null Beeld

Mutual Benefit - Love's Crushing Diamond

‘Something in the way you move / Makes me feel like I can’t live without you.’ Toen de slowrockers van Low vorige jaar hun magistrale cover van Rihanna’s ‘Stay’ op ons loslieten, dachten we dat enkel Mimi Parker regels als deze zo wonderbaarlijk vanzelfsprekend kon doen klinken. Tot we even later de vijfentwintigjarige Jordan Lee (zeg maar: Mutual Benefit) zijn single ‘Advanced Falconry’ hoorden openen met ‘And oh, the way she moves / Always on her own’, terwijl strijkers zachtjes huilden en een banjo zijn best deed om niet ál te eenzaam te lijken. We riepen het nummer in alle stilte uit tot het mooiste liefdesliedje-op-afstand van 2013.

Herbert Struyf

De gevierde bard Sufjan Stevens vatte ooit het plan op om over elke Amerikaanse staat een plaat te maken. Het parcours dat Jordan Lee aflegde om zijn officiële debuut af te krijgen, lijkt wel een samenvatting van dat voornemen: hij droomde al van een barokke folkplaat à la ‘Five Leaves Left’ van Nick Drake in zijn high school-jaren in Ohio, wekte Mutual Benefit tot leven in Texas, zag een pak vrienden met het noodlot worstelen in Massachusetts, vluchtte naar Missouri om alle ellende van zich af te schrijven in de songs die uiteindelijk op ‘Love’s Crushing Diamond’ zouden belanden, en streek onlangs neer in Brooklyn... Terwijl zijn lief nog in Boston woont. Zijn songs spelen zich onderweg af, in motelkamers of op treinen, en bulken van de veldopnames: windorgels klingelen ongedurig terwijl de plaat een volle twee minuten lang mag ontwaken in ‘Strong River’. Strijkers zoeken hun stem, de doe-het-zelfpercussie slaapwandelt nog. Lee – zijn tenor valt net buiten de driehoek Devendra Banhart/Sparklehorse/Grandaddy – begint te zingen, en vanaf dat moment vloeien de songs schijnbaar naadloos in elkaar over, als de dagen in een lange roadtrip.

Mutual Benefit klinkt niet bijster hip – artiesten als The Microphones, Mercury Rev en Danielson Famile zetten de orkestrale indiefolk ruim tien jaar geleden al op de kaart – maar Lee’s songs zijn warm en naturel, met diepe kleuren en rijke contrasten. Gloedvolle melodieën halen je in slow motion onderuit. Grizzly Bear lijkt iets onbekends van Sufjan Stevens te coveren in ‘Advanced Falconry’, en die majestueuze keyboardriff in ‘Golden Wake’ glinstert als de ‘Goldtone’ waar Kurt Vile op zijn jongste cd naar op zoek was.

Ergens tussen de vrolijk plingplongende piano en de engelachtige dubbele vocalen in ‘That Light That’s Blinding’ wordt een jaar zonder dromen overwogen, en in het wondermooie ‘C. L. Rosarian’ moet Lee zijn lief laten gaan. Maar toch wordt in ‘“Let’s Play” / Statue of a Man’ besloten: ‘There’s always love’ – ook al is ze ‘tattered, strained or torn’. De hele plaat lijkt die mening uit te dragen: shit happens, maar laat niet toe dat trieste herinneringen als eeuwig loopende Vine-filmpjes je hoofd blijven bevolken. ‘I clear my mind of joy and sorrow / river doesn’t know tomorrow / rolls along with such simplicity’ zingt hij in ‘Strong Swimmer’. Leef nu, hier, in dit moment. De bijna vloeibare songs op het al te korte ‘Love’s Crushing Diamond’ demonstreren bij elke nieuwe beluistering hoe snel de tijd je door de vingers glipt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234