null Beeld

Muzikale royalty: Tsar B. 'Ik keek veel harder op naar Mozart dan naar K3'

Van alle edellieden knielen wij het liefst voor Tsar B. Ze is ex-lid van School Is Cool, klassiek geschoold violiste, uw volgende crush én voor geen gat te vangen. ‘Schrijf maar op: over tien jaar woon ik in een kerk.’

De blik van Justine Bourgeus reikt – zoals bij veel beloftevolle Belgische muzikanten – tot ver buiten de landsgrenzen. Haar alias vond ze in de sprookjes over tsaren en tsarina’s die haar als kind fascineerden (‘de B staat wel gewoon voor Bourgeus’), en haar grootste optredens tot nu toe gaf ze in het buitenland: in de beroemde stripclub Cheetahs in Los Angeles, op een New Yorks defilé en op een prestigieus feest van Givenchy in Parijs, zij aan zij met Karen Elson en Romy Madley Croft van The xx. Maar ook de fans in eigen land is ze niet vergeten: op 29 april vult ze de AB en in het najaar volgt een debuutplaat waar vol spanning naar uitgekeken wordt.

HUMO Wanneer heb jij je liefde voor muziek ontdekt?

Justine Bourgeus «Dat moet – ik doe een gokje – op mijn 3de geweest zijn, toen ik naar concerten begon te gaan.»

HUMO Op je 3de?

Bourgeus (lacht) «Klassíéke concerten, hè: niet gevaarlijk voor mijn oortjes. Toen ik een orkest zag spelen, keek ik alleen naar de eerste viool. Ik was meteen verliefd. Mijn ouders huurden een viooltje voor me, een instrument kleiner dan je hand, waarvan elke snaar een dierennaam had. De laagste snaar was de beer, de hoogste het vogeltje.

»Op mijn 5de ben ik met een strijkstok beginnen te spelen. Helaas voor mijn ouders, want voor je dat instrument een beetje onder de knie hebt, ben je gauw vijf à tien jaar verder (lacht). Ik oefende niet zo veel. Ik was wel een gepassioneerde leerling, maar ik deed alleen mijn best wanneer het echt moest – tijdens de examens – en thuis niet.»

HUMO Hoe komt dat?

Bourgeus «Ik had geen geduld. Zeker in het begin heb ik héél vaak op het punt gestaan om mijn viool in duizend stukken te gooien. Ik hield me alleen in omdat ik wist dat die veel geld waard was – voor een kind wordt een groot bedrag al snel een fortuin. Dat heeft die viool gered (lacht).»

HUMO Luisterde je toen alleen naar klassieke muziek of ook naar pop?

Bourgeus «Met popmuziek was ik niet bezig. Ik ben opgegroeid in de hoogdagen van K3, de idolen van mijn vriendinnen. Maar ik had het gevoel dat ze mij als een baby behandelden, en dat vond ik maar niks. Ik wilde heel graag serieus zijn: ik keek veel harder op naar Mozart dan naar K3 (lachje).

»Het grappige is dat ik nu wél een K3-lover ben! Ik heb veel nostalgie naar al het foute spul van de jaren 90, ook al heb ik die dingen nooit omarmd toen ze populair waren. Ik ben ook pas véél later naar de teksten van popliedjes beginnen te luisteren, en zag er dan pas de schoonheid van.»

HUMO Werd die klassieke muziek een keurslijf waar je uit moest breken? Je zei al dat je niet veel geduld had...

Bourgeus «En nog altijd niet (lacht). Ik ben de ongeduldigste mens die ik ken!

»Als ik examens aflegde aan de muziekschool, dan kleurde ik altijd buiten de lijntjes. Ik vond het leuker om er mijn eigen draai aan te geven dan om het letterlijk na te spelen, zoals het hoorde. Ik wist toen al dat ik nooit een professionele klassieke muzikante zou worden. Ik paste niet in dat wereldje. Nog altijd niet: ik hou van klassiek, maar ik heb geen ambitie meer in het genre.

»Rond mijn 10de begon ik mijn échte passie te ontdekken: zelf muziek schrijven. Ik bedacht liedjes voor klasgenoten die wilden meedoen aan het Eurovisiesongfestival (lacht). Voor mezelf vond ik dat niet cool genoeg – of misschien vonden mijn ouders het maar niks – dus dacht ik: dan maar via een omweg (lacht).»

HUMO Op je 14de ging je ook bij de Gentse band Bear Run spelen. Viel dat allemaal een beetje te combineren?

Bourgeus «Goh, mijn middelbareschooltijd was achteraf gezien toch te druk. Zeven uur per dag naar school... Ik weet dat elk kind dat moet doen, maar ik vind dat heel heftig (lacht). Zeker omdat ik sinds mijn 5de élke dag met muziek bezig was en élke avond muziekschool volgde. Ik deed ook nog klassieke zang en jazz, en naast de muziekschool en Bear Run speelde ik ook in een orkest. Ik was nooit thuis; met wat geluk kon ik af en toe een koffietje gaan drinken met mijn vriendinnen.»

HUMO Dat klinkt niet zo leuk.

Bourgeus «Maar ik ben altijd tevreden geweest! Weet je wat mijn leven heeft veranderd? De overstap naar het hoger onderwijs. Ik speelde nog altijd evenveel muziek, alleen moest ik die zeven uur school er niet meer bij nemen. Het begin van mijn vrijheid! (lacht)»


Nieuwe hobby

HUMO Rond je 18de stapte je in School Is Cool, en je ging ook de weinig rock-’n-rolle richting economie studeren.

Bourgeus (lacht) «De keuze voor economie is onlosmakelijk verbonden met de keuze voor School Is Cool. We begonnen meteen intensief te touren door Frankrijk en Nederland, en ik dacht: ‘Wow, muziek is opeens serious business.’ Ik kende mezelf goed genoeg om te weten dat ik al snel een afleiding nodig zou hebben, want mij monomaan met één ding bezighouden zit niet in mijn karakter. Dus heb ik in plaats van voor het conservatorium voor economie gekozen.

»Ik heb dat goed ingeschat. Tegenwoordig spendeer ik bijna al mijn tijd in de muziekwereld. Dat is heftig en emotioneel, soms zelfs verstikkend. En dan is economie een opluchting. Als het me even te veel wordt, vind ik rust in het rationele van wiskundige modellen. Ik moet ook af en toe van de muziek wég, om er dan weer erg veel zin in te krijgen. Als ik vijf dagen als een gek voor een examen moet blokken, ben ik zo blij als een kind wanneer ik terug aan mijn plaat kan werken. Zo brengt economie me perspectief en vreugde.»

HUMO Ben je een goede student?

Bourgeus (wuift weg) «Dat ik niet naar de les moet, vind ik fantastisch. Ik mis door Tsar B sowieso enorm veel, en zelfstudie gaat me goed af. Wat helpt, is dat ik mijn thesis mag maken over een waanzinnig interessant onderwerp: ‘The Adaptive Re-use of Churches’.»

undefined

null Beeld

HUMO Ja, wauw.

Bourgeus (lacht) «Het gaat over de economische waardering van kerken die een nieuwe functie krijgen en worden omgevormd tot bijvoorbeeld concertzalen of lofts. Beeld je eens in dat je een bad neemt, omringd door glasramen. Dat is toch wáánzin! Schrijf maar op: over tien jaar woon ik in een kerk – boven een loft, beneden een concertzaal.»

undefined

'Het waren fantastische mensen, ik hou alleen maar goeie herinneringen over aan mijn tijd bij School Is Cool'

HUMO Kijk je met plezier terug op je tijd bij School Is Cool?

Bourgeus «Sowieso. Het waren fantastische mensen, ik hou er alleen maar goeie herinneringen aan over.»

HUMO Waarom ging je dan weg? Had je er genoeg van om je ten dienste te stellen van de creatieve ideeën van anderen?

Bourgeus «Nee. Het was net mijn ambitie om als sessiemuzikante bij allerlei bands te spelen. Ik was daar gelukkig mee. Maar dan zag ik Hanne (Torfs, red.), die samen met mij bij de groep was gekomen, op de tourbus met haar eigen muziek bezig. Een beatje hier, een beatje daar, allemaal heel relaxed. Ik dacht: ‘Kijk eens aan, dat ziet er wel leuk uit.’ (lacht) Toen ik haar om raad vroeg, zei ze: ‘Download Logic of Ableton en amuseer je ermee: meer moet het niet zijn.’ En dat is zo! Zij is een grote invloed geweest. Als vriendinnen me nu zeggen dat ze muziek willen maken, is mijn antwoord: ‘Waar wacht je nog op?’ Als je het voelt, als je er klaar voor bent, dan kán je het!

»Ik was het niet beu om bij iemand anders te spelen, ik amuseerde me gewoon veel te hard met mijn nieuwe hobby. Ik heb me altijd snel verveeld. Maar dankzij mijn eigen muziek bestáát verveling niet meer.»

HUMO Had je die muziekprogramma’s meteen onder de knie?

Bourgeus «Toch heel snel. Het wérkte gewoon. Ik leerde zo veel in zo’n korte tijd... Dat was opwindend. Ik had niet meteen het plan om er een carrière van te maken. Maar ik was wel zo fier dat ik mijn liedjes meteen wilde delen met mijn vrienden – én met de rest van de wereld – door ze op SoundCloud te zetten. Althans, dat was het plan. Alles wat achteraf gebeurde, was níét het plan (lacht).»

HUMO Wanneer werd het ernst? Je eerste tracks zijn toch meteen professioneel in de markt gezet.

Bourgeus «Precies, ik heb nooit iets ‘zomaar’ online gezet. Dat komt omdat ik in contact was gekomen met Jarri Van der Haegen, die nu mijn manager is. Het klikte meteen, ook al zei hij dingen die ik onmogelijk ernstig kon nemen. Zoals: ‘We proberen dit op BBC Radio 1 te krijgen!’ (lacht) Maar het ís gelukt. Zo ging de bal snel aan het rollen.»

HUMO Voor een ongeduldige zenuwpees pak je je carrière heel zorgvuldig aan. Je brengt niet veel nummers uit, je speelt weinig concerten. Elke stap lijkt weloverwogen en je neemt voor alles je tijd.

Bourgeus «Het moet niet allemaal zo gestroomlijnd van mij, maar voorlopig werkt dat het best. Het enige wat nu telt is, dat mijn eerste plaat góéd wordt. Ik wil dat mensen me komen vertellen: ‘Ik heb er nogal op gedanst!’ Of nog beter: ‘Ik heb er nogal op gepoept!’ Kennelijk leent mijn muziek zich prima voor een potje seks.»


In de stripclub

HUMO De commentaren uit het buitenland waren lyrisch. Radio-dj Zane Lowe prees je aan, hippe blogs als The Fader en gevestigde magazines als NME volgden. NME noemde je debuut-ep uit 2016 ‘zo donker en vooruitstrevend dat je je afvraagt of het wel door een mens is gemaakt’.

Bourgeus «Zot, hè? Maar dat is niet waar ik het meest trots op ben.»

HUMO Wat dan wel?

Bourgeus «De dansfilmpjes! Opeens begonnen er overal op internet filmpjes uit de hele wereld op te duiken waarin dansers hun ding deden op mijn nummer ‘Escalate’. (Breed grijnzend) Dát is waarom ik het doe.»

HUMO Daardoor kwam je ook in contact met de beroemde choreograaf Alexander Chung, die je clicks tot in de miljoenen deed oplopen.

Bourgeus «Dat was héérlijk. Aanvankelijk dansten veel Polen en Russen op ‘Escalate’. Alexander Chung was toen in die contreien – hij tourt de hele wereld rond – en kreeg zo’n filmpje onder ogen, waarop hij dacht: ‘Hm, daar kan ik wat mee.’

»Chung geeft les aan een school in Los Angeles die het Millennium Dance Complex heet. Mensen als Beyoncé en Justin Timberlake volgen er les. Die school is een echt instituut. En daar werd óók gedanst op ‘Escalate’. Dat heeft die song doen boomen, niet normaal!

'Het kunstwerk dat de grootste invloed op mijn leven heeft gehad is 'Twin Peaks'. Het heeft mijn liefde voor Amerika aangewakkerd.'

»Toen ik Alexander Chung ontmoette, mocht ik met hem mee naar L.A. Ik heb er met hem opgetreden. En omdat ik er toch was, heb ik ook shows gegeven in enkele stripclubs, waaronder het beroemde Cheetahs.»

HUMO Daar ben ik toevallig ook geweest: toffe keet!

Bourgeus (enthousiast) «Zalig, hè? Daar dansen de coolste grieten! Ik wilde aan één van hen een lapdance vragen, maar ze had me net voorgesteld aan haar verloofde, en dat vond ik wat awkward (lacht). Maar ik heb zoveel respect voor hen. ’t Zijn absolute topatletes – tien uur sport per dag! – die toevallig ’s nachts werken. Het zijn géén strippers – ze laten geen tieten zien – maar ze worden wel in dat hokje geduwd. Oké, ze werken in een vreemde context, maar die keet was top en de baas vond ik ook een prima kerel, mét respect voor zijn personeel.

»Het was ontzettend leuk. Zo leuk dat ik ooit in L.A. wil gaan wonen. Dat meen ik écht. Iedereen met wie ik ooit zou willen samenwerken, zit toch al daar.»

HUMO Het zal wel moeilijk zijn om er een mooi gerenoveerde kerk met glasramen te vinden.

Bourgeus «Juist. Maar alles in L.A. is fake, dus misschien kan ik er wel mijn eigen valse kerkje bouwen! (lacht)»

HUMO Internationaal loopt het vlot, maar ben je ook geïnteresseerd in de Belgische markt?

Bourgeus «Tuurlijk wel! Maar ik weet niet of ze groot genoeg is. Ik zit in zo’n kleine niche dat ik me best op zoveel mogelijk landen richt. Ook al is dat een veel langzamer proces. Het zou al veel helpen als ik hier overdag op de radio zou worden gedraaid...»

HUMO Waarom gebeurt dat niet? Je muziek is eigenzinnig, maar toch ook catchy?

Bourgeus «Dat vind ik ook. Nu ja, ik snap wel dat ‘Rattlesnake’ storend kan werken wanneer je bijvoorbeeld op kantoor zit. Ik weet wel dat dat nummer geen radiosingle is. Maar ik heb wel nummers die het verdienen én aankunnen om opgepikt te worden. Ik hoop toch stiekem op een radiohitje: het zou mijn leven een stuk makkelijker maken. Maar je mag er je pijlen niet op richten – die moeten altijd richting kwaliteit staan. En ik vind het ook leuk dat mijn fans me zo graag hebben, niet omdat ik elke dag word platgespeeld, maar omdat ze mij zelf ontdekt hebben.»

HUMO Zou je ooit water bij de wijn doen om meer gedraaid te worden?

Bourgeus «Als Tsar B? Never! Ik wil ooit wel andere muzikale projecten starten, die niet absoluut moeten gaan over wie ik bén. Bij Tsar B is dat wel zo.»

HUMO Je vriend is Mathieu Terryn van Bazart. Beïnvloeden jullie elkaar?

Bourgeus «We delen véél met elkaar, maar niet over muziek. Als twee mensen allebei bij een ander verzekeringskantoor werken, zitten ze thuis ook niet de hele avond polissen te overlopen, hè (lacht).»

HUMO Voel jij enige afgunst voor het succes van Bazart op de radio?

Bourgeus (spelt het luidop) «LOL! Nee, ik geniet daar volop méé van. Alsof een bakker jaloers zou zijn op een slager. Dat gezegd zijnde mag hij altijd wat van zijn airplay aan mij geven, hoor. Ik zal het hem straks eens vragen (grijnst).»


Girlpower

HUMO Het verbaasde je dat mensen op ‘Escalate’ begonnen te dansen. Maar met nieuwe nummers mik je wél bewust op de dansvloer, heb ik de indruk.

Bourgeus (knikt) «In het begin had ik er geen idee van dat je op mijn muziek kon bewegen. Nu steek ik er automatisch een groove in. Nog een verschil met vroeger: ik zie mijn muziek veel... visueler. Als ik muziek maak, zie ik er de videoclip bij, met dansers en auto’s in slow motion!»

HUMO Het totaalpakket is belangrijk voor jou, hè?

Bourgeus «Ja, het moet... móói zijn. Vroeger las ik veel en toen koos ik mijn boeken altijd op basis van de kaft. Een beetje oppervlakkig, zeker? Maar ik wil dat je mijn plaat ook zo uit de rekken zou willen nemen, zonder er verder iets over te weten.»

undefined

null Beeld

undefined

undefined

undefined

undefined

undefined

'Ik hoop stiekem op een radiohitje. Mathieu (van Bazart, haar vriend, red.) mag altijd wat van zijn airplay aan mij geven.'

HUMO Wat zijn de invloeden voor je visuele stijl?

Bourgeus «Ik vind het moeilijk om er mijn vinger op te leggen. Er is niet één kunstenaar, één fotograaf, één muzikant... (Denkt na) Ik pik veel dingen op uit films, ook al heb ik de vervelende gewoonte om ze niet uit te kijken. En dat ligt niet altijd aan mijn ongeduld. Bij ‘Blue Velvet’ van David Lynch ben ik al meermaals tot ongeveer drie vierde geraakt, en dan kan ik het niet meer aan. Dat oor: brr! Of ‘Pulp Fiction’: dat is mijn vaste katerfilm en toch heb ik het nooit volgehouden tot na de opening credits, omdat ik steevast in slaap val.

»Het kunstwerk dat de grootste invloed op mijn leven heeft gehad, is de tv-serie ‘Twin Peaks’. Die heeft mijn liefde voor Amerika aangewakkerd.»

HUMO Toen ik je in een eerder interview naar je oosterse invloeden vroeg, wist je ook niet precies waar die vandaan kwamen.

Bourgeus «Ik wéét niet waarom ik die geluiden zo graag heb, waarom ik die toonladders zo makkelijk overneem. Ik luister niet eens zo vaak naar die muziek... Ik denk er weleens over na: misschien is die fascinatie wel een restant van een vorig leven. (Snel) Nee nee, just kidding! Maar er is wel íéts in mijn onderbewuste dat er ontegensprekelijk toe aangetrokken wordt.

»(Gaat naar haar boekenkast) Als ik hier even een blik op werp, dan denk ik dat Salvador Dalí me ook beïnvloed heeft. Dat absurde, dat eclectische heb ik ook. Want ik gebruik invloeden van overal en ik combineer voortdurend dingen die op het eerste gezicht niet in hetzelfde kader thuishoren: een ninetiesbeatje met de barokke basso continuo van Bach, bijvoorbeeld (lacht).»

HUMO Grappig: je bent de tweede muzikant die me vertelt graag baslijnen uit de barok te gebruiken. De andere was Johannes Genard van School Is Cool.

Bourgeus (lacht) «Ja, Johannes was daar ook altijd mee bezig; ze noemen School Is Cool niet voor niks barokpop,hè.

»Ik hoor in mijn muziek ook gregoriaanse toetsen. Een erg simpel geluid – het gaat zuiver om de stemmen – dat loodzware emoties verklankt. Heel intens. Als ik naar mijn plaat luister, hoor ik meteen dat ik er het diepste van mijn hart in heb gestopt.»

HUMO Jij reageert heel fel op kunst, hè?

Bourgeus «Dat is waar. Maar ik heb – voor de duidelijkheid – nog nooit moeten huilen bij mijn éígen muziek (lacht).»

HUMO Moet je diep gaan om een nummer te schrijven?

Bourgeus «Ik probeer dat niet te doen. Mijn manier van werken is daar zelfs een barrière tegen. Ik maak éérst de muziek, en daarna pas zing ik er enorm snel, bijna instinctief, een tekst bij. Als ik later goed op die tekst let, merk ik dat mijn onderbewuste me soms iets duidelijk probeert te maken (lachje).»

HUMO Wat heb je zoal over jezelf ontdekt?

Bourgeus «Zovéél! ‘Rattlesnake’ was een eyeopener. Ik kan snel boos worden op mensen die ik goed ken. Dan duw ik ze van mij af, omdat ze hebben afgedaan in mijn ogen.

»Maar die negatieve gevoelens gaan ook snel weer weg en na de woede komt mijn liefde niet zelden dubbel zo groot terug. Als ik mensen graag zie, is dat heel intens, met veel turbulentie en explosies. Dat besef heb ik pas gekregen door ‘Rattlesnake’, dat daar op een rudimentaire manier over gaat: ‘I like nobody’, zing ik dan (lachje).»

HUMO Hoe trots ben je op de nieuwe nummers?

Bourgeus «Héél. Ik kan me inbeelden dat niet iedereen alle songs zal begrijpen. Maar voor mezelf heb ik het gevoel dat alle aspecten van mijn persoonlijkheid en van mijn leven erin zitten. Het ene nummer is bijna een klassieke compositie – een ballad met een koor – terwijl het andere een Destiny’s Child-achtige stamper is die ik met veel vrouwen heb opgenomen. Er staat veel girlpower op de plaat: je zult wel zien.»

HUMO Over tien jaar woon je ergens in L.A. in een omgebouwde kerk. Wat heb je tegen dan nog gedaan?

Bourgeus «Ik zal vooral voortdurend last hebben van mijn rug omdat ik zoveel werk heb gehad aan de renovatie van die kerk (lacht). Afgezien daarvan zal ik, denk ik, op een punt komen dat ik terug – zoals met het Eurovisiesongfestival vroeger – nummers zal willen schrijven voor anderen.

»Over tien jaar, zei je, hè? Dan mogen we al eens zot doen: tegen dan zou ook de twééde plaat van Tsar B er stilaan mogen zijn.»

HUMO Begin misschien al met een datum te plakken op de eerste.

Bourgeus «In september heb je ze in handen, beloofd. Tot dan? Of tot in de AB!»

HUMO Tot in de AB!

undefined

Tsar B speelt op 29 april in de Ancienne Belgique in Brussel

en op 14 juli op het Dour festival.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234