Mute

Netflix gaf regisseur Duncan Jones carte blanche om zijn passieproject, het noirachtige sf-epos ‘Mute’, uit te werken zoals hij het zag, zonder inmenging van bobo’s in maatpak, mét handenvol geld in z’n zakken. Helaas pindakaas: een nieuwe ‘Blade Runner’ is ‘Mute’ niet geworden – hoe graag-ie dat ook zou willen zijn.

En de carrière van Duncan Jones – nog altijd de zoon van David Bowie – begon nog zo veelbelovend! In 2009 maakte hij samen met Sam Rockwell ‘Moon’. Oók een sf-film met een titel van vier letters die begint met de ‘M’, maar wel een véél betere: het was een minimalistisch, contemplatief, intelligent verteld verhaal dat Jones een enkeltje richting Hollywood opleverde, waar hij de opwindende time loop-thriller ‘Source Code’ mocht maken met Jake Gyllenhaal.

Maar daarna ging het mis. Op privévlak ging hij door een donkere periode – zijn echtgenote kreeg kanker en zijn vader ging dood – en professioneel beet hij zich stuk op zijn ultragrootse, megaslechte verfilming van de videogame ‘Warcraft’. ‘Mute’ moest zijn kans op eerherstel zijn, een poging om zijn reputatie van topregisseur – zo iemand die al eens een ‘Star Wars’-film krijgt toegeschoven – te herstellen. Maar dat pakt nu dus anders uit: het begint er hoe langer hoe meer op te lijken dat zijn eerste prenten toevalstreffers waren, en dat Duncan Jones het kwijt is.

‘Mute’ speelt zich af in de nabije toekomst in Berlijn, wanneer de stad een vuile metropool is geworden; een wilde, van de gangsters en oplichters krioelende beerput, een gevaarlijke smeltkroes waaruit iedereen zo snel mogelijk weer wil gaan lopen. De enige reden dat de stomme barman Leo (een bedroevend saaie Alexander Skårsgard) er wél blijft, is dat hij er zijn hart heeft verloren aan het blauwharige serveerstertje Naadirah (Seyneb Saleh). Zij ziet hem even graag als hij haar, maar ze draagt ook een last op haar schouders: er zijn geheimen uit het verleden die aan haar vreten. En voor ze Leo kan vertellen wat er precies met haar scheelt, verdwijnt ze.

Om haar te vinden, zal Leo de hele onderwereld van Berlijn moeten doorkruisen. Op zijn pad komt hij tegen: pooiers en hoeren, drugdealers en nachtclubeigenaars, en ook vreemde Amerikaanse snuiters Bill Cactus (Paul Rudd) en Duck (Justin Theroux), twee chirurgen die vuile klusjes opknappen voor de maffia en een diepere band hebben met de zaak. Méér nog dan ‘Blade Runner’ is ‘Mute’ een onvervalste hommage aan de films noirs van de jaren 40.

De kern van de plot – man valt voor getroebleerde griet die verdwijnt, wat hem in de klauwen van de onderwereld doet belanden – is een simpele copy-paste van de Humphrey Bogart-flicks die in de jaren 40 van de Hollywoodband kwamen gerold. In zijn structuur en dialogen hengelt Jones voortdurend naar de labyrintische plotwendingen en het verbale vuurwerk van Raymond Chandler. Helaas is hij gewoon niet goed genoeg. De dialogen zijn niks speciaals, en de plot warrig verteld en slecht opgebouwd – als je om de haverklap een miniflashback moet inlassen om regeltjes te herhalen die een kwartier geleden gezegd zijn, dan weet je dat er iets schort aan je structuur.

En dan snijdt ‘Mute’ ook nog eens een karrenvracht thema’s aan (Vriendschap! Familie! Verraad! Pedofilie! Seks!), die nergens samenkomen in één helder, overkoepelend narratief. Van in de eerste scènes vóél je dat deze wagen niet wordt bestuurd door een vaste hand, wel door een man die de pedalen kwijt is.

Nog het gênantst van al: de manier waarop Jones op slaafse wijze het machtige ‘Blade Runner’, duidelijk de grootste inspiratiebron, zit kaal te plukken. Je merkt dat hij als kind verliefd is geworden op Ridley Scotts klassieker: op het idee van een vuile, stoffige toekomst waarin alle technologische gadgets afgedankte prullen zijn. Waarin mensen in stinkende metropolen leven, met stoom die uit rioolputten komt opgestegen, zoeklichten die stille kamers binnenvallen en eindeloos rondtollende neonreclameboodschappen.

Maar dat wil nog niet zeggen dat Jones, zoals Denis Villeneuve van ‘Blade Runner 2049’, de klasse heeft om die visionaire beelden ook te repliceren, laat staan om er zijn eigen ding mee te doen. Eén beeld vonden wij nog wel goed gevonden: het design van de hilarische seksrobots die op kinky wijze staan opgesteld in het appartementje van Dominic Monaghan. Die zouden we nog wel eens in actie willen zien!

‘Mute’ is dus een dikke sof, de zoveelste van Netflix als we eerlijk moeten zijn. Er zat zoveel potentieel in, en we hadden dit zo graag goed gevonden, maar het is wat het is: een flets Frankenstein-monstertje dat teert op stijlen en invloeden van andere, betere prenten, maar in the end gewoon niet interessant genoeg is.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234