null Beeld

My Morning Jacket - Okonokos

Hamvraag van de week: hoe bespreekt men (lees: zet men een grote bek op over) een plaat waar men per luisterbeurt een beetje stiller van wordt? Onrust in de nacht. Schichtige blikken overdag. En ten slotte toch enige berusting: vooruit dan maar, we moeten er hoe dan ook door.

Nicolas Quaghebeur

My Morning Jacket
'The Tennessee Fire'
'At Dawn'
Neil Young
'It Still Moves'
'Z'
The Band

En hoe kon dat beter gevierd worden dan met een dubbele live-cd en een concertfilm? De film hebben we nog niet gezien - we wachten tot hij over een paar weken in ons schoentje gedropt wordt - maar de cd snoert ons zoals gezegd een beetje de mond. Omdat er zoveel kleppers opstaan, omdat hij een groep op het toppunt van zijn kunnen laat horen, en omdat hij zo godallemachtig perfect is opgebouwd: hard wisselt af met zacht zonder een spatje aan flow te verliezen; nummers blijven waar nodig krachtig en gebald, en worden elders uitgesponnen tot voorbij de regenboog en terug.

De eerste cd start met hetzelfde trio als 'Z', en 'Wordless Chorus' is meteen een hoogtepunt: als Jim James naar het einde toe een paar vocale capriolen uithaalt, hoor je een golf van emotie door het publiek trekken. Het is de catharsis van zielen die net als u en wij hele dagen van hot naar haar zeulen, hypotheken afbetalen en koters opvoeden, en zich daar on the spot - de Fillmore in San Francisco, om precies te zijn - éven van losmaken. Het niet minder bevrijdende 'One Big Holiday', een van levenslust bruisende rocker en nu al een klassieker in het live-repertoire van de groep, gaat een bedaarder drietal vooraf: een uiterst fragiele, bedeesd smachtende versie van 'I Will Sing You Songs' (uit 'It Still Moves'), en magnifieke, perfect gebalanceerde versies van 'Lowdown' en 'The Way That He Sings', twee songs uit 'At Dawn' die met de jaren gegroeid en gerijpt zijn. Na 'What a Wonderful Man' en 'Off the Record', samen tien minuten euforie, wordt in stijl afgesloten met de tot op het bot ontroerende countryballade 'Golden' en 'Lay Low', een tot song gemuteerde zonsopgang.

Cd twee is minstens even sterk, maar laat zich iets minder makkelijk ontsluiten. 'Dondante', het slotnummer van 'Z', wordt opgeblazen tot een epos van meer dan elf minuten. We horen af- en aanrollende golven van onbestemd verdriet en onbeschaamd uitgesponnen gitaarsolo's, tot het nummer helemaal wegsterft, begeleid door een klaaglijke saxofoon. Dan: de ovatie, en terecht. Andere hoogtepunten: 'Run through', classic rock uit een boekje dat nog niet geschreven is, een wondermooi 'At Dawn', het uit de losse pols gespeelde 'Dancefloors' en de withete countryrocker 'Anytime'. Als daarna met 'Magheeta' het doek valt over meer dan twee uur van de beste rockmuziek die er momenteel op de markt te krijgen is, kunnen we niet anders dan eens diep zuchten en van vooraf aan beginnen. Zoals gezegd: we hebben er geen woorden voor.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234