My Bloody Valentine - m b v

‘Lees niet wat ze schrijven, luister gewoon naar de nieuwe mbv-plaat zonder dat één of andere idioot je gedachten vertroebelt,’ twitterde Beach House op zondag drie februari.

De avond ervoor had My Bloody Valentine op de eigen websiteeen opvolger gereleased voor het mythische ‘Loveless’ ('91): dé maatstaf voor all things shoegaz een droompop, inspiratiebron voor minstens tien subgenres, en nu al twee decennia lang oneindig veel beter dan alle copycats samen.

Wij hoopten al lang niet meer op een nieuwe MBV-plaat, maar toen was er, na tweeëntwintig jaar, dus plots die droge dienstmededeling op Facebook: ‘The album is now live on www.mybloodyvalentine.org. De site bezweek vrijwel meteen onder alle aandacht, en duizenden fans zaten urenlang om de paar seconden hun browser te herladen om toch maar zo snel mogelijk het onmogelijk geachte binnen te halen: negen nagelnieuwe MBV-songs. Het moet jaren geleden zijn dat zo veel muziekliefhebbers in één nacht naar dezelfde plaat luisterden.

Het ware belachelijk om een plaat met de allure van zijn voorganger te verwachten. Zoals een fan het uitdrukte: 'Het is alsof ze (met ‘Loveless’) een nieuwe kleur ontdekten, en ik verwacht niet dat ze er nog een ontdekken.' Wat blijkt: 'm b v’ klinkt ánders, grilliger en donkerder, maar de songs vertrekken altijd van het typische MBV-geluid.

De bedwelmende wolken distortion, de honingzoete melodieën en de zweverige zang die diep begraven ligt onder talloze laagjes glide guitar: we horen het allemaal terug in opener ‘she found now’. Het heerlijke ‘only tomorrow’trekt mooie condensatiestrepen in het droompopzwerk, maar de gitaren klinken potiger, de distortionscherper en korreliger. De songs wringen ook meer: ‘who sees you’ lijkt nooit helemaal in elkaar te klikken.

En dan zijn er plots géén gitaren meer: ‘is this and yes’betovert met Bilinda Butchers frêle zang, een dreunorgel en wat verre percussie - als het meest minimalistische van Stereolab. ‘if i am’ zweemt onderhuids naar space-agefunk, en die prominente baslijn maakt van ‘new you’ wellicht de meest poppy track uit de MBV-geschiedenis. In ‘in another way’ botsen springerige Madchester-ritmes tegen een ijzige muur van gitaren, terwijl ‘nothing is’ wel een segment lijkt uit de beruchte wall of sounddie ze in de jaren negentig aan het eind van elk concert optrokken. Slottrack ‘wonder 2’ klinkt alsof een ‘Loveless’-song in een windtunnel sukkelt en prompt wordt uiteengereten, waarop alle onderdelen op hun eigen tempo grillige rondjes beginnen te draaien. Het bekende terrein van het begin van de plaat is plots helemaal uit het zicht verdwenen.

Waarop wij achterblijven met meer vragen dan antwoorden. Zijn dit nu de experimenten met jungle en breakbeat die Kevin Shields in 1996 in gedachten had? En vooral: wat volgt er nu? MBV had het lef om ons na al die jaren te verblijden met een overgangsplaat. Een plaat met veel meer open eindes dan de nagenoeg perfecte voorganger destijds, en dus meer redenen dan ooit om uit te kijken naar een – jawel - vervolg. Ooit ergens. 2030 of zo. Misschien.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234