Moet je zien op Halloween: 'The Haunting of Hill House'

Wij hebben maar met een half oog naar ‘The Haunting of Hill House’ gekeken. In het begin omdat de horrorreeks zich aankondigde als de zoveelste gehypete maar uiteindelijk toch middelmatige Netflixserie. Daarna omdat de serie zo goed en eng bleek te zijn dat we enkel tussen onze vingers door durfden te gluren. Daarom: drie redenen waarom u voor een geslaagd Halloween ‘The Haunting of Hill House’ moet zien.

'Kinderkoppen tussen de spijlen van de trap'

1 STEPHEN KING GAF ZIJN ZEGEN

Voor ‘The Haunting of Hill House’ haalden de makers de mosterd bij het gelijknamige boek uit 1959 van de Amerikaanse schrijfster Shirley Jackson. Dat boek is ondertussen een cultsucces geworden: Stephen King noemde het zelfs ‘één van de twee grote romans van het bovennatuurlijke in de laatste honderd jaar’ – de andere was ‘The Turn of the Screw’ van Henry James. Geen eenvoudige opgave dus om zo’n titel te bewerken, maar de makers zijn er met vlag en wimpel in geslaagd. Diezelfde King was ook vol lof over de serie, die nochtans fel afwijkt van het bronmateriaal. ‘Normaal gezien ben ik geen fan van herwerkingen,’ twitterde de man van wie zowat élk boek de afgelopen decennia verfilmd werd, ‘maar dit is knap werk. Zo goed als geniaal. Ik denk dat Shirley Jackson het zou goedkeuren.’

‘The Haunting of Hill House’ volgt vijf broers en zussen die op bevel van hun vader in het holst van de nacht het behekste landgoed ontvluchten waar ze die zomer wonen. Hun moeder moeten ze hulpeloos achterlaten, zij sterft in het huis. Twintig jaar later worstelen de vijf nog steeds met de gevolgen van die rampzalige nacht. Net als in HBO’s ijzersterke ‘Sharp Objects’ toont de reeks hoe volwassenen omgaan met een psychologisch trauma dat ze als kind hebben opgelopen. Steven (Michiel Huisman) is rijk geworden door pulpboeken te schrijven over de spoken waarin hij zelf niet gelooft, Shirley (Elizabeth Reaser) omringt zich met dode lichamen in haar begrafenisonderneming, Theodora (Kate Siegel) probeert als kinderpsycholoog haar eigen demonen te herkennen in haar patiënten, en tweeling Luke (Oliver Jackson-Cohen) en Nell (een ijzersterke Victoria Pedretti) kampen met drugsverslaving en depressie.

2 DE SERIE MAAKT JE PARANOÏDE

Het is uiteindelijk een manische Nell die het gezin weer samenbrengt. Na een alarmerend telefoontje naar haar vader (Timothy Hutton) verschijnt Nell in het appartement van haar grote broer Steven. Hij is geïrriteerd door haar onaangekondigde bezoek maar nog voor hij haar de huid vol kan schelden, belt zijn vader hem met slecht nieuws: Nell is dood. Steven draait zich om en Nell staat plots vlak achter hem, haar gezicht grauw, grijs en gillend.

Laat dat u vooral niet afschrikken: ‘The Haunting of Hill House’ teert niet alleen op zulke goedkope genreclichés. Hier en daar krijgen we wel close-ups van spoken die slapende mensen besluipen, of lange shots van lege gangen. Open deuren vallen weleens vanzelf dicht en insecten krioelen uit oogkassen van dierenkadavers. Er zijn kamers die niemand anders kan betreden en geluiden die niet door lekkende leidingen verklaard kunnen worden.

Wie goed oplet, zal in verschillende scènes nachtmerrieachtige achtergrondfiguren zien dwalen: kinderkoppen tussen de spijlen van de trap, starende vrouwen in de hal, moordlustige mannen in je ooghoek. Ze zijn gemakkelijk over het hoofd te zien en voegen niets toe aan het verhaal, maar die figuren zijn oprecht het engste deel van deze reeks. Het is ook meer dan een gimmick: als je zo’n verborgen monster spot, voel je je als kijker gedwongen om terug te spoelen en even te dubbelchecken. Je neemt een screenshot. Je zoomt in. En daar zijn ze. Je verbeeldt het je niet. Zo maakt de reeks je op een heel gewiekste manier even paranoïde als haar gestoorde personages. In de woorden van Stephen King: zo goed als geniaal.

3 U KUNT TEGELIJK GILLEN EN HUILEN

De makers weten ook dat horror pas echt angstaanjagend wordt in alles wat niet getoond of uitgesproken wordt. Zo krijgen we slechts spaarzaam aanwijzingen over wat er met de moeder is gebeurd en wie verantwoordelijk is voor haar dood. Heeft de vader haar vermoord, en heeft hij geprobeerd om zijn misdaad te verbergen door te beweren dat het spookhuis het heeft gedaan? Dwaalden er werkelijk geesten rond in het landgoed? Of waren het de bewoners zelf die niet meer spoorden? In de zoektocht naar de waarheid wordt ‘The Haunting of Hill House’ meer dan een spookverhaal: de reeks schetst een diep ontroerend beeld van gezinsleden die nooit een plaats hebben kunnen geven aan hun intense verdriet en toont hoe die pijn zijn klauwen in hun levens heeft gezet.

Elk van de vijf kinderen staat centraal in een eigen aflevering. De vijfde is genoemd naar de ‘Bent-Neck Lady’, een huiveringwekkend spook dat u gegarandeerd wat slaap zal kosten. In één van de strafste uren televisie van het jaar volgen we het tragische leven van Nell. We zien haar evolueren van een jonge, gelukkige bruid met slaapverlamming tot een wanhopige weduwe die door de plotselinge dood van haar geliefde langzaam maar zeker doordraait. Door zo diep te graven in de verbrijzelde levens van de kinderen kan de reeks de nadruk leggen op de zware tol die een traumatisch verlies op nabestaanden legt.

In de volgende aflevering, ‘Two Storms’, komt het gezin samen om Nell te begraven, een moment waarop alle onzekerheden op tafel worden gegooid. ‘We waren met zeven en nu zijn we nog maar met vijf omdat twee van ons hebben besloten om te sterven,’ zegt een verbitterde Shirley. Vervolgens, zachter: ‘Ik wou dat Nell wist dat ze met mij kon praten, dat het mij geen angst zou aanjagen.’ Terwijl ze herinneringen aan hun zus delen, leggen ze de link tussen haar zelfdoding en de vroege stadia van hun moeders geestesziekte, informatie die de vader slechts druppelsgewijs prijsgeeft. De bedachtzaamheid waarmee dit thema wordt aangesneden, is wat ‘The Haunting of Hill House’ zo sterk maakt.

En dan moet het gezin nog terugkeren naar de gruwelijke plek. Veel van de grootste mysteries van het huis blijven tot in de finale onopgelost, en zelfs na afloop blijven we met veel vragen achter. De reeks suggereert herhaaldelijk dat we daar vrede moeten mee nemen, net zoals de kinderen moeten aanvaarden dat hun iets afschuwelijks is overkomen waar geen verklaring voor is. Dat afschuwelijke dingen nu eenmaal gebeuren. Die combinatie van ijzingwekkende horror en emotioneel drama zorgt ervoor dat ‘The Haunting of Hill House’ u zal doen gillen en huilen, vaak zelfs tijdens één en dezelfde aflevering.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234