Na de scheiding van Noémie Wolfs: Alex Callier (Hooverphonic) over zijn favoriete stemmen

Het was toch even schrikken toen de nieuwe Hooverphonic-single ‘Badaboum’ uit de autoradio galmde, met die mannenstem die iets te soulvol klonk om van Alex Callier te zijn. Op ‘In Wonderland’ verwerkt Hooverphonic de intussen klassieke scheiding van de frontvrouw – Noémie Wolfs deze keer – met vrijages met verschillende buitenlandse stemmen en coauteurs.

'Ik vind de nieuwe single van Noémie zeker niet slecht. Maar ik denk niet dat ik op de eerste rij zal zitten als ze haar cd voorstelt'


1■ Marvin Gaye & Dionne Warwick & Françoise Hardy

‘Badaboum’ (2016)

Alex Callier «In 2008 zat ik op een eiland in Noorwegen met allemaal songwriters, een soort ‘songwriting kamp’. Er waren veel Noren, maar ook John Paul White van The Civil Wars, de Nederlander Tjeerd Bomhof, van wie twee co-writes op de nieuwe plaat zijn beland (‘Hiding in a Song’ en ‘Praise Be’, red.), de Franse Emilie Satt en de Brit Neil Thomas. Op een ochtend heb ik met die laatste twee ‘Badaboum’ geschreven – heel snel en spontaan. Ik had wat typische Hooverphonic-strijkers klaargezet, Emilie begon te zingen van ‘ba-da-boum’, Neil zette er een funky baslijn onder en ging daar heel funky bij zingen... Een bizarre mix. Maar: tof. Dat nummer heeft jaren in de schuif gelegen, tot nu. Toen we besloten hadden om de samenwerking met Noémie stop te zetten, was dat ongeveer het eerste nummer waar we aan dachten. Die ‘badaboum’ moest door een Française ingezongen worden, en ook al heeft Emilie het nog eens opnieuw ingezongen: de demotake bleef de beste, dus hebben we die gebruikt. Die feeërieke omgeving daar in Noorwegen, een blonde Parisienne en een knappe Engelse gast die samen zingen: dat gaf vonken. En Neil Thomas is voor alle duidelijkheid blank (lacht). Toen Jamie Lidell wegging als zanger bij Matthew Herbert, kwam Thomas in z’n plaats – hij heeft een beetje een vergelijkbare blue-eyed soulstem als Jamie Lidell.»

HUMO Maar Lidell wil eigenlijk Marvin Gaye zijn. Die laat je hier met Françoise Hardy én Dionne Warwick duetteren?

Callier «Ik was nog aan het twijfelen om er ook Janis Joplin bij te zetten, om het wat extremer te maken (lacht). Stel dat ik je had gemaild: ik ga een song maken met een strijkerssample uit een Hitchcockfilm, een discobeat, soulzangers en Françoise Hardy. Je zou denken: bah, dat is als boterhammen met choco en roquefort. Maar volgens food pairing-specialisten is dat net dé combinatie: bittere chocolade met blauwe kaas. Ik hou van die bizarre combinaties.»


2■ Hope Sandoval

‘2 Wicky’ (1996)

Callier «Ik hou ook van evolutie en variatie, maar Hope Sandoval mag van mij elke keer dezelfde plaat maken, ik vind het altijd goed. Haar twee soloplaten vind ik zelfs beter dan Mazzy Star. En destijds met The Jesus and Mary Chain, die single ‘Sometimes Always’: zó goed! Onwaarschijnlijk dat Hope Sandoval aan de heroïne heeft gezeten, zo’n frêle, knappe vrouw. En zo’n stem, zo goed gedoseerd, de perfecte glissando. Die smeerlappen van Massive Attack doen trouwens altijd collaboraties met zangeressen met wie ik wil samenwerken. Ik zei al jaren dat ik met Liz Fraser wou werken, toen ze met ‘Teardrop’ kwamen. Tracey Thorn wou ik ook, en toen brachten ze ‘Protection’ uit. En uiteindelijk werkten ze ook samen met Hope Sandoval. Toen dacht ik toch: ‘Fuck!’ Of beleefder: we moeten toch dezelfde smaak hebben (lacht).»


3■ Nancy Sinatra

‘Jackie Cane’ (2001)

Callier «Er zit iets licht druggy in die song, en dat heeft de stem van Nancy Sinatra toch ook, in ‘Some Velvet Morning’ of ‘Bang Bang’ bijvoorbeeld – iets gedrogeerd-weemoedigs. Lee Hazlewood is daar natuurlijk medeverantwoordelijk voor. Ik kende wel al langer ‘These Boots Are Made for Walkin’’, dat werd veel gedraaid in de periode van de garagerock, maar op een bepaald moment was er die ‘Total Lee!’-plaat (in 2002, red.), met covers door onder anderen Calexico. Zo ben ik écht into Nancy en Lee geraakt. En na al die jaren, als ik ‘Sundown Sundown’ hoor: ik word daar goedgezind van. Zelfs bij de meest trieste nummers van Nancy & Lee heb ik dat.»


4■Scott Walker

‘Nirvana Blue’ (2002)

Callier «Hier hoor ik de Scott Walker van ‘Scott 4’. Nummers als ‘The Seventh Seal’ of ‘The Old Man’s Back Again’: dat kozakkenkoor, geweldig! De stem van Scott Walker: je houdt ervan of je haat ze. Ik ben pas naar hem beginnen te luisteren rond mijn 26ste – had je me dat rond mijn 17de gegeven, ik had wellicht mijn neus opgehaald. Onlangs waren we met de groep onderweg en ik liet iets horen uit één van mijn Spotify-lijstjes. Franse muziek, eerst Benjamin Biolay en dan iets recents van Françoise Hardy haar plaat ‘Noir sur blanc’, en ik zag onze twee zangeressen (Hooverphonic tourt nu met Nina Sampermans en Kimberly Dhondt als vaste zangeressen, red.), die veel jonger zijn dan ik, kijken: ‘Man, waar luister jij naar?!’ Hetzelfde heb je gegarandeerd met Scott Walker, er is altijd wel iemand in de kamer die vreemd opkijkt: ‘Waarom zet je zoiets op?’ Maar ik vind dat oprecht heel mooi.»


5■ Arthur Lee

‘Day after Day’ (2002)

Callier «Die ‘ha-hey-ho!’-kreten in dit nummer, ik had dat kunnen doen à la Love, de groep van Arthur Lee: met droge drums, een klein orkestje en een paar halve hippies die ‘ha-hey-ho!’ zongen. Maar ik wou een even geladen effect als dat van dat kozakkenkoor van Scott Walker. Mensen uit mijn omgeving vinden dat ik te ver ben gegaan daarin, maar ik niet: ‘Day After Day’ is nog altijd één van mijn favoriete nummers op ‘Jackie Cane’, het doet me altijd denken aan die scène uit de film ‘Iedereen beroemd’: ‘En nu trompetten! Gitaar!’ (lacht).

»Ik heb er dus een Scott Walker-nummer van gemaakt, maar stel dat ik het allemaal minder bombastisch had aangepakt, dan was het een tof Love-nummer geweest. ‘Forever Changes’ van Love vind ik nog altijd een meesterwerk. En om terug te komen op Hope Sandoval: het nummer ‘Five String Serenade’ van Mazzy Star is een cover van Arthur Lee solo. Ik heb destijds jaren gezocht naar dat origineel. Op tour in de States vond ik dan eindelijk die solo-cd van Arthur Lee: hij bleek ongelofelijk slecht (lacht). Dus in mijn lijstje ‘covers die beter zijn dan het origineel’, staat ‘Five String Serenade’ door Mazzy Star met stip op nummer één.»


6■ Serge Gainsbourg

‘Billie’ (2008)

HUMO De song uit ‘The President of the LSD Golf Club’ die bijzonder zwaar knipoogt naar iets uit ‘Histoire de Melody Nelson’ van Gainsbourg.

Callier «Ja, misschien een obvious choice, maar kom, die song is nu eenmaal een ode aan Gainsbourg, aan z’n sound en aan de figuur. Ik moet zeggen dat ik in het kader van de 25ste verjaardag van zijn dood toch net iets te veel gratuite odes aan de persoon Gainsbourg hoorde. Laten we eerlijk zijn: op een bepaald moment was hij gewoonweg een zielige zatlap. Maar hij heeft natuurlijk geweldige platen gemaakt. Onlangs passeerde op de radio ‘Love on the Beat’, en mijn vriendin zei: ‘Dat kan je toch niet goed vinden? Dat is pure plastic.’ Maar er zit dreiging en donkerte in die plastic. Ik vind dat dus wél heel goed. En ‘You’re Under Arrest’ ook (lacht).

»Ik zat gisteren nog naar ‘Manureva’ van Alain Chamfort te luisteren, een kitscherig disconummer uit ’79 waarvoor Gainsbourg de tekst schreef. Weer zo’n fantastisch woordspelletje, de Manureva was een vermiste zeilboot uit de jaren 70, maar de tekst is zo geschreven dat het precies over een verdwenen meisje gaat – (zingt) ‘Où es-tu Manureva’ (lacht).»


7■ Beth Gibbons

‘Music Box’ (2005)

Callier «‘Out of Season’ van Beth Gibbons en Rustin Man (pseudoniem van Paul Webb, gewezen bassist van Talk Talk, red.) is één van mijn favoriete platen aller tijden. Een bloedmooie plaat. Ik spreek altijd over de grain in een stem, de korrel, en Beth Gibbons heeft net genoeg grain – ze weet het allemaal heel goed te doseren. Er zit ook een grote dosis tristesse in, je voelt dat ze al heel wat heeft meegemaakt. Ik heb haar ten tijde van die soloplaat ook live gezien in het Koninklijk Circus, en dat was één de beste concerten die ik ooit gezien heb. Zo puur en echt. ‘Dummy’, de eerste Portishead, was ook geweldig, maar ik vind ‘Out of Season’ veel sterker dan de latere Portishead-platen. Raar dat het succes zo beperkt bleef.»

HUMO Het samplen van Isaac Hayes was alvast iets wat de vroege Portishead en Hooverphonic gemeen hadden: respectievelijk in ‘Glorybox’ en ‘2 Wicky’.

Callier «We hadden invloeden gemeen: John Barry, film noir-achtige dingen... Maar ik vond die vergelijking evengoed raar: wij waren bijvoorbeeld ook heel erg beïnvloed door wave en shoegaze, in Portishead zat veel meer hiphop.»


8■ Shirley Bassey

‘Anger Never Dies’ (2011)

Callier «‘Anger Never Dies’ is heel erg John Barry, en John Barry is voor mij ook heel erg Shirley Bassey. (Zingt) ‘The aangger neever diiees’. De pathetiek van Shirley Bassey zou in dit nummer geweldig zijn. Shirley Bassey is ook zo’n stem: je houdt ervan of je loopt ervan weg. En ze heeft ook heel slechte dingen gedaan. Haar stem is maar zo goed als het nummer dat ze zingt: in ‘Goldfinger’ is ze fantastisch, in ‘Diamonds Are Forever’ is ze fantastisch, en in ‘History Repeating’ met Propellerheads was ze fantastisch. Ik weet nog dat we in Parijs ‘Blue Wonder Power Milk’ aan het mixen waren toen ‘History Repeating’ uitkwam. Die song, die video, alles: wij vonden dat geweldig. Al weet ik niet of ik per se met Shirley Bassey in de studio zou willen zitten: een echte diva.»

'Er zitten behoorlijk wat dronkenlappen in dit lijstje'

HUMO ‘Anger Never Dies’ is in dit lijstje de eerste song die is ingezongen door Noémie Wolfs. Volg je haar solo?

Callier «Ik heb vorige week haar single op de radio gehoord: ik vind die zeker niet slecht. Maar ik denk niet dat ik op de eerste rij zal zitten als ze haar cd voorstelt. Ik kan alleen maar toejuichen wat ze doet, maar voor alle duidelijkheid: niemand heeft ooit weggemoeten uit Hooverphonic om soloplaten te maken. Ik heb geen enkel probleem met soloplaten, ik heb er destijds zelf ook één gemaakt (‘HairGlow’ in 2009, red.).»


9■ Richard Hawley

‘Single Malt’ (2013)

Callier «Een song over drinken, ik denk wel dat Richard Hawley zichzelf daarin kan terugvinden. En Lee Hazlewood ook, en Gainsbourg ook – er zitten behoorlijk wat dronkenlappen in dit lijstje (lacht). Richard Hawley is één van de mooiste stemmen van het moment. Spijtig genoeg was het laatste concert dat ik van hem zag, afgelopen november in het Koninklijk Circus, heel slecht. Het leek alsof hij een midlifecrisis heeft: Hawley wil nu gitaarmuziek maken, distortion en pokkeherrie, en dat was zo luid dat zijn stem verdween. En het is net zijn stem die zo betovert, die donkere croonerstem – haast een schlagerstem. Er zit altijd een retro slash kitschkantje aan zijn songs, maar hij geraakt daarmee weg.

»Over kitsch gesproken. Ik heb vorige week nog zitten huilen bij ‘Wichita Lineman’ van Glen Campbell. Dat is kitsch, dat is country, maar dat raakt me iedere keer opnieuw.»


10■ Lee Hazlewood

‘Eden’ (1998)

Callier «Het enige countrynummer dat ik ooit heb geschreven. Daar in Noorwegen had ik een discussie met John Paul White: ik dacht dat ik een goed countrynummer had geschreven, maar hij was het daar totaal niet mee eens. ‘Country? Eerst en vooral is dat zo’n conservatief genre, dat moet gezongen worden door een Amerikaan. En wat je zingt, moet je ook écht hebben meegemaakt. Als je zingt over het bedriegen van je vrouw, dan moet je eerst je vrouw bedrogen hebben.’ Nou, dan heb ik nog niet al te veel countrynummers geschreven, moest ik bekennen (lacht). Behalve één dan: ‘Eden’, een song over de breuk met mijn toenmalige vriendin.

»Die simpliciteit, de eenvoud van dat nummer, die ‘Did you ever think of me / As your best friend?’ – ik hoor het Lee Hazlewood zo zingen, met zijn donkere diepe stem. Een match made in heaven.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234