Mura Masa - R.Y.C. (Raw Youth Collage)

Op YouTube noemt iemand de clip van ‘Love$ick’ de ‘langste Nike-reclame’ ooit. Net als de andere hits van Mura Masa is het een welgemikte, voldragen, maar redelijk oppervlakkige deun die meer op benen en kloten mikt dan op hoofd en hart.

400 miljoen streams en vier jaar later is Alex Crossan daar met zijn langverwachte tweede. En dat is im Großen und Ganzen een – eek! – rockplaat geworden. Van emo tot retro, met slechts enkele lijmresten rave. Eén over de valkuilen van het succes, waaruit bezorgdheid blijkt voor zijn (en vermoedelijk ook uw) mentale gezondheid. Avicii is niet voor niets gestorven. Het is opvallend, vreemd en interessant dat een succesvolle slaapkamerproducer zijn kar 180 graden keert. Maar het werkt: ‘R.Y.C.’ is weelderig, verrassend en afwisselend.

Een nostalgieplaat is het ook nog, een in sepiatonen gezette ode aan een verleden dat Crossan, nog altijd maar 23, amper heeft meegemaakt. De Talking Heads- en New Order-echo’s zijn amper te tellen.

Zelf zingt, rapt, croont en kreunt Crossan op elke track (alweer een primeur), maar hij laat zich bijstaan door onder meer drie van de meestbelovende zangeressen van nu: Clairo, Georgia (zijn sister from another mister, zie hiernaast) en, in het uitstekende ‘Today’, Tirzah.

In ‘No Hope Generation’ kleeft hij een breakbeat, een dikke laag autotune-plamuur en een lome rap over ‘Disorder’ van Joy Division, en dat klinkt, het eerste deel van deze zin ten spijt, geweldig. Hij beschouwt de track als een manifest, een samenvatting van de wereld van zijn leeftijdsgenoten, de tussen Instagram en torenhoge huurprijzen geprangde burn-outtwintigers. Hij roept hier ongeveer veertig keer ‘I need help!’, dat wil vermoedelijk ook iets zeggen. Zie ook: het mooie ‘Teenage Headache Dreams’.

Ter hoogte van ‘In My Mind’ zingt Crossan op de wijze van Kevin Parker, in ‘Vicarious Living’ komt New Order opnieuw priemen. ‘I Don’t Think I Can Do This Again’ is een domper: te flauw, geen soul. Slowthai redt ‘Deal Wiv It’ met enkele welgemikte uithalen (‘I went to the pub and asked for a pint for three quid / He said it’s a fiver, well that’s gentrification, you prick’) van de middelmaat.

‘R.Y.C.’ gaat ook over de gevaren van het internet, waarvoor Crossan een bijzondere metafoor heeft: ‘Stel: je gaat op restaurant met een gigantisch, monsterlijk gedrocht. Je stelt vast dat hij zijn soep en wortels en worst en pudding heel beleefd opslurpt. Het is aangenaam gezelschap, maar je wéét dat het tot gruwelijke dingen in staat is en je met één vingerknip van kant kan maken.’ Crossan heeft alles aan het internet te danken – zijn invloeden (hij groeide op op Guernsey, een kanaaleiland met drie cafés), zijn doorbraak en onrechtstreeks zijn samenwerkingen met Damon Albarn, Nile Rodgers, Haim en A$AP Rocky – maar heeft zijn ogen ook niet in zijn gat zitten.

‘R.Y.C.’ is een opwindend werkstuk geworden waarbij de fun uit de gaten komt gesijpeld. Spectaculaire spagaat.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle verhalen van de Humo rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234