null Beeld

Muse - Drones

Wie van zekerheden een stijve krijgt, mag de tube glijmiddel bovenhalen. Muse brengt om de drie jaar een nieuwe plaat uit, en zit met ‘Drones’ weer goed op schema. Wat nog? Gitaarsluizen die opengezet worden, de overtreffende trap beklommen, de grenzen van de goede smaak afgetast. Tegenstanders zeggen dat de groep marsmuziek maakt. Voorzien van scheurende solo’s, live overtuigend en succesvol, maar: een ganzenpas voor de 21ste eeuw.

Op ‘Drones’ maakt Muse zich dat militaire thema weer goed eigen: in de plaattitel, in de war games-hoestekening, tijdens de verbale interludes ‘Drill Sergeant’ en ‘JFK’ (sfeer: de verbaal abusieve officier Hartman in ‘Full Metal Jacket’) en de ‘neem geen gevangenen’-lyrics. We hebben het daarbij vooral over de eerste helft. Het gaat in pakweg ‘Psycho’ en ‘Reapers’ gepaard met een felle furie die de sfeer van de vroege jaren opwekt, en is dus iets minder operafähig dan de laatste twee platen. Wie – net als wij – in het oude ‘Hysteria’ de allersterkste Muse herkent, mag af en toe zelfs zijn nopjes uit de verpakking halen. Ja, hier en daar denk je bij een gitaarsolo aan een in astronautenhelm en zilveren glitterpak gestoken Tom Morello – een beeld dat ons nog maar zelden te beurt was gevallen – of aan een Madame de Pompadour-versie van Millionaire. En bepaalde teksten (zoals de mantra ‘Your ass belongs to me now / Your ass belongs to me noooow’) doen de wenkbrauwen fronsen. Maar redenen om – hetzij van ontzetting, hetzij uit bewondering – van uw stoel te vallen, zijn dat niet.

Tijdens de laatste vier, vijf songs gaat Muse evenwel van spoor wisselen. Dan zoeken ze niches op, en klinkt één en ander ineens als een bloemlezing nationale hymnes van trotse ministaatjes: plechtig, slepend, marinerend in de eigen ernst. Terwijl Matt Bellamy en vrienden op hun best zijn als ze hun gevoel voor humor niet verstoppen. Het is in die uithoek van hun catalogus dat ze meer dan ooit als een Eurovisie-kandidaat gaan klinken. De desolate fluitpartij in ‘The Globalist’ zorgt voor sfeer, maar er wordt te weinig mee gedaan. De titeltrack klinkt als iets waar desgewenst een hoogmis mee opgeluisterd kan worden. De obligate Queen-referentie dient zich het protserigst aan tijdens ‘Revolt’. En op een forum vertrouwde één fan zijn peers toe dat ‘Aftermath’ hem aan Bon Jovi deed denken.

Die laatste songs doen het klasgemiddelde van ‘Drones’ flink zakken, maar als de groep straks goede keuzes maakt, hoeft u zich weinig zorgen te maken over hun Rock Werchter-passage. Los daarvan: het is hun muziek, maar het zijn uw oren.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234