Mumford & Sons:banjo overboord!

Van pubkelder naar miljoenenbedrijf, met een eigen label, een eigen festival: het leverde Mumford & Sons zelfs de spotnaam Mumford Inc. op. Met andere woorden: geen Rock Werchter-vrijdag zonder Mumford & Sons als headliner.

En geen Mumford & Sons zonder de kerk. Die bracht Marcus Mumford samen met de actrice Carey Mulligan: op hun 11de werden ze pennenvrienden via de conservatieve evangelische Vineyard Church – Mumfords ouders vestigden deze Amerikaanse kerk (die in 1978 trouwens ook voor de fameuze bekering van Bob Dylan zorgde) in het Verenigd Koninkrijk en Ierland en waren tot vorig jaar de leiders ervan. In 2011 werden Mumford en Mulligan, intussen beiden beroemd, opnieuw aan elkaar voorgesteld in Nashville; intussen zijn ze gehuwd.

Londen, St Pancras. Alsof God zelve het zo wou, bots ik bij het uitstappen van de Eurostar op een gigantische billboard voor de film ‘Far from the Madding Crowd’, waarop Carey Mulligan poseert naast Matthias Schoenaerts. Wat verderop, in een suite in het St Pancras Hotel, word ik door Marcus Mumford ontvangen. Hij verkeert in het gezelschap van Winston ‘Country’ Marshall, door de Engelse pers weleens een ‘trustafarian’ genoemd: een rijkeluiszoon met dreadlocks. Maar zijn dreadlocks zijn verdwenen, net als de banjo op de nieuwe plaat ‘Wilder Mind’.

HUMO Uit de Humo-recensie van jullie debuut ‘Sigh No More’ uit 2009, over ‘het banjogetokkel dat ‘Little Lion Man’ voortdrijft’: ‘de nadrukkelijke orkestratie is niet eens vérre familie van de coole violen van The Last Shadow Puppets.’ Jullie werkten voor jullie nieuwe plaat samen met James Ford, tevens producer van The Last Shadow Puppets.

Winston Marshall «Nou, die vergelijking is wel een héél groot compliment. We zijn al lang grote fans van James, hij heeft zo veel goeie platen gemaakt. Eén van de redenen dat we met hem wilden werken, is dat hij heel goed is in combineren. He’s a master of everything...»

Marcus Mumford (lachend) «...and jack of none (verwijzend naar de uitdrukking ‘jack of all trades, master of none’, iets als onze ‘twaalf stielen, dertien ongelukken’, red.). Schrijf dat maar niet op.»

HUMO Te laat.

Mumford «Nee, serieus... Vooral z’n platen met Arctic Monkeys hebben de doorslag gegeven: daarop hoor je keyboards, maar toch is het gitaarmuziek. James begrijpt hoe je veel verschillende geluiden moet combineren. Ik ben ook blij dat James deze zomer met ons tourt.»

'We hebben nooit gedacht: ‘Komaan, laten we dat stadion eens vullen.’ Maar we hebben ook nooit gezegd dat we níét zo groot wilden zijn'

HUMO Je hebt het over de Gentlemen Of The Road Stopover Festivals, die door jullie georganiseerd worden. The Vaccines gaan deze zomer ook mee, hun frontman Justin Young hing vroeger rond in jullie scene als de folkartiest Jay Jay Pistolet. Ook hij was één van die artiesten die in Bosun’s Locker z’n eerste stappen zette.

Marshall «Wij waren zelfs ooit zijn voorprogramma, voor de lancering van zijn eerste ep’tje. En toen we klaar waren, speelden we opnieuw: we waren Justins begeleidingsgroep.»

Mumford «We were? Winston en ik hebben ook een jaar samengewoond met Justin. A great time. En toen leek hij plots van de aardbodem verdwenen, anderhalf jaar lang hoorden we niets meer van hem. Niemand wist waar hij uithing, tot we ineens hoorden dat hij een nieuwe groep had, een mysterieuze groep genaamd The Vaccines. Ineens was hij een rockster, heel zijn persona was veranderd. Een shock, moet ik toegeven, maar het is goed uitgedraaid. Het zijn gewoon twee verschillende stijlen van ’m, ze zijn allebei even authentiek.»

HUMO Laura Marling vertelde me onlangs dat ze daar in Bosun’s Locker op Kings Road al voelde dat jullie heel groot zouden worden. En dat jullie dat zélf ook al wisten: ‘They knew they were up for something big.’

Mumford «Ik moet toegeven dat ik tegenwoordig erg nostalgisch kan worden naar die begintijd. Maar ‘groot’ was nooit onze ambitie, we hebben ons succes nooit afgemeten aan onze bekendheid. We wilden vooral véél doen, en bezig blijven. Voor hoeveel mensen, daar hadden we geen plan voor. Nooit hebben we gedacht: ‘Komaan, laten we dat stadion eens vullen.’ Maar we hebben ook nooit gezegd dat we níét zo groot wilden zijn – waarom zou je ook genoegen nemen met gelijk wat?»

Marshall «Toen we elkaar pas leerden kennen, was touren onze grote ambitie. (Stroopt z’n mouw op) Kijk naar de tattoo hier op mijn arm (er staat ‘TOUR’ te lezen, red.). We wilden het land zien. We dachten toen niet verder dan Manchester of Edinburgh, dat vonden we al erg opwindend.»

Mumford «Vanochtend reden we hiernaartoe in de auto, het was een prachtige dag, en we zaten te mijmeren: ooit hebben we in Engeland een tournee gedaan op een rivierboot – we voeren van Londen naar Oxford – en dat zouden we graag nog eens willen herhalen. Maar dan door heel Europa: met een boot door België, Nederland, Frankrijk en Duitsland touren – a proper canal tour.»

HUMO Mumford & Sons slaagde waar Britse groepen als Blur en Oasis faalden: jullie veroverden Amerika – met dank aan de banjo. T Bone Burnett vertelde me dat zijn soundtrack voor ‘O Brother, Where Art Thou?’ dé reden was dat Mumford & Sons ooit werd opgericht.

Mumford «Ik zou niet zeggen dat we de groep hebben opgericht door die soundtrack, maar we waren er enorm door geïnspireerd, dat zeker.

»Winston en ik waren nog tieners toen we door Londen reden met die soundtrack op de car stereo. De tape was me toegestopt door mijn broer, die hem had gekregen van een vriend op de universiteit. Via diezelfde vriend maakt ik ook kennis met Old Crow Medicine Show, Gillian Welch, Alison Krauss... Veel T Bone-stuff. Ik weet nog dat ik religieus veel naar die muziek luisterde toen ik voor mijn rijexamen oefende. Dus ik moet 16 à 17 geweest zijn.»

'We hebben al meer vrienden gemaakt op de Belgische festivals dan gelijk waar'

HUMO En nu een plaat zonder banjo’s. Hebben jullie genoeg van country?

Mumford «Het is ingewikkelder dan dat. Er zijn genoeg countrysongs waar geen banjo’s in zitten. Deze plaat is gewoon geschreven op andere instrumenten. We luisterden ook naar zo veel andere dingen, zelden of nooit akoestische muziek. Van ‘Philadelphia’ van Springsteen over The National tot Dion. ‘Only You Know’, dat nummer op die plaat die hij met Phil Spector maakte (‘Born to Be with You’ uit 1975, red.): ongelofelijk!»

HUMO Je werkte samen met T Bone Burnett aan de soundtrack van ‘Inside Llewyn Davis’. Heb je hem uitgevraagd over zijn samenwerkingen met Dylan?

Mumford «We hebben met Dylan gespeeld op de Grammy’s (in 2011, ze speelden samen ‘Maggie’s Farm’, red.) en T Bone was daar ook bij: een hele dag hebben we toen hun verhalen moeten aanhoren. T Bone: he’s a raconteur.

»En met hem aan die soundtrack werken, dat was zoals werken met Aaron (Dessner van The National, in wiens New Yorkse studio het gros van de songs van ‘Wilder Mind’ werden geschreven, red.) voor deze plaat. Alle ideeën kregen een kans. Synths, pedals, melodieën... Vroeger had ik gezegd: ‘Ik ben er niet zeker van, laten we afwachten.’ Maar zowel T Bone als Aaron zijn muzikanten die redeneren: chase every idea. Creëer een cultuur van vrijgevigheid in de studio, veeleer dan één van competitie.»

Marshall «En – daar moeten we niet flauw over doen – het is door het geld waarover we kunnen beschikken, dat we die vrijheid hebben. Geld koopt je extra studiotijd, die je ook mag verkwanselen als je daar zin in hebt – omdat je nog zoekende bent. Een dure manier van werken, maar wel een gezonde.»

HUMO Jullie geloven nog in platen. Hoeveel overlevingskansen geef je de plaat in het streamingtijdperk?

Mumford «Correctie: we hóúden van platen. Maar ik denk ook dat je je publiek moet respecteren. Als zij ervoor kiezen om songs te streamen, dan moet je dat respecteren. Maar dat wil niet zeggen dat je uitverkoop moet houden in die richting. We zijn dus niet van plan om alleen singles uit te brengen – zoals pakweg Rihanna

Marshall «Maar iets als Tidal is een compleet legitieme manier om naar muziek te luisteren. Er wordt voor betaald, dus het zou te gek zijn om dat te boycotten.»

Mumford «Alleen hadden we nooit betrokken willen zijn bij de lancering van Tidal. Niet dat ze ons gevraagd hebben, hoor.

»Eigenlijk begrijpen we de industrie niet zo goed.»

HUMO Komaan: jullie worden weleens Mumford Inc. genoemd, en met een eigen label en festival is dat niet eens een scheldwoord.

Mumford «We doen de dingen graag zelf. En het is véél werk. Een voltijdse job is het. Rock Werchter is alleen Rock Werchter, wij hebben zés festivals te organiseren.»

HUMO Rock Werchter is een voorbeeld voor jullie eigen zomerfestivals?

Marshall «Zeker. We hebben al meer vrienden gemaakt op de Belgische festivals dan gelijk waar. Veel Amerikaanse en Britse groepen zullen het beamen: men slaagt er op Werchter en Pukkelpop in om de backstageruimtes zodanig vorm te geven dat je in de kleedkamers naast je altijd gelijkgestemde groepen terugziet of leert kennen.

»Zo hebben we Alabama Shakes leren kennen op Werchter, en Wolfmother. Alabama Shakes gaat nu ook mee op onze eigen tour, maar op Werchter is het dus allemaal begonnen.»


Beluister 'Believe' van Mumford & Sons

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234