'Ik neem nu heel andere beslissingen, ik wik en weeg. Al het zure en negatieve schrap ik bewust uit mijn leven’

Stijn Coninx & An Evers

Na de kanker: Stijn Coninx en zijn vrouw An Evers. 'We hadden ons al op het ergste voorbereid'

'Ik neem nu heel andere beslissingen, ik wik en weeg. Al het zure en negatieve schrap ik bewust uit mijn leven’Beeld Saskia Vanderstichele / Humo / 2019

‘Samen met mijn gezin, en met het volste vertrouwen in de artsen en de wetenschap, ga ik de strijd aan.’ Een dramatisch persbericht, eind april 2019, van Stijn Coninx (62), bij wie net darmkanker was vastgesteld. De regisseur, op een hoogtepunt in zijn carrière, zette al zijn filmactiviteiten stop en verdween uit de schijnwerpers. Vandaag is hij terug onder de mensen, en samen met zijn vrouw An (45) blikt hij terug op een heftig jaar waarin hij door het oog van de naald kroop. ‘Het was een aardschok. Van het ene moment op het andere is de toekomst weg. Het enige wat nog telt, is samen overleven.’

Ik ben heel nieuwsgierig om An Evers te ontmoeten. In elk interview vermeldt Stijn zijn vrouw wel even om te zeggen dat hij zijn werk alleen maar kan doen omdat hij thuis altijd terug kan naar zijn fantastische An. Zelf geeft ze nooit interviews, dat doet ze niet graag, maar na de schok van het afgelopen jaar wil ze voor Humo een uitzondering maken. Dankbaar omdat alles zo goed is afgelopen en Stijn na een zware operatie weer – bijna – de oude is. Ze trouwden 22 jaar geleden, tijdens de opnames van de film ‘Licht’ met Francesca Vanthielen, waarvoor Coninx in Spitsbergen ging filmen. Het huwelijk zelf vierden ze ver van de camera’s.

An Evers «Ik sta niet zo graag in het spotlicht. Ik heb ook niks te maken met de filmwereld. Stijn heb ik nooit gezien als ‘de filmregisseur’, maar gewoon als ‘Stijn, mijn menneke’. We komen allebei uit Limburg, zijn 25 kilometer van elkaar opgegroeid, beiden in een groot, warm gezin. Die achtergrond delen we, en het is fijn dat we nu weer in Limburg wonen.»

Stijn Coninx «Allebei glimburgers (lacht).»

An «Ik werk als logopediste in het KIDS, een school in Hasselt voor dove en slechthorende kinderen, kinderen met een spraak-taalstoornis of autisme. Ik werk er met hart en ziel, omdat het nauw verweven is met ons eigen gezinsleven. Drie van onze vier kinderen zijn doof geboren.»

HUMO Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?

An «Oei, moet ik dat ook vertellen? Ik heb hem gewoon als Stijn leren kennen, toen ik nog op school zat, in het vijfde jaar. Ik deed jeugdtheater, als hobby, en op een dag vroeg de leraar van het vak media me of ik zin had om deel te nemen aan een Limburgs totaalspektakel, een musical die door Stijn Coninx zou worden geregisseerd ter ere van de zestigste verjaardag van koning Boudewijn. Samen met een klasgenoot ben ik auditie gaan doen, en zo heb ik Stijn leren kennen. Ik wist eerlijk gezegd niet meteen wie hij was, hoewel hij toen al de film ‘Koko Flanel’ had gedraaid.»

Stijn «Het was een musical met 650 jongeren, en An was één van hen.»

HUMO Viel ze je onmiddellijk op?

Stijn «Ja, ze heeft één van de grotere rollen gekregen. Maar ze was nog geen 18, ik was 35, ik dacht toen niet aan een relatie. Een jaar later heeft haar leraar media een setbezoek voor de klas georganiseerd toen ik de film ‘Daens’ aan het draaien was. Ik zag haar terug, en ik geloof dat toen de vonk bij mij is overgeslagen. An is komen kijken naar de afgewerkte versie van ‘Daens’. Nadien hebben we contact gehouden, ik was helemaal verkocht. Ze was natuurlijk nog piepjong, maar uniek in haar eenvoud. Prachtig in alles. Geen gedoe, geen cinema. Paste perfect bij een filmmaker (lacht).

»Toen de eerste reacties op ‘Daens’ kwamen, was ik zo overweldigd en blij dat ik dat gevoel wilde delen met iemand. Met An. Ik ben toen met mijn zotte kop naar de Ardennen gereden omdat ik wist dat ze daar op chirokamp was. Ik kon daar niks gaan doen, we hadden niets afgesproken en we hádden ook niks.»

An «Ik zie hem daar nog altijd aankomen, we hadden met de leiding net een paar uur vrij. Ik vond het lief en grappig, maar ik dacht ook: ‘Oh nee!’ Ik vond hem een lieve man, maar ik had geen romantische gevoelens. Op dat moment was het leeftijdsverschil nog heel groot. En ik had al een lief, hè.»

HUMO Wanneer is de vonk dan wel overgeslagen, An?

An «Op een avond, toen hij me uitgenodigd had voor een dansvoorstelling in de opera in Antwerpen, voelde ik het ook, heel duidelijk en sterk. Na het zoeken van de jaren voordien voelde het als thuiskomen. Houvast, rust, mogen zijn wie je bent, met al je rare trekjes en onzekerheden.»

Stijn «Voor mij was An een soort Nette uit ‘Daens’, een rol die prachtig gestalte werd gegeven door Antje De Boeck. Dat personage bestond natuurlijk alleen op het witte doek, ik had haar gecreëerd, maar An was mijn echte Nette: authentiek, puur, rechtdoor. Ze is ook mijn barometer. Soms voelt ze dingen aan vóór ik me er zelf goed en wel van bewust ben. Dat is wat ons bindt. Daarom zit zij hier naast mij.

»Het voorbije jaar heb ik nog eens ondervonden hoe belangrijk ze voor me is. Toen ik het slechte nieuws kreeg, voelde ik van de eerste seconde dat ik niet alleen stond. An is overal met me meegegaan en heeft altijd naast mij gestaan.»

An (bescheiden) «Je vult elkaar aan. Er zijn ook periodes waarin ik mij minder voel, en Stijn zijn kruiwagen bovenhaalt en me een eindje meedraagt. Ik kon op veel begrip rekenen op school en heb vrijaf kunnen nemen. Ik was blij Stijn te mógen helpen, want niet iedereen laat dat op zo’n moment toe.»

HUMO Je was op een hoogtepunt in je carrière, Stijn. In 2018 stonden je films ‘Niet schieten’ en ‘Sinterklaas en de wakkere nachten’ wekenlang op nummer 1 en 2 in de Vlaamse bioscopen. Je wilde heel goed mikken voor je volgende projecten, zei je, want je was al 60. En plots is het niet meer zeker of je nog wel films zult kúnnen maken.

Stijn «Dat is heel duidelijk. Je toekomst valt weg, van het ene moment op het andere. Het enige wat nog telt, is samen overleven.»

HUMO Dat moment was de ochtend van paaszaterdag.

Stijn «Ik had een afspraak met de maag- en darmspecialist. Op paaszaterdag, ja, want er was tijdens een medisch onderzoek een afwijking bij me vastgesteld.Ik was net begonnen aan de nieuwe Ketnet-serie ‘Dag Sinterklaas’. Via een bevolkingsonderzoek had ik een signaal gekregen dat er misschien een afwijking bij mij was vastgesteld, maar ik stond er niet echt bij stil.

»De dokter was gelukkig heel to the point. ‘Ik heb slecht nieuws, je hebt een tumor en die is kwaadaardig. Je moet zo snel mogelijk naar het UZ Leuven voor een behandeling.’ Dan begint de grond natuurlijk te beven. Wat nu? Wat met An en de kinderen? Hoe moet ik dat vertellen?

»Toen ik thuiskwam, zat An te ontbijten aan tafel.»

An «Ik had wel gemerkt dat je niet binnenkwam zoals anders. Er was iets in je houding wat ik niet goed kon thuisbrengen.

»Het eerste wat Stijn zei, was: ‘Het is niet goed.’ Ik dacht eerst dat hij een grapje maakte: ‘Allez, dat kan niet.’ Je duwt de gedachte nog even weg. Onze dochter Marie, toen 18, zat tegenover mij aan tafel. Ze had direct door dat er iets mis was. Marie is doof, en heeft een cochleair implantaat, waardoor ze in een rustige omgeving wel kan horen. Maar thuis dragen de kinderen hun apparaat dikwijls niet. Ze staan ’s morgens op in stilte en doen het vaak pas later op de dag aan. Aan het ontbijt gaat de communicatie meestal in gebaren. Maar gebaren waren die ochtend dus niet nodig.»

HUMO Je wist op dat ogenblik niet wat je kansen op genezing waren?

Stijn «Nee, we wisten alleen dat het dringend was en dat de tumor groot was, en al doorgegroeid was naar mijn blaas.»

An «Dat was het moeilijkste: het niet weten. Zeker in die eerste dagen.»

Stijn «Ik heb na de diagnose nog twee dagen gewerkt. Eén zorg was hoe het met de reeks ‘Dag Sinterklaas’ verder moest. Ik was een week aan het filmen en had nog twee maanden voor de boeg. Ik heb heel veel geluk gehad dat mijn collega Frank Van Passel het van mij wilde overnemen. Ik heb de ploeg op maandagochtend om zeven uur ingelicht, en om acht uur was Frank er. Ik heb nog twee dagen gedraaid, met Frank erbij, en dan heeft hij zich over de reeks ontfermd. Woensdagochtend zijn An en ik samen naar Leuven gegaan. En dan volgt het ene onderzoek na het andere. Is het uitgezaaid, en zo ja, hoever? Kan er geopereerd worden of niet? Moet ik eerst chemo krijgen? Het is leven van verdict naar verdict.»

'An: 'Ik vind dat Stijn nóg bewuster met alles omgaat. Het was ook wel een confronterende spiegel, want de wereld draait door, ook zonder jou.''

HUMO Je hebt het nieuws van je ziekte zelf naar buiten gebracht met een persbericht. Waarom op die manier?

An «Dat was eigenlijk niet onze eigen keuze. Maar we kwamen woensdagmiddag thuis van het eerste onderzoek in Leuven, en er stonden al twee journalisten op het antwoordapparaat, om te vragen wat er aan de hand was.»

Stijn «Ik kon dat nauwelijks vatten. De VRT hing al aan de lijn, maar mijn moeder wist nog van niks. Onze jongste zoon, onze familie en onze vriendenkring ook niet. Moesten die het nieuws in de media vernemen? We waren zelf nog zo onder de indruk. Het idee om een persbericht te maken kwam toen van An. We wilden de berichtgeving zelf in handen nemen.

»We hebben het persbericht vrijdagnamiddag om vier uur verstuurd. Om vijf uur hebben we het hier thuis aan onze jongste verteld, aan de hand van een kinderboek dat An had gevonden: ‘Grote boom is ziek’. Jef heeft er gelukkig heel goed op gereageerd.»

HUMO Hadden jullie je voorbereid op het ergste scenario?

Stijn «Toch wel. Je moet proberen positief te blijven, maar je weet dat je van dag tot dag zult moeten leven.»

An «Het is alsof ze de eindstreep, die in je hoofd ver weg ligt, plots vlak voor je neus trekken. We waren ons erop aan het voorbereiden dat Stijn zou wegvallen. Dat is zo’n overrompelende gedachte dat je die nauwelijks kunt vatten, je probeert ertegen te vechten.»

Stijn «Dat was natuurlijk mijn grootste bezorgdheid: An en de kinderen. Het was begin mei, de examenperiode kwam eraan. We hebben drie kinderen die hoger onderwijs volgen, twee van hen zaten in Leuven op kot, waar ik in het ziekenhuis lag. Die liepen ook rond als een kip zonder kop.

»Tien dagen later ben ik geopereerd. Vóór de operatie konden de dokters niet zeggen hoe ik wakker zou worden, met of zonder stoma, en hoe zwaar de chemo achteraf zou zijn.

»Een deel van mijn darmen en blaas werd weggenomen. En dan was het bang wachten op de analyse van de tumor. Opnieuw volgden elke dag onderzoeken. Er leken geen uitzaaiingen te zijn, dat was al heel goed nieuws. En toen de uitslag kwam, bleek dat ik enorm veel mazzel had. Ik behoorde tot de minder dan vijf procent gelukkigen bij wie de tumor níét kwaadaardig is. Ik moest dus geen chemo meer krijgen. En opnieuw, van het ene moment op het andere, verandert je hele leven.»

An «De eerste dagen durfde ik niet blij te zijn. Ik was bang dat ze toch nog iets zouden vinden.»

Stijn «Je leeft dagenlang met een aardedonker scenario, en plots klaart het op. An en ik hadden drie dagen nodig om de ommezwaai te maken. Maar onze kinderen gelukkig niet. (Geëmotioneerd) Het was zo fijn om te zien hoe die hun jonge leven meteen weer oppakten en erin vlogen. Ze voelden: de trein bolt weer.»

An «Het was maar even een tussenstop in een stationnetje.»

Stijn «Ze zijn ook allemaal geslaagd voor hun examens. Fantastisch.»

Stijn schiet vol. An slaat haar armen om hem heen. ‘Menneke toch.’

Relatietest

HUMO Was dit de meest ingrijpende gebeurtenis in jullie leven?

Stijn «Op medisch vlak wel, maar we hebben nog hobbels in ons parcours gehad. Toen bleek dat drie van onze kinderen doof werden geboren, was dat ook heftig. En ja, in het begin hebben we veel verdriet gehad, omdat we onzeker en bang waren voor het onbekende. Maar stap voor stap hebben we ervaren dat de stilte van onze kinderen mooi en puur is. Dat die stilte hen maakt tot wie ze zijn, unieke personen. Klaas (20), Marie (19) en Jef (10) zijn doof geboren. Onze oudste dochter Tannekin (21) is horend, ze is altijd op een geweldige manier omgegaan met haar dove broers en zus.

»Onze drie dove kinderen hebben een cochleair implantaat. Toen Klaas geboren werd, was de techniek nog niet zo verfijnd: bij zijn implantaat hoorde nog een kastje ter grootte van een rekenmachientje, dat hij met zich mee moest dragen.»

'Stijn: 'Het voorbije jaar heb ik onder­vonden hoe belangrijk An voor me is. Toen ik het slechte nieuws kreeg, voelde ik van de eerste seconde dat ik niet alleen stond.''

An «Mijn grootmoeder had er speciale hemdjes voor genaaid, met een grote zak voor- en achteraan om dat kastje in te stoppen. Wij wilden onze kinderen ook zien ravotten en in bomen zien klimmen.

»Het is natuurlijk een fantastisch hulpmiddel, en er zijn steeds meer kinderen met zo’n apparaat. De techniek evolueert snel, maar je weet niet op voorhand wat je kind later met dat implantaat zal kunnen doen. Met zo’n hulpmiddel kunnen kinderen meestal toegang krijgen tot de horende wereld, maar ze zullen altijd doof blijven: dat is hun natuur. Daarom is het ook belangrijk om als horende ouder je kind te leren kennen in zijn volle eigenheid, zonder té snelle tussenkomst van een hulpmiddel. Het is zo bepalend voor de identiteit van je kind, én voor de band met de ouders, dat het ten volle zichzelf kan zijn, ook zonder apparaat. Daarin een evenwicht vinden is voor ons als horende ouders niet vanzelfsprekend. We hebben heel veel gehad aan contacten met dove volwassenen en kinderen.»

Stijn «Je hoort aan de taal van onze kinderen niet dat ze doof zijn, ze behelpen zich ook goed in het Frans en het Engels. Ze studeren, hebben horende én dove vrienden, bouwen aan hun leven zoals alle jongeren… Maar als je hen laat doen, gaan ze altijd terug naar hun dove vrienden, omdat ze zich daar heel goed bij voelen. Daar kunnen ze volledig zichzelf zijn.»

An «Deze week kreeg ik nog telefoon van Marie, die op kot zit in Gent, omdat ze haar hart even wilde luchten. Ze heeft geweldige kotgenoten, maar als ze gezellig door elkaar babbelen, kan Marie vaak niet meedoen. Het gaat te snel, er is te veel geroezemoes. Wat voor anderen een leuk, luchtig moment is – samen koken en lachen, of een pintje drinken op café – is voor haar moeilijk. En dat bepaalt voor een stuk je identiteit, want je bent anders. Dat is oké, maar je moet je weg wel vinden. Doof zijn maakt deel uit van het unieke pakketje dat je kind is.»

HUMO Weet je bij de geboorte onmiddellijk dat een kind doof is?

An «Nee, een dove baby weent even luid en maakt ook lawaai. Dat brabbelen valt pas na een tijdje weg. Kind en Gezin doet al jaren standaard een gehoortest bij pasgeboren baby’tjes, maar bij Klaas stond die test nog in de kinderschoenen. De verpleegsters waren het ook nog niet gewoon, en toen het resultaat niet goed was, hebben ze de test nog drie keer overgedaan om zeker te zijn.»

HUMO Dat moet aankomen als een donderslag.

An «Je verwacht het niet.»

Stijn «Ik denk dat het te vergelijken is met die ochtend van paaszaterdag, toen ik hier binnenkwam met mijn diagnose. Ik zie An nog altijd uit de auto stappen met de maxicosi en ik voelde onmiddellijk – toen was het andersom – dat er iets was.»

An «En dan doe je gekke dingen (lacht). De gsm’s waren toen nog joekels, en dan leg je zo’n kastje naast het oor van je slapende baby, en je belt. Blijft bellen. Maar het kind slaapt door. Of je gaat heel hard met een sleutelbos rammelen naast zijn oor. Omdat je het nog niet kunt geloven. Het is zo overweldigend.»

Stijn «In de auto hebben we eens de muziek zo hard gezet dat we er zelf pijn van aan onze oren kregen. Je hoopt dat het een vergissing is, dat het niet waar is. Je bent ongerust: wat met de toekomst van je kinderen? Hoe gaan ze voor zichzelf zorgen? Naar school gaan, later een beroep uitoefenen? Zich een weg banen in het verkeer? Een liefje vinden? Het duurt jaren eer je dat helemaal een plaats kunt geven. Je weet niet hoe je eraan moet beginnen, want de dovenwereld was toen voor ons, als horende ouders, totaal onbekend. Intussen is dat gelukkig anders.»

'We zijn in evenwicht in ons gezin: drie doofkes en drie horenden. Marie en Jef zingen vaak uit volle borst. Altijd vals, maar dat trekken ze zich niet aan'

An «We zijn begonnen met een cursus gebarentaal in het KIDS in Hasselt, vier jaar lang. Daar hebben we geleerd om niet bang te zijn voor de stilte van onze kinderen. Je leert dat stap voor stap. Ik had ook het geluk dat ik kon thuisblijven voor de kinderen. Ik wilde zoveel mogelijk samen met hen op weg gaan, en Stijn gaf me de kans om dat te doen. Ons huis is jarenlang een gezellige chaos geweest, omdat ik alles zo visueel mogelijk wilde maken. Met prenten en spiegels, zodat de kinderen en ik elkaar altijd konden zien.»

Stijn «Het was voor ons ook een serieuze relatietest. Gelukkig zaten we op dezelfde golflengte, maar de eerste jaren waren moeilijk.»

An «Omdat Stijn veel van huis was, was hij veel ongeruster en banger, terwijl ik de kinderen van dichterbij zag evolueren, zag vallen en terug rechtkrabbelen.»

Stijn «Dat onze kinderen het vandaag zo goed doen, is mede omdat An vijftien jaar lang al haar energie in hen heeft gestopt. Intussen zat ik nog steeds op mijn sneltrein, die maar doorraasde.»

HUMO Jij bleef films maken.

Stijn «Ik kon blijven werken, maar het buitenland was geen optie meer. Het was nooit mijn ultieme droom om naar Hollywood te gaan, maar als de kans zich voordeed, hadden An en ik afgesproken, zouden we daar volop voor gaan. Na ‘Daens’ kreeg ik veel scenario’s aangeboden met de allergrootsten. Met Robin Williams, bijvoorbeeld. Ik onderhandelde over films met budgetten van 50 miljoen dollar, wat gigantisch was. Ik kreeg mooie projecten aangeboden in Canada, Mongolië, de States, en ik ging er elke keer op in, uit een soort naïviteit misschien. Sommige projecten waren heel concreet, maar ze zijn onderweg toch afgesprongen. En ze hielden me telkens weg van huis, terwijl An het alleen beredderde. Ik ging maar door als een bulldozer en besefte niet wat een berg werk het voor haar was. Drie jonge kinderen, waarvan twee doof, plus die ambitie van mij… Het was gewoon te veel. Ik besefte dat die buitenlandse filmplannen onverzoenbaar waren met ons eigen project, thuis met onze kinderen. Bovendien behoorde België tot de top van de wereld in de ontwikkeling van het cochleair implantaat, we konden nergens beter zitten.»

HUMO Welke films heb je in die periode gedraaid?

Stijn «Onder meer de televisiereeks ‘De Kaviaks’, maar professioneel was het een moeilijke periode. De Vlaamse filmindustrie lag op haar gat, het VAF en de taxshelter bestonden nog niet. Als je films wilde maken, moest je ze bijna zelf produceren. Dominique Deruddere, Jaco Van Dormael en de broers Dardenne deden dat al, ik wilde het ook proberen. Met dat ambitieuze plan in mijn hoofd hebben we een groot huis in Opwijk gebouwd, met grote werkkamers. Die kostten handenvol geld aan onderhoud en verwarming, maar ze stonden meestal leeg. Omdat wij andere prioriteiten hadden, kwam er van produceren niets in huis – ik had nauwelijks genoeg tijd om te regisseren. Op den duur moest ik projecten aanvaarden om die bureaus te blijven bekostigen. Het was bijna megalomaan, en An had dat natuurlijk al veel langer door. We zijn dan van Opwijk naar Zonhoven verhuisd, terug naar onze wortels, dicht bij familie. Dat was de beste beslissing in ons leven.»

An «We hebben er samen wel wat jaren over gedaan om het evenwicht te vinden tussen ons werk en ons gezinsleven. Maar nu zit het goed.»


Keukengebarentaal

HUMO Ken jij gebarentaal, Stijn?

Stijn (lachje) «Keukengebarentaal. Ik kan me goed behelpen met onze kinderen, maar ik ben opnieuw een cursus aan het volgen om het vlotter te kunnen, zoals An.»

HUMO Kon je je passie voor films, geluid en muziek met je kinderen delen?

Stijn «Oh ja, we hebben hen altijd veel muziek laten maken. We hadden een piano en een synthesizer, en Marie had op haar vierde al een accordeon. Jarenlang heeft ze op feestjes voor de animatie gezorgd, al zingend en spelend. Zalig! We kwamen twee jaar geleden met de auto terug uit vakantie, en Marie en Jef hebben toen twee uur lang uit volle borst gezongen. Heel grappig, want ze zingen met veel passie, maar altijd vals. Dat wéten ze ook, maar dat trekken ze zich niet aan. Toonhoogte hebben ze niet, ritme wel. En plezier!»

An «We zijn ook in evenwicht in ons gezin, hè: drie doofkes en drie horenden. En dat is oké.»

Beeld Saskia Vanderstichele / Humo / 2019

'An: 'Toen ik Stijn leerde kennen, voelde dat als thuiskomen. Houvast, rust, mogen zijn wie je bent, met al je rare trekjes en onzekerheden.''

HUMO Hoe zit dat in het verkeer?

An «Het is een groot misverstand dat doven niet zouden kunnen rijden. Marie rijdt elke zondagavond met de auto naar haar kot, en doet haar apparaat dan altijd uit. De eerste keer waren we ongerust, zeker Stijn. Maar dan lacht ze: ‘Papa, ik kijk honderd keer meer in mijn spiegel dan jij, en ik wordt niet afgeleid door de radio. Mijn ogen zijn mijn oren, hè.»

Stijn «Toen we hen naar school leerden fietsen – ik vooraan, An achteraan – moesten de kinderen van ons hun apparaat in hebben om het aankomende verkeer goed te horen. Terwijl het helse lawaai van het verkeer hen eigenlijk vaak stoort, en ze dan liever zonder hun apparaten fietsen. Onze zoon vertelde een paar jaar geleden: ‘Papa, mijn vrienden rijden vaak met muziek in hun oren, zij horen het verkeer dan ook niet aankomen, hoor!’ (lacht)»

HUMO April 2019 was dus niet de eerste keer dat jullie het leven moesten ‘resetten’.

Stijn «We hebben het beste scenario gekregen. En veel steun van familie, vrienden, collega’s. Dat geluk heeft niet iedereen, beseffen we heel goed. Ik ben peter geweest van Kom Op Tegen Kanker, ik heb ook verhalen gezien waarbij het niet zo goed afliep.»

An «Een vriendin van op mijn werk vecht al twee jaar tegen kanker en is weer hervallen. Waarom wordt zij niet beter en wij wel? Als ik dat zie, voel ik me bijna schuldig omdat wij nog keuzes mogen maken in het leven.»

HUMO Wachtte je na de operatie nog een lange revalidatie?

Stijn «Ik heb wat maanden nodig gehad om er fysiek bovenop te geraken. Maar het kost vooral tijd om alles in je hoofd een plaats te geven, nu nog trouwens. Je kijkt anders naar het leven. Ik neem heel andere beslissingen, wik en weeg. Vind ik het echt de moeite? Geeft het mij energie? Al het zure en het negatieve schrap ik bewust uit mijn leven. Als je terug wakker mag worden in de wereld, kijk je verwonderd naar de dingen waarin mensen zich druk maken. Waarom willen mensen altijd hun gelijk halen? Met gelijk ben je niets in het leven.»

An «Ik vind dat Stijn nóg bewuster met alles omgaat. Het was ook wel een confronterende spiegel, want de wereld draait door, ook zonder jou. Niemand is onvervangbaar – in de buitenwereld dan. Voor de achterblijvers in je eigen kring is dat natuurlijk anders.»

Stijn «Maar het is ook wel een zalige vaststelling: ‘Ah, ze hebben mij niet nodig, ik kan andere dingen gaan doen.’ (lacht)»

HUMO Als je het leven na de diagnose in een filmscène zou moeten vertalen, wat zouden we dan zien?

An «Een scène in onze tuin. Daar hebben we in die maanden heel veel tijd samen doorgebracht, dingen geplant en zien groeien. Daar voelde ik de band die tussen ons gesmeed was het sterkst. Een week voor Stijns diagnose had ik een serre gekregen. Ik had aan Stijn gevraagd of hij er een paadje naartoe wilde leggen, met de overschot van de tegels uit onze woonkamer. Op de dag dat hij met zijn diagnose is thuisgekomen, paaszaterdag, is hij aan dat paadje beginnen werken. In de dagen erna, het begin van ons verwerkingsproces, zijn we samen de tegels beginnen leggen. En nu loopt er een mooi paadje tussen het groen naar de serre. Voor mij is dat de start van ons nieuwe wegje.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234