in de muziek’. Dan denk ik: ‘Dat moet toch erg zijn, begrijpen waarover het gaat?’ Het klinkt alsof er een verklaring is. Terwijl muziek maken voor mij net draait om het raadsel groter maken. Op het einde moet je nog minder weten dan op het moment dat je begon. Geloof me: wie in de muziek iets vindt, die heeft slecht gezocht.»

HUMO Doemscenario: je blijkt met ‘Pyjama Days’ of ‘Wake Up and Dream’ de perfecte plaat gemaakt te hebben. Panikeer je?

Van Looy «Als dat gebeurt: super. Maar dan ben je wel klaar, natuurlijk.»

Van Laere «Ik héb al zes keer de perfecte plaat gemaakt. Dat vond ik tenminste op het moment dat ze af waren. Maar ik ben er uiteindelijk toch nooit helemaal tevreden over. Ontelbaar zijn de keren dat ik ‘de perfecte song’ geschreven heb, tot ik die dan opnam en beluisterde. En soms is het net het omgekeerde. Songs laten zich niet in steen beitelen.»

Van Looy «Dat is een verschrikkelijk moment, die ontlading achteraf. Het mooiste moment komt net ervoor: de wandeling naar de studio na het telefoontje dat je de eerste afgewerkte vinyl kan komen halen. Je hebt zo lang geleefd voor dat moment – tot je die plaat in handen hebt, en dat ideaal waarvoor je geleefd hebt maar een díng blijkt te zijn. En dan – pfffft – loopt die ballon in je binnenste leeg. En dan begin je opnieuw. Weer met die overtuiging: deze keer wordt het anders.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234