null Beeld

Na de Rode Duivels: de aanklacht van Frank Vercauteren

Sinds de blijde intrede van Dick Advocaat - zaterdag tegen Turkije maakt hij zijn debuut als bondscoach - gelooft voetbalminnend België opnieuw in een mirakel. Dat vooral zieken baat hebben bij mirakels, lijkt bijna iedereen vergeten. Maar niet Frank Vercauteren. Op de tafel in de woonkamer van de voormalige ad interim-bondscoach ligt een mapje met computerprints klaar: zijn diagnose.

HUMO Zo te zien heeft hij zich grondig op het interview voorbereid?

Frank Vercauteren «Neenee. Da's een dossiertje dat ik voor de voetbalbond heb gemaakt, maar blijkbaar is niemand geïnteresseerd. Na de match tegen Armenië heeft Michel Sablon (technisch directeur voetbalbond, red.) me gezegd: 'We moeten eens praten.' Hij was de enige, en nadien heb ik niks meer gehoord. Niet dat ik verwonderd ben, want wat hoor ik de bond zeggen? 'We hebben een nieuwe trainer aangesteld; onze taak zit erop. Nu is het aan Advocaat en zijn technische staf.' Sorry, maar hun werk zit er absoluut niet op. Het is nog maar pas begonnen.»

HUMO Hoe hoog de bond met jou opliep is de voorbije maanden afdoende gebleken, niet?

Vercauteren «De bond heeft een klimaat gecreëerd waarin ik als bondscoach geen enkele macht meer had. Twee dagen voor de vriendschappelijke wedstrijd tegen Tsjechië, toen Advocaat net was ontslagen bij Zenit Sint-Petersburg, zei de voorzitter in het openbaar: 'Het zou beter zijn mocht Advocaat meteen kunnen beginnen.' Ik kan je verzekeren: dat signaal is aangekomen bij de spelers. Zij wisten toen dat ik nog één, twee, maximum vijf matchen zou aanblijven. Ik kon eisen of smeken wat ik wilde, ik had geen enkele autoriteit meer.

Nu, voor de spelers bestond ik nog wel een béétje, maar voor de bond? Pfff... Ik liep daar rond om de tijd te vullen. Ik werd niet meer gesteund, er werd meer achter mijn rug gepraat dan in mijn gezicht. Dat kon niet meer verder.

Zeker omdat ik al een paar keer in mijn hemd was gezet. Neem de Kirin Cup in Japan, eind mei. De spelers mochten zogezegd zelf kiezen of ze mee zouden gaan of niet: dat zou de voorzitter van de technische commissie (Philippe Colin, tevens bestuurder bij Anderlecht, red.) gezegd hebben. Wel, ik weet pertinent dat dat niet klopt. Anderlecht en Standard hadden een overeenkomst: hun spelers zouden thuisblijven. Hoe wil je dat de spelers de nationale ploeg ernstig nemen als zelfs de bestuurders van de grootste clubs van België dat niet doen? Als zelfs de top van de bond het niet belangrijk vindt dat je op een internationaal toernooi met je beste ploeg aan de aftrap verschijnt?

Oké, het was máár de Kirin Cup. En het was tien uur vliegen naar Japan. Ik lig ook liever in de zon, maar sorry: als je profvoetballer bent, dan hoort de nationale ploeg bij je job. Willen we eens met Spanje vergelijken? De héle ploeg is naar de Confederations Cup gegaan. En die gasten hadden er een veel lastiger seizoen opzitten dan onze spelers.

Ik begrijp heel goed dat de nationale ploeg geen prioriteit meer voor ze is - dat hebben sommigen me ook duidelijk gezegd. Veel jongens spelen bij een grote buitenlandse club, ze doen mee aan de Champions League, ze verdienen veel geld: zij hebben de nationale ploeg niet nodig om zich aan de wereld te tonen. Het rare is: een WK of een EK halen vinden ze wél allemaal belangrijk, maar ze schijnen niet te beseffen hoe je op zo'n groot toernooi geraakt. 'Er moeten resultaten komen,' hoor ik ze zeggen. Maar hoe gaan die er komen? Niet vanzelf, hè? Hard werken, dat moeten ze. Zich volop inzetten, ook tegen landen als Armenië. En niet alleen tijdens de wedstrijd, ook ervoor. De voorbereiding op Armenië was bedroevend: de kwaliteit van de trainingen, de mentale beschikbaarheid... Ik voelde dat het gewoon op was, voor mij.

Stel dat het resultaat in Armenië was meegevallen: dan nóg had ik er daags nadien bij de bond op aangedrongen om Advocaat zo snel mogelijk te laten beginnen. Maar het was zo erg dat ik al tijdens de match heb beslist: 'Nu ga ik een bommeke gooien.' Ik had aan mezelf kunnen denken en rustig door kunnen doen. Dan had ik verder mijn loon gekregen, dan had ik geen gezever aan mijn oren, maar ik wilde iets doen voor die ploeg en het Belgisch voetbal. Ik wilde een reactie zien. En dat is me gelukt, denk ik.»

HUMO Niet alleen jij bent opgestapt, ook de medische staf.

Vercauteren «Eigenlijk zou het simpel moeten zijn. Als een speler geblesseerd is en toch opgeroepen wordt voor de nationale ploeg, dan komt hij naar de bond en hij wordt behandeld, of hij revalideert samen met de nationale selectie, alles in samenspraak met zijn club. Maar wat gebeurt er bij de Rode Duivels? Ze bellen naar de bondsdokter: 'Ik ben geblesseerd, moet ik komen?' Natuurlijk moeten ze komen! En ze moeten hun gerief meenemen, en dus niet 'per ongeluk' thuis laten liggen. Maar de dokter durft niet door te duwen, omdat de speler bij een club zit waarvan een bestuurslid ook een belangrijke functie bij de bond heeft (Vercauteren doelt op Colin, red.), of omdat de dokter van een buitenlandse club hem probeert te beïnvloeden. Sorry, maar de medische staf van de Rode Duivels werkt voor de nationale ploeg en voor niemand anders. Zij moeten autonoom beslissen, en van niemand bang zijn.

Ik snap ergens wel dat ze willen thuisblijven als ze geblesseerd zijn. Als ze dan toch komen en er blijkt echt iets ernstigs aan de hand te zijn, dan moeten wij ze meteen terugsturen. Op de bond kunnen ze namelijk niet behandeld worden, want daar is geen infrastructuur. Natuurlijk wil zo'n speler niet komen, hij weet ook dat het een nutteloze trip wordt.

Alleen: steeds meer spelers en clubs maken gewoon misbruik van de situatie. Als ze geen zin hebben, of het komt slecht uit, dan proberen ze het met een blessure. Vermaelen en Fellaini hebben voor de wedstrijd tegen Tsjechië allebei gebeld: ze waren geblesseerd. Ik heb ze toch laten komen. Hun clubs wilden dat ze een aangepaste training kregen, en dat hebben we ze ook laten doen. Ze recupereerden zo goed dat ze zelfs 45 minuten gespeeld hebben, mét toestemming van hun clubs. Die waren tevreden dat ze wedstrijdritme hadden kunnen opdoen. Met Belgische clubs is het vaak moeilijker werken.»

Lees het volledige interview in Humo 3605 van 6/10/09

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234