null Beeld

Muziekkdocumentaire: Beware of Mr. Baker

Een waarschuwing die u ter harte mag nemen: ‘Beware of Mr. Baker’, tevens ook de titel van de film die documentairemaker Jay Bulger draaide over Ginger Baker, de geweldige maar compleet gestoorde drummer die eind jaren zestig naast Eric Clapton de drijvende kracht was achter het psychedelische Cream – een soort Animal uit ‘The Muppet Show’ met een dijk van een heroïneverslaving en een ongezonde voorliefde voor geweld.

Bulger interviewde iedereen die de orkaan Ginger heeft meegemaakt, onder wie zijn vele ex-vrouwen en ex-bandleden, en riskeerde lijf en leden door bij Baker in te trekken op diens Zuid-Afrikaanse ranch. Het meest memorabele moment van de documentaire passeert al in de eerste minuten: een ziedende Baker die de documentairemaker een gebroken neus slaat met zijn wandelstok. Qua sfeerzetting kan het tellen.

'Die drie maanden bij Baker waren fucking crazy'

Jay Bulger «Zeker. Wat een geschifte situatie was dat: hij ging compleet door z’n dak, zijn vrouw kon me wel vermoorden, de politie werd erbij gehaald... Maar hij heeft zich uiteindelijk wel verontschuldigd – al heeft dat heel wat voeten in de aarde gehad.

»Ik had hem net drie maanden lang gevolgd en ik stond op het punt om te vertrekken. En net toen besloot hij een robbertje met me te vechten. Dat zegt alles over wat voor iemand Ginger is: het is voor hem makkelijker om bruggen op te blazen dan ze te onderhouden. Daarom ook leeft hij aan het einde van de wereld, in zijn eigen koninkrijk, waar niemand hem ter verantwoording kan roepen.»

- Was je fan van Cream, of was je gewoon je leven moe?

Bulger «Nee, een vriend had me een documentaire uit de jaren zeventig getoond waarin Ginger, in een poging om af te kicken van de heroïne, in een Ferrari dwars door de Sahara wou rijden. Hij is toen van een klif gedonderd, waarna hij het met een andere auto probeerde. Erg bewonderenswaardig, die volharding. Maar ook totaal krankzinnig, natuurlijk. ‘Zonde dat hij dood is,’ dacht ik, want ik ging er uiteraard van uit dat hij al lang gestorven was – hij was de ergste junkie die er in die tijd rondliep. Maar niet lang daarna las ik een artikel over hoe hij in een Zuid-Afrikaanse rechtbank z’n broek had afgestoken. Hij leefde dus nog: een kans die ik niet mocht laten liggen.»

- Was het moeilijk hem te overtuigen om mee te werken?

Bulger «Niet echt. Ik belde hem op met de leugen dat ik een verhaal over hem aan het schrijven was voor Rolling Stone. ‘Ik hou niet van telefoneren, kom maar naar hier,’ zei hij. Dat deed ik dus: ik verkocht mijn auto en kocht met dat geld een vliegticket naar Zuid-Afrika. Daar heb ik drie maanden bij hem ingewoond. Die hele periode was fucking crazy. Op geen enkel moment kon ik het wagen om even niet alert te zijn, want net dan sloeg hij toe. Ontelbare keren trapte hij de deur van mijn kamer open, stormde hij binnen en begon hij te schreeuwen dat ik mijn boeltje moest pakken. Dan schreeuwde ik gewoon terug dat ik helemaal nergens heen zou gaan, waarop hij: ‘Fuck! Nou, oké dan.’ En weg was-ie. Je kunt het vergelijken met het filmen van een natuurdocumentaire over leeuwen: je moet constant op je hoede zijn, anders springt er gegarandeerd eentje op om je de strot af te bijten. Zo was het bij Ginger ook.»

- Hoe interview je in hemelsnaam zo iemand zonder dat het op een regelrechte nachtmerrie uitdraait?

Bulger «Maar het wás een nachtmerrie. Bij elke vraag werd ik eerst de huid vol gescholden voor ik iets mocht verwachten dat op een antwoord leek. Maar dat kun je ook in je voordeel gebruiken. Zo stelde ik hem soms een vraag waarvan ik wist dat die hem razend zou maken, maar hem tegelijk zou aansporen om in zijn woede méér te zeggen dan hij anders had gedaan. Ik ben ervan overtuigd dat hij me al die tijd gewoon heeft getest. Hij wou geen enkel antwoord zomaar weggeven, ik moest ervoor wérken.

»Hij is eigenlijk een ontzettend complexe man, want hij heeft ergens ook een zachte kant. Met z’n ene hand wringt hij je de nek om, terwijl hij met de andere een dierenziekenhuis bouwt – dat laatste heeft hij trouwens echt gedaan.»

- Naast Ginger zelf is de opvallendste interviewee een oprechte Eric Clapton.

Bulger «Clapton was ongewoon open over zijn herinneringen aan Ginger. Hij heeft jaren therapie gevolgd na zijn tijd bij Cream, en ik denk dat ik bij hem deuren heb geopend die hij tot dan liever gesloten hield. Ik voelde me op een bizarre manier verbonden met hem, omdat hij wíst hoe Ginger kan zijn. We waren beiden overlevenden van de Ginger Baker-experience, zeg maar.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234