null Beeld

Muziek: Gitaarjongens

Henny Vrienten, de begenadigde songschrijver, zanger en bassist van het onlangs definitief ten grave gedragen Doe Maar (bloemen noch kransen), kwam een half jaar geleden op een Idee: wat als ik de twaalf beste gitaristen van het land eens probeer warm te maken voor een eenmalig gezamenlijk concert in de hoofdstad?

Om een lang verhaal kort te maken: zaterdag kan u op Nederland 3 kijken naar de bonte gitaaravond die op 4 maart jongstleden plaatsvond in de Amsterdamse Carré, voorafgegaan door een documentaire waarin Vrienten de twaalf gitaristen in kwestie (van Jan Akkerman tot Harry Sacksioni en van George Kooymans tot Rudy de Queljoe) bij hen thuis interviewt.

Henny Vrienten «De titel ‘Gitaarjongens’ is uiteraard tongue in cheek, want de meeste van de twaalf gitaristen zijn al lang geen jongens meer; ’t zijn mensen die al een heel leven achter zich hebben. Maar als je het mij vraagt, maakt het niet uit hoe oud een man is: wanneer hij een elektrische gitaar omgordt en begint te spelen, dan wordt hij plots toch weer een jongen.

»Neem nou George Kooymans van Golden Earring: eigenlijk is dat een heel gereserveerd, verlegen iemand, maar zet ‘m op een podium en duw hem een Gretsch in z’n handen, en hij verandert onmiddellijk weer in de jonge rockgod die hij op zijn zeventiende al was. Ik herinner me hem nog goed van die tijd: het eerste fantastische optreden dat ik als jongeling uit Tilburg ooit bijwoonde was er eentje van de band die toen nog The Golden Earrings heette.

»De hele show lang heb ik niets gezien van de drummer, de bassist of de toenmalige zanger Frans Krassenburg: ik zag enkel George Kooymans met zijn lange haren en die prachtige gitaar rond z’n nek. Dat wilde ik ook! Destijds ging ik er voetstoots van uit dat hij minstens vijf jaar ouder was dan ik - lichtmijlen was hij van mij verwijderd - maar inmiddels ben ik erachter dat we van hetzelfde jaar zijn: hij was gewoon al op heel jonge leeftijd heel goed. We zijn ook allebei op ons elfde gitaar beginnen te spelen: in 1958, toen een gitaar nog iets heiligs had.»

HUMO Is dat nu dan niet meer het geval?

Vrienten «Veel minder, denk ik. Ik ben voor ‘Gitaarjongens’ ook Pablo van de Poel gaan interviewen, de gitarist van DeWolff, en die heeft nooit dezelfde stille verering voor zijn instrument gekoesterd als mensen van mijn generatie. Eenentwintig is-ie, Pablo: in de tijd dat hij begon te spelen, kon hij praktisch om de hoek een winkel binnenwandelen waar wel zevenduizend topgitaren hingen.

»Ik moest het destijds doen met een fotootje in een tienerblad van Paul Anka met een Gretsch, of van John Lennon met een Gibson, merken die nergens te koop waren in Nederland of in België. Zodoende stond ik op vrije woensdagmiddagen begerig naar een etalage met twee Höfners en een Egmond te loeren, de enige gitaren die ze in de plaatselijke muziekwinkel verkochten.

»’t Was het soort waardeloze troep dat al kromtrok in de brochure, maar dat wist ik toen nog niet – ik dacht alleen: als ik díé daar heb, die met die drie knopjes, dan word ik de allerbeste (lacht).Niet dat dat ooit gelukt is, maar goed.»

HUMO U bent zelfs nooit als gitarist bekend geworden, maar als bassist.

Vrienten «Dat is zo gekomen omdat ik vóór Doe Maar in een bandje zat waarvan de leider op het Conservatorium had gezeten. Hij zei me op een gegeven moment: ‘Vrienten, voor jou zitten er duidelijk twee snaren te veel op een gitaar. Ga jij maar lekker bassen, jongen.’ Ik was simpelweg niet goed genoeg: daar komt het eigenlijk wel op neer.

»Maar goed, ik componeer wel altijd op gitaar, en ik ben ook nog steeds een aficionado en een verzamelaar – thuis heb ik wel vijftig of zestig gitaren staan. Ik ben het soort freak dat ’s avonds op zijn iPad niet naar porno zit te surfen zoals iedereen, maar naar gitaren.»

HUMO Wat vond u het hoogtepunt van de ‘Gitaarjongens’-avond in Carré?

Vrienten «Het optreden van Eelco Gelling. Ik weet niet of je ‘m kent: Eelco Gelling was in de jaren zestig de gitarist van Cuby & The Blizzards, en heeft daarna nog een paar jaar bij Golden Earring gespeeld. Hij heeft altijd bekendgestaan als meestergitarist, maar de laatste twee decennia was hij compleet uit het zicht verdwenen, onder meer als gevolg van drugproblemen.

»Hij zou eerst niet meedoen en toen weer wel, maar het was pas toen we al met z’n allen in Carré gearriveerd waren dat-ie me het verlossende telefoontje gaf: ‘Henny, ik sta klaar met mijn gitaar.’ Ik zei: ‘Verroer je niet, er komt nú iemand naar je toe.’ Die avond is-ie dus zonder repetities of wat dan ook het podium komen opstrompelen.

»Bij zijn eerste noten werd iedereen gelijk muisstil: met tranen in de ogen zaten ze naar ‘m te kijken. Zijn oude niveau haalde hij duidelijk niet meer, maar iedereen was blij dat-ie terug was. Eelco Gelling was eindelijk weer de gitaarjongen van vroeger.»

BEKIJK DE TRAILER:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234