null Beeld

'Money Monster': Jodie Foster regisseert George Clooney en Julia Roberts

Het is alweer geleden van de sciencefictionprent ‘Elysium’ (2013), waarin ze de schurkenrol voor haar rekening nam, dat we Jodie Foster nog eens op het witte doek hebben zien fonkelen. Onlangs nam ze plaats in de regiestoel van ‘Money Monster’, een vinnige satire die met scherp schiet op Wall Street, de sensatiezucht van de media en de almacht van de multinationals.

Erik Stockman

De hoofdrollen liet Foster – die in Hollywood rondloopt sinds 1969, toen ze als kindsterretje haar acteerdebuut maakte in ‘The Doris Day Show’ – dan weer aan George Clooney en Julia Roberts. De eerste is geweldig op dreef als een beursgoeroe die tijdens zijn eigen televisieshow wordt gegijzeld door een wanhopige jongeman, de tweede is zoals altijd ravissant als de producente van de show. Tijd voor een babbel.

Jodie Foster «Toen ik aan boord kwam, was ‘Money Monster’ nog een klein, onafhankelijk projectje met een belachelijk klein budget. Maar nadat George had toegezegd om Lee Gates te vertolken, begon het razendsnel te gaan: met hem erbij was ‘Money Monster’ plotsklaps een mainstreamfilm geworden, en kregen we onderdak bij een grote studio, SonyTristar. Toch denk ik dat de film een rebelse kwaliteit heeft behouden. In het verhaal zit veel oprechte verbolgenheid verpakt.»

- Is dat de reden waarom u deze film wilde maken? Uit kwaadheid over het onverantwoordelijke gedrag van de banken?

null Beeld

Foster «Kwaadheid was één van mijn drijfveren, ja. De manier waarop de banken met de spaarcenten van de gewone mensen omspringen, maakt me witheet van woede. Het werd hoog tijd dat er nog eens een entertainende satire werd gemaakt over de financiële wereld en over de eigenwaan van de media, maar er zijn nog andere redenen waarom ik deze film wilde maken. Weet u, door het maken van films probeer ik op één of andere manier orde in mijn eigen leven te brengen. De drie mannelijke hoofdfiguren uit ‘Money Monster’ – de televisiepresentator, de gijzelnemer en de magnaat – worden elk op hun eigen manier voortgedreven door een gevoel van mislukking. Hoe ga je om met zo’n gevoel? Wat moet een mens doen wanneer hij zich niet langer waardevol voelt? Het is een vraag die me enorm bezighoudt.»

- Raar dat u zich die vraag stelt. U hebt zoveel bereikt in uw leven.

Foster «O ja? Heb ik mijn leven zinvol ingevuld? Dan zie ik daar toch geen bewijzen van. Goed, ik heb al die films gemaakt. Maar wie zegt mij dat mijn werk nu echt zinvol is geweest? Die Oscars in mijn kast, de centen op mijn bankrekening: zijn die zinvol? De gebeurtenissen die voor mij in dit leven het meest betekenisvol zijn geweest, zijn als stof in de wind. Een teder moment met een geliefde. Een vreugdevol moment met mijn kinderen. Het verdriet waar je doorheen moet wanneer iemand waarvan je zielsveel hield is gestorven. Van al die momenten hou ik niets tastbaars over, en toch betekenen ze veel meer voor mij dan al die materiële dingen.»

- Was u eigenlijk vertrouwd met de financiële wereld?

Foster «Nee, en zelfs nu ik deze film heb gemaakt, snap ik nog altijd niet precies hoe beurzen en aandelenkoersen werken. Maar die wereld fascineert me wel. De allereerste film die ik regisseerde, ‘Little Man Tate’, werd indertijd uitgebracht door Orion, in hetzelfde jaar dat die studio ‘The Silence of the Lambs’ uitbracht. ‘The Silence of the Lambs’ groeide uit tot een enorme hit, en toch ging Orion dat jaar bankroet. Ik begreep er niets van: hoe was het in godsnaam mogelijk dat een studio die net een gigantische hit had gescoord, over de kop kon gaan?»

undefined

null Beeld

'Het werd tijd dat er nog eens een entertainende satire werd gemaakt over de finan­ciële wereld' Jodie Foster

- Amerikanen hebben een vreemde relatie met geld, niet?

Foster «Wij, Amerikanen, halen onze eigenwaarde uit die bundeltjes groene bankbiljetten. Zonder poen is het voor ons erg moeilijk om te begrijpen wat eigenwaarde eigenlijk is. In de Verenigde Staten kennen we niet zoiets als een aristocratie: je kunt er niet teren op de naam, de verdiensten of op het prestige van je voorouders. Iedere Amerikaan moet zichzelf telkens opnieuw uitvinden. Zelfs wanneer je John F. Kennedy heet, moet je in de zomer als jobstudent ijsjes gaan verkopen. Zo zitten we nu eenmaal in elkaar. Maar dat betekent ook dat we onder enorme druk staan. Wanneer je in Amerika niet rijk of beroemd bent, ben je een nobody.»

- Laten we het even hebben over de leading lady van ‘Money Monster’: Julia Roberts.

Foster «Een buitengewone dame, die ik mateloos bewonder. Wat het voor mij wel wat lastig maakte om tegenover haar op de set te staan: ik moest me er elke dag overheen zetten dat ik tegenover dé Julia Roberts stond. Maar ze is een droom om mee samen te werken, hoor: ze heeft nul komma nul kapsones, is ongelooflijk professioneel, en omdat ze ongelooflijk goed voorbereid op de set verschijnt, hoef je haar niets meer uit te leggen. Ze wist verdorie meer af van het medium televisie dan de meest ervaren televisieregisseur. En ze werkt snél – ze speelt haar scène, het is er meteen óp, en ze is weer weg. Vaak had ik zin om te roepen: ‘Wacht, wacht, ik wil méér!’ Maar zo werkt ze nu eenmaal – verschijnen, spelen, vertrekken. Flitsende Julia.»

undefined

null Beeld

undefined

'Julia ­Roberts is als tv-producente haar eigen ravissante zelf, ­George ­Clooney is ­geweldig op dreef als beursgoeroe'

- En hoe viel George Clooney mee? Heeft hij, naar goede gewoonte, veel practical jokes uitgehaald?

Foster «Minder dan op andere sets, vermoed ik. Het waren lastige opnamen voor hem, met veel intense scènes en snelle dialogen. Hij heeft gewerkt als een galeislaaf, waardoor er niet zoveel tijd overbleef om lol te trappen. Maar George is een bovenste beste kerel, hoor. Wat ik zo cool aan hem vind, is dat hij elke dag in jeans en T-shirt op de set opdaagt, altijd netjes op tijd, en met een versleten rugzakje rond z’n schouder. Zie je hem daarentegen op een persconferentie, of op een gala-avond, dan draagt hij de meest glamoureuze kostuums en zie je zijn ogen schitteren. Alsof er twee verschillende Clooneys rondlopen.»

- Er is de laatste tijd veel te doen over het feit dat er in Hollywood zo weinig vrouwelijke regisseurs rondlopen. Ligt u daar wakker van?

Foster «Die discussie woedt nu wel in de pers, maar in Hollywood weten we allemaal al járen dat er nauwelijks vrouwelijke regisseurs zijn – en er is geen beterschap in zicht. Ik ken wel enkele vrouwelijke producers en studiobonzen, en er lopen wel wat vrouwelijke televisieregisseurs rond, maar vrouwen die mainstreamfilms maken? Neen, die zijn hier nog schaarser dan palmbomen in Berlijn. Ik geloof niet in een groot complot, waarbij de grote studiobobo’s zeggen: ‘Haha, we gaan ervoor zorgen dat vrouwen hier geen kansen krijgen!’ Het toont gewoon aan dat de toplui van de studio’s liever geen risico’s nemen. Vrouwelijke films, vrouwelijke hoofdpersonages, vrouwelijke regisseurs: ze beschouwen het als commerciële zelfmoord. Ik ben niet helemaal zeker waarom ze dat denken, maar het is wel zo.

»Dit gezegd zijnde, ken ik ook een hoop regisseuses – en ik weet dat ik me niet populair maak door dit te zeggen – die gewoonweg hun neus ophalen voor de mainstreamcinema.»

- Maar de George Clooneys en Tom Hanksen van deze wereld zouden toch wat meer in de bres kunnen springen voor vrouwelijke regisseurs?

Foster «O, dat komt niet bij hen op. Het zit gewoonweg niet in hun verdorven mannelijke DNA om voor vrouwen op te komen. Trouwens, in de meeste gevallen zijn het niet de acteurs die hun regisseur kiezen; meestal gaat het andersom.

»Nu, het is leuk dat we dit debat voeren, maar tegelijk kijk ik uit naar de tijd dat we dit onderwerp niet meer zullen moeten aansnijden. Ik zeg altijd: ‘De beste vrouw met wie ik ooit heb gewerkt, is Jonathan Demme.’ Demme (de regisseur van ‘The Silence of the Lambs’, red.) heeft een uitgesproken vrouwelijke gevoeligheid, en op de set waakt hij als een mama over zijn acteurs. Kathryn Bigelow is dan weer een echte vrouw, maar zij maakt van die harde, testosterongedreven actiefilms. Eigenlijk is Hollywood panseksueel (lacht).»

- Gebeurt het dat u met uw zonen praat over vrouwenrechten?

Foster «Reken maar. Ze zijn nu 14 en 17: een cruciale leeftijd, waarop hun meningen worden vastgelegd en hun kijk op de wereld vorm krijgt. Maar ik denk dat het goed komt: ze weten intussen meer over vrouwenrechten dan ik (lacht). Ik heb hen tot vervelens toe verteld dat er vroeger, toen ik zelf nog een klein meisje was, nauwelijks vrouwen in de filmbusiness werkten. Behalve die ene actrice die de mama mocht spelen, en de make-upartieste, zag je nooit een vrouw op de set.»

- Acteren doet u nauwelijks nog. Is het voor uw zonen dat u uw carrière op een laag pitje hebt gezet?

Foster «Inderdaad. Dat is ook de reden waarom ik uiteindelijk niet zoveel films heb geregisseerd. Ten eerste had ik als actrice mijn handen meer dan vol. En toen kreeg ik mijn twee zonen, waardoor er nog minder tijd overbleef voor het maken van films. Als ik me nu engageer voor een film – wat meestal betekent dat ik er wekenlang niet voor mijn kinderen kan zijn – dan kan het maar beter een film zijn waarin ik 100 procent kan geloven. Nu, ik heb nergens spijt van, hoor. Mijn jongens zijn me dierbaarder dan eender welke film.»

© The Interview People

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234