null Beeld

My Morning Jacket - Circuital

Met het briljante tweeluik 'Z' en 'Evil Urges' nog vers in het geheugen waren onze verwachtingen voor 'Circuital'
onredelijk hooggespannen. Nefast voor de objectiviteit. Terwijl groepen met een minder gespierd curriculum voor dit werkstukje wellicht een grote onderscheiding hadden gekregen, moet My Morning Jacket
het doen met een grote, dikke, vette voldoende.

Jürgen Beckers

Het eerste halfuur is ronduit briljant, daarna zakt het wat in: niets ondermaats, maar ook niets wat je op een best of zou zetten - degelijke, herkenbare My Morning Jacket-songs zoals ze er als niemand 'Halt!' had geroepen gerust nóg een twintigtal hadden geschreven.

Het openingsduo komt op reuzenvoeten binnen en blijft lang nazinderen. Van 'Victory Dance'
- tergend langzaam aanzwellend maar spannend vanaf regel één - kunnen wij ons niet voorstellen dat ze er niet ook hun liveshows mee zouden openen. 'Hope to watch the victory dance after the day's work is done'.

Opletten of u hebt de overgang naar de titeltrack gemist, waar bij aanvang de teugels zachtjes worden aangehaald en de hartenklop rust wordt gegund. We zijn twee minuten ver als de song openscheurt zoals een formatie stapelwolken voor de zon, of zoals de zee voor Mozes
.

De productie is van dien aard dat je door de heerlijke bombast heen nog altijd een groep hoort spelen, een zanger hoort zingen en het repetitiekot nog een heel klein beetje kan ruiken.

Amper twee songs ver, maar mentaal zijn we al een heel eind in 'Circuital'. 'The Day Is Coming'
is vervolgens een machtige streep soulswing met misschien wel Jim James
' indrukwekkendste zangpartij tot nog toe (voorgaande platen inbegrepen) en een boodschap zo simpel en duidelijk dat het gospel wordt: 'Bang! Bang! on the door / You open not knowing what for'.

'Wonderful (The Way I Feel)'
, het eenvoudigste liedje (denk 'After the Gold Rush' van Neil Young
), gaat live al een hele poos mee, maar moest wachten op een plaats en gelegenheid als deze om als verademing en contrapuntje tot zijn volle recht te komen.

'Outta My System'
is de song met de grappige tekst (over wiet smoren en het uitstellen van de volwassenheid), 'Holding on to Black Metal'
(al dan niet bewust een soort achterstevoren gespeelde versie van 'Owner of a Lonely Heart') de tweede song met grappige tekst - en dat is er eentje te veel, vooral vlak na elkaar.

'First Light'
is iets te, euh, licht naar onze zin. Een half idee door overmoed en te veel vertrouwen in de goede vorm toch maar gepresenteerd, net als 'You Wanna Freak Out'
en 'Slow Slow Tune'
, dingen waarvan we het gevoel hebben dat we ze al eens eerder hebben gehoord, een halfuur geleden of zo.

Afsluiter 'Movin' Away'
is dan weer een mooie en slimme tearjerker - piano, slidegitaar, snik in de stem, the works - die je met een gevoel van 'Ja, prachtig' achterlaat. En 'Circuital' is prachtig, maar niet van voor tot achter.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234