Mortal Engines

Beman de geschuttorens! Londen valt aan!

In de IMAX-zaal waar de nieuwe fantasyfilm ‘Mortal Engines’ werd vertoond, dienden wij onszelf al na 5 minuten in de arm te knijpen: ja, wij zaten wel degelijk te genieten van een spannende achtervolging tussen de tractiestad Londen en een klein Beiers mijnstadje met CO2-motoren. Ja, u leest dit goed. De film speelt zich helemaal af in een post-apocalyptisch landschap waarin op gigantische rupsbanden rondrijdende steden enterhaken op elkaar afschieten terwijl iemand in de stuurhut waarschuwingen uitroept als ‘Roofstad! Op 10 kilometer en naderend!’ Het klinkt vergezocht, belachelijk en, eerlijk gezegd, ook een beetje krankzinnig. En toch: op het moment dat wij dat Beierse mijnstadje in de opengesperde stalen kaken van Londen zagen verdwijnen, een beetje zoals het schip van prinses Leia in de openingsscène van ‘Star Wars’ wordt opgezogen door die Star Destroyer, konden we onze pret niet op. (Grappig detail: na de achtervolging beklaagt iemand zich erover dat de trillingen schade hebben toegebracht aan de keramiekzaal in het London Museum).

De belangrijkste vaststelling is dat het gekke basisgegeven van ‘Mortal Engines’, de verfilming van de ‘Levende Steden’-boekenreeks van Philip Reeve, wérkt. En hoe! Eén van de knapste vondsten is de hallucinante verschijning van de kleinere aasgiersteden, die ’s nachts over het aardoppervlak denderen terwijl hun zoeklampen de omgeving aftasten. Nog een goeie vondst: wanneer de steden zijn voorbijgetrokken, blijven er kriskras in de aarde insnijdingen achter – als voren in een akker – die zo breed en diep zijn dat een mens er helemaal in kan verdwijnen. Tussen twee actiescènes in krijgt u ineens een beeld te zien van een doorkerfd landschap: ’t is maar een kort tussenshot, maar het zijn precies die visuele details die het universum van ‘Mortal Engines’ geloofwaardig helpen te maken.

Het script werd neergepend door Peter Jackson, Fran Walsh en Philippa Boyens, het trio achter ‘The Lord of the Rings’, maar de regie werd overgelaten aan Christian Rivers, de artiest die verantwoordelijk was voor de designs van de Tolkien-verfilmingen. Een goede keuze: Rivers pakt nu en dan uit met een adembenemend tableau (de in een lange donkere mantel gehulde premiejager Shrike die in het maanlicht oprijst uit de zee!) en daarnaast is hij er zelfs in geslaagd om in de merkwaardige relatie tussen Shrike en Hester Shaw, het vrouwelijke hoofdpersonage, een ontroerende tederheid te leggen. Toegegeven, de jonge hoofdacteurs missen een zekere uitstraling en tijdens de grote climax met de onvermijdelijke donderende explosies voelden we onze aandacht verdampen als een plasje water in een hoogoven. Gelukkig viel er in het laatste halfuur hier en daar nog een goede oneliner op te pikken: ‘Jij bent een relikwie uit het verleden, een dinosaurus. En ik... ik ben de meteoor!’

Achteraf sloeg onze verbeelding pas écht op hol. We namen plaats in de stuurhut van onze woonplaats Oostende, haalden enkele hendels over, en stuurden onze tractiestad knarsend en daverend in de richting van het binnenland. Pas maar op, want de enterhaken liggen klaar! Eerst slokken we Gent op, daarna volgt Manhattan, en dan Berlijn!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234