null Beeld

Muziek op Canvas

Music is all around, maar vanavond op Canvas net iets meer dan gemiddeld. Eerst krijgt u Alain Corneaus rijkelijk met barokke deunen gelardeerde film 'Tous les matins du monde' voorgeschoteld. Daarna volgt, naar aanleiding van Iron Maidens passage op Pukkelpop, een herhaling van de 'Classic Albums'-aflevering. En dankzij de concertdocu 'Leonard Cohen: Isle of Wight', ter gelegenheid van de nakende landing van de Prince of Bummers op het Sint-Pietersplein in Gent, mag u zich vanavond pas écht rotverwend noemen.

Redactie


Tous les matins du monde


Maar eerst dus 'Tous les matins du monde', de film die in 1991 de Franse cinema weer op de kaart zette, overal ter wereld potten brak, zeven Césars won en waarvan de soundtrack twee maanden in de Franse hitlijsten bleef kleven - een hele prestatie voor een collectie barok, een genre dat na een haatrede van Jean-Jacques Rousseau eeuwenlang verguisd was.

Alain Corneau borstelt een portret van de zeventiende-eeuwse violaspeler Sainte-Colombe (Jean-Pierre Marielle), die na de dood van zijn vrouw alleen nog via muziek kon spreken - en tegen de muren van de schuur waar hij zich had teruggetrokken. Zijn leerling Marin Marais wordt vertolkt door Gérard Depardieu en diens zoon Guillaume. O ja, met 'Tous les matins du monde' heeft Humo's toenmalige bezoldigde bioscooprat 'volgens zogeheten ooggetuigen (papieren zakdoeken) zitten janken als een paard'.

Guillaume Depardieu «Toen Alain Corneau me een rol aanbood, heb ik lang geaarzeld. Mijn hele jeugd had ik geprobeerd zoveel mogelijk van mijn vader te verschillen. Waarom? Omdat hij minstens tien maanden per jaar afwezig was door zijn werk, en me dat razend maakte.

»Nu bevond ik me plotseling in een dubbelzinnige situatie: niet alleen werd ik óók acteur, maar we speelden ook nog eens hetzelfde personage in dezelfde film. Je begrijpt vast dat ik er met een klein hartje aan ben begonnen. Maar: de film heeft ons opnieuw samengebracht.»


Classic Albums


'The Number of the Beast' is dan weer de plaat die Iron Maiden samenbracht met zanger Bruce Dickinson. Hij kwam Paul Di'Anno vervangen, die manager Rod Smallwood en bassist Steve Harris 'dictators' had genoemd. Een gouden zet: 'The Number' werd Maidens eerste nummer één in Engeland, zorgde ervoor dat ook de ban in Amerika gebroken werd, en beïnvloedde zowat elke metalhead die na hen kwam. 'Classic Albums' koppelt unieke archiefbeelden aan interviews met band en entourage, en zoomt in op genrebepalende songs als 'Run to the Hills', 'Hallowed Be Thy Name' en 'The Prisoner'.

Bruce Dickinson «Iron Maiden kwam bij mij terecht omdat hun drummer Clive Burr ooit nog gespeeld had bij mijn toenmalige band Samson. Meer zelfs: we hadden nog op hetzelfde festival gestaan. Vreemd genoeg headlinede ik die dag met Samson, Iron Maiden was pas derde op de affiche. Maar vrij snel werd duidelijk dat het publiek alleen voor hen gekomen was: Samson heeft nog voor vier man en de kuisploeg mogen spelen (lacht).

»Ik was in die tijd onvoorstelbaar arrogant, dus ik zei tegen de mannen van Maiden: 'Ik doe het alléén als ik een pain in the ass mag zijn. Ik héb meningen over wat er moet veranderen in de groep en ik zál er lucht aan geven. Als jullie daar geen zin in hebben, zeg het me dan meteen.' Steve kuchte droog en zei dat ik drie nummers moest instuderen.

»Op de afgesproken dag zong ik er drie - al had ik de rest ook onder de knie. Toen ik klaar was, zei niemand iets. Ik zag alleen hoe Steve rustig naar de telefoon wandelde, iemand opbelde en zei: 'Kunnen we vandaag nog een studio boeken?'»

Bonus: 'The Number of the Beast' verdreef Barbra Streisands 'Love Songs' van de eerste plaats in de Britse charts.

Dickinson «In januari '91 hebben we dat nog eens herhaald, toen onze single 'Bring Your Daughter... to the Slaughter': Sir Cliff Richard van de troon stootte. Ik wacht nog altijd op een riddertitel voor die heldendaad.»


Leonard Cohen: Isle of Wight

Tot slot heeft Canvas 'Isle of Wight' klaarstaan, Murray Lerners met recente interviews doorspekte registratie van Cohens legendarische optreden aldaar in 1970. Op de derde editie van het festival verschenen dat jaar een veertigtal bands op het podium, voor een publiek van tussen de zes- en zevenhonderdduizend muziekfans - waarvan slechts vijftigduizend een toegangskaartje hadden - op een eiland met een bevolking van negentigduizend.

Toen Cohen opkwam, rond vier uur 's nachts, was het publiek opgehitst en ongedurig. Maar de Canadese troubadour of travail kreeg ze allemaal stil: met gedichten, anekdotes en hartstoppende versies van onder meer 'Suzanne' en 'Tonight Will Be Fine'.

Later dat jaar begon Cohen interesse te vertonen in het boeddhisme, maar ook daarvóór al werd hij met een bijna religieuze hardnekkigheid vereerd door zijn fans. Eén jonge Isle of Wight-ganger zei tegen Lerner: 'Dit festival lijkt wel het stalletje van Betlehem. Destijds kwamen mensen van heinde en verre om Jezus te zien, wij komen voor Leonard Cohen.' Amen.

Canvas

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234