null Beeld

Mount Eerie - Sauna

Een sauna in een blokhut aan een meer in Finland. Niks dan water en naaldwoud. Buiten alles stil en wit, binnen niks dan gesis in het licht van gloeiende kolen. En dan begint, eerst heel zachtjes, je brein met je te dollen.

Als de stoom je gedachten even later in 101 nevels hult, weet je niet meer zeker of de buitenwereld nog wel bestaat. Of deze sauna, die nu volledig aan het oog onttrokken is. Je zit muurvast in de onbegrensde natuur, gevangen in het allerkleinste kamertje: je hoofd. En net dan moet je kakken.

Haha! Gewoon een grapje, vrienden, om u en onszelf weer onder de mensen te brengen. Want op z’n queeste naar afzondering heeft Phil Elverum, de kluizenaar op Mount Eerie, een nieuw eindstation bereikt, en zoals altijd neemt hij de luisteraar moeiteloos mee. Dat is misschien een tikje paradoxaal, maar wij zouden het niet anders willen. Alleen al wegens ‘Sauna’, de tien dampende minuten tellende titeltrack waarvan u het verhaal hierboven min of meer kon volgen: uitsluitend bedwelmende synths en saunageluiden, en Elverum die mondjesmaat z’n van God verlaten gedachten loslaat. De vrouwenstemmen die ’m gaandeweg vervoegen, zijn gewoon de sirenes binnenin. Ze zullen verder nog hier en daar opduiken.

Uit recente liveopnames (zie: pinballsessions.com) blijkt dat onder de sneeuwtapijten op ‘Sauna’ vaak heel valabele, eenvoudige liedjes schuilgaan. Dat is niet nieuw, en het is een voorname troef. Maar wat Mount Eerie van andere indietroubadours onderscheidt – wat hem zowel verheft als apart zet – zijn precies de geluiden waar je doorheen moet. In ‘(something)’ en ‘Books’ stuiteren veelkleurige pingpongballen in en uit beeld, en af en toe duiken de noise-erupties uit ‘Wind’s Poem’ (2009) weer op, zoals in ‘Boat’ en ‘Spring’: de lente is hier een aprilse gril van 13 minuten. Het afsluitende ‘Youth’, dat een terugkeer naar de bewoonde wereld lijkt in te luiden, doet het met vliegtuiggeluiden en een akoestische gitaar. En alomtegenwoordig, in lagen van wisselende dikte, zijn er synths. Zij bepalen op ‘Sauna’ per song het punt tussen minimalisme en bombast: ‘U bevindt zich hier.’ Maar altijd is het lawaai omgeven door stilte.

Deze plaat moet je in één ruk uitzitten onder een grote koptelefoon, bij voorkeur zo’n model dat je oren vacuüm trekt. Dan pas wordt de vervreemding van Phil ten volle je deel. In het korte ‘Turmoil’ is schijnbaar alles normaal, tot Phil zich niet meer kan herinneren ‘when, and if, I woke up’. Hij staat op dat moment koffie te maken, en ineens ben je met hem alle houvast kwijt. Het verschil is dat hij niet terug wil: in ‘Emptiness’ roept hij alleen ‘More emptiness, and more and more’ over zich uit, en ook in ‘Planets’ en de grijze herfstvertelling ‘Pumpkin’ lijkt hij niemand anders dan jou om zich heen te dulden.

Alleen met z’n twee, jij en Phil: is dat niet mooi? Oorverdovend.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234