Na de dood van hun zoontje: Dieumerci en Marlène Mbokani

In augustus verloren
voetballer Dieumerci Mbokani en zijn
vrouw Marlène hun pasgeboren zoontje. Nu spreken ze er voor het eerst over: 'Het is de wil van God. Daar moet je je bij
neerleggen.'

De grijze Bentley van Luciano D'Onofrio komt de parking bij het Saint-Guidon-restaurant van RSC Anderlecht opgereden. Achter het stuur zit Dieumerci Mbokani (25), naast hem zit zijn vrouw Marlène Ntesa. 'Die auto heb ik nog van mijnheer D'Onofrio gekocht, vorig jaar,' zegt hij. Want ja: het is amper vijftien maanden geleden dat hij Standard verliet voor AS Monaco. Daar draaide het niet, en dus werd hij uitgeleend aan Wolfsburg. Dat werd evenmin een succes, en zo rijdt de Bentley onverwacht toch weer op Belgische wegen. Anderlecht, waar de spits onder Frank Vercauteren amper aan spelen toe kwam, haalde hem terug. Na amper één training blesseerde hij zich. Pech, dacht hij. Maar het échte ongeluk moest nog komen. In de nacht van 23 op 24 augustus overleed David, de jongste zoon van Dieumerci en Marlène, amper vijf maanden oud, aan wiegendood.

Zeven weken later speelt Mbokani alweer. Meer nog: hij scoort opnieuw. Als ik hem vraag hoe hij zich nu voelt op een voetbalveld, zegt hij: 'Souple.' Soepel. Een veelbelovend antwoord, omdat het zoveel herinneringen oproept aan de kat die hij bij Standard kon zijn. Lenig maar ook snel, slim en pezig wurmde hij zich toen door de geharde defensies van ploegen als Liverpool en Sevilla. 'Nog even en die vorm van toen is terug,' belooft hij.

HUMO En hoe gaat het buiten het voetbal?

Dieumerci Mbokani «Ça va.»

Marlène Ntesa «Zachtjesaan. Het is hard, maar we hebben veel familie dichtbij en zij houden ons recht.»

Dieumerci «Zij, én toch ook het voetbal. Ik werk harder dan ooit: dat helpt om alles van je af te zetten, al is het maar voor een paar uur. We hebben een goeie groep die veel plezier maakt, en ik doe mee. Ik kan me voorstellen dat ze hier op de club denken: 'Die ziet er nooit triest uit,' maar thuis is het toch anders. Daar zit ik nog vaak met het hoofd in de handen, te piekeren.»

HUMO En dan vraag je je wellicht voortdurend af: 'Waarom?'

Marlène «Zo is het. 'Waarom, waarom, waarom?' Maar daar zijn geen antwoorden op, dat moet je leren aanvaarden. David is niet meer op deze wereld, maar hij zit in ons hart: daar leeft hij door. Daar moeten we troost en kracht uit putten. We mogen ons niet laten gaan, al was het maar voor zijn broertje (Dieumerci junior, net geen anderhalf jaar oud, red.). Die heeft niks aan twee ouders die voortdurend lopen te huilen.»

Dieumerci «Het is de wil van God. Daar moet je je bij neerleggen.»

Marlène «God geeft en God neemt.»

HUMO Begrijpen jullie waarom God dit heeft gewild?

Dieumerci «Dat is de moeilijkste vraag. Ik weet het niet. Het is het lot. En het lot moet je leren aanvaarden.»

HUMO De dood van David heeft jullie geloof niet doen wankelen?

Dieumerci (schudt resoluut het hoofd) «Nooit.»

Marlène «Het geloof biedt net steun in deze donkere periode.»

Dieumerci «Wij putten kracht uit de Bijbel. Daar lezen we vaak in. Zelfs in de kleedkamer doe ik dat, vraag maar aan mijn ploegmaats. Ik bid ook veel: voor elke wedstrijd, voor elke training, voor het slapengaan... En elke zondag om 11 uur vind je ons in de mis. Ik ben een echte katholiek.»

HUMO Welke Bijbelpassages hebben jullie geholpen?

Marlène «We houden erg veel van de psalmen. Daarom heet onze zoon ook David - naar koning David.»

Dieumerci «En naar het verhaal van David en Goliath - omdat hij zo klein was bij zijn geboorte.»

Marlène «Hij is drie maanden te vroeg geboren, hij woog amper één kilo, maar hij was zo sterk. Echt een uitzonderlijk kind, zeiden de dokters. Hij heeft niet eens aan de beademingsapparatuur gelegen!»

HUMO Wat voor een jongen was David?

Marlène (glimlacht) «Heel mooi. En zo kalm. En zo zacht! Hij hield ervan dat ik hem in mijn armen nam. In het ziekenhuis al, toen hij nog in de couveuse lag, nam ik hem om de zoveel tijd bij mij: daar genoot hij zichtbaar van. En hij kon eten! Echt veel.
»Bij de geboorte leek hij op mij, maar net voor hij doodging, had hij al meer van zijn vader. Dat gezicht dat een beetje langer is, zijn vingers en tenen... Maar keek je in zijn ogen, dan zag je zijn vader én zijn moeder. Ik mis hem zo.»

Dieumerci (knikt zwijgend) «De nacht dat hij is gegaan, is de zwartste uit mijn leven.»

Marlène «De begrafenis was voor mij nog erger. Ik kon eerst niet geloven dat hij dood was. Zelfs niet toen hij al in het mortuarium lag. Ik ging hem daar elke dag bezoeken, net zoals ik deed toen hij nog als prematuurtje in het ziekenhuis lag. Pas toen ik hem in zijn kistje zag, de dag van de begrafenis, kreeg ik mijn klop. Ik was echt in shock. Toen het kistje ter aarde besteld werd, kon ik niet eens kijken. Op dat moment pas besefte ik dat hij voorgoed wég was.
»Het was ook zo onverwacht. Ik had hem in zijn wieg gelegd, en na een uur kwam ik kijken of ik zijn luier moest verversen. Hij bewoog niet meer. Hij ademde niet meer. Mijn man heeft toen Peter (Smeets - u kent hem mogelijk nog als de begeleider van Romelu Lukaku uit het programma 'De school van Lukaku', red.) gebeld, en die is meteen gekomen. We hebben nog hartmassage geprobeerd, maar het was te laat.
»Peter is de hele tijd bij ons gebleven. Thuis én in het ziekenhuis. Toen we het nieuws kregen dat David dood was, stond hij naast ons.»

Dieumerci «Die man zit voor altijd in mijn hart. En hij niet alleen: de héle club. Staf, spelers, supporters, iedereen heeft ons toen geweldig gesteund. De ploegmaats in tranen op de begrafenis: ook dat vergeet ik nooit. Ik kende hier natuurlijk wel een paar mensen, maar na al die jaren had ik toch het gevoel dat ik hier bijna van nul opnieuw begon, dat ik nog niet bij de groep hoorde. En dan dat medeleven: dat verwacht je niet.»

Het volledige interview met Dieumerci Mbokani en zijn vrouw Marlène leest u in Humo 3711 van dinsdag 18 oktober 2011.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234