Na hevige discussie: Humo's lijst van beste indierockplaten sinds 2000

Zaterdag speelt Bloc Party zijn debuut ‘Silent Alarm’ uit 2005 integraal in Vorst, en ook The National, Interpol en Arcade Fire hebben onlangs de verjaardag van hun doorbraakplaten gevierd. Ondertussen mogen The Killers, Editors en Arctic Monkeys de grootste festivals headlinen.

De indierockklas van het vorige decennium boert goed. Maar welke platen verdienen het écht om gevierd te worden? Wij gingen samen met experts van binnen en buiten de TTT-redactie op zoek naar de tien beste gitaarplaten sinds de eeuwwisseling.


10 Vampire Weekend – ‘Vampire Weekend’ (2008)

Johannes Genard (zanger School Is Cool) «Ik zag het clipje van ‘A-Punk’ op YouTube en was verkocht. Tropische punk met een instrumentaal middenstuk dat deed denken aan ‘Strawberry Fields Forever’: héérlijk. Er bleek geen enkel slecht nummer op het debuut van dit viertal uit New York te staan. ‘Oxford Comma’ vond ik zelfs zó goed dat ik er bijna mijn bandje naar had vernoemd, in plaats van School Is Cool.»

Vincent Van Peer (Humo-journalist) «Een volmaakte popplaat. Met Ezra Koenig en co. ging het nadien zoals met Eden Hazard na het WK: ze zijn – ongelofelijk maar waar – alleen maar nóg beter geworden.»


9 Yeah Yeah Yeahs – ‘Fever To Tell’ (2003)

Johannes Verschaeve (zanger The Van Jets) «Yeah Yeah Yeahs was destijds één van de coolste indierockbands uit New York. Drummer Brian Chase had een ongewone stijl en gitarist Nick Zinner was een geluidsgoochelaar. De wilde frontvrouw Karen O was een natuurkracht: een verpersoonlijking van de vrijheid die muziek kan bieden. We hebben veel van hen geleerd.»

Frederick Vandromme (Humo-journalist) «Qua rauwe opwinding en aanstekelijke onnozelheid gaat er weinig boven ‘Fever To Tell’. De songs ‘Rich’, ‘Maps’, ‘Y Control’ en ‘Pin’ zijn adrenalinespuiten, snel afgerukte pleisters en oorvijgen – heel andere beesten dan hun ‘Heads Will Roll’ van zes jaar later. Tot op vandaag vertoont ‘Fever To Tell’ geen rimpels.»


8 LCD Soundsystem – ‘Sound Of Silver’ (2007)

Jurgen Beckers (Humo-journalist) «LCD Soundsystem maakt dance voor punkers. Op ‘Sound of Silver’ staat de song ‘North American Scum’: meer punk wordt een titel niet. Deze plaat is dansbaar, maar ook intellectueel, edgy en opwindend. Op het podium staat een échte groep instrumenten te bespelen. LCD Soundsystem is zonder weerga.»

Vandromme «Met voorsprong de strafste plaat van LCD Soundsystem. Voor klassiekers als ‘Losing My Edge’ of ‘Daft Punk Is Playing At My House’ moet je elders zijn, maar op deze plaat staan tijdloze meesterproeven zoals ‘All My Friends’, ‘Get Innocuous!’, ‘Us V Them’ en ‘Someone Great’. Dansen met kippenvel in al je huidplooien.»


7 Animal Collective – ‘Merriweather Post Pavillion’ (2009)

Van Peer «In de jaren 2000 was Animal Collective dé te kloppen band. Ze tuinierden in alle indiehokjes – freakfolk, elektronica, noise – en hun foutloze parcours bereikte een hoogtepunt met ‘Merriweather Post Pavillion’, nog steeds één van mijn allerfavoriete platen. Het inventiefste popmeesterwerk sinds The Beatles en The Beach Boys in de jaren 60. Naar ‘My Girls’ luisteren is zomers gelukkig zijn.»

Vandromme «Ik ben het eens met wat collega (hs) destijds in Humo schreef: ‘Animal Collective heeft hun eigen ‘Yoshimi Battles the Pink Robots’ gemaakt, hun eigen ‘Deserter’s Songs’.’ Het duurt 24 luisterbeurten voor je er langs alle kanten grip op hebt, maar het levert op. Verslavend spul.»


6 Grandaddy – ‘The Sophtware Slump’ (2000)

Van Peer «Als de vuilnishoop uit ‘Wall-E’ muziek kon maken, klonk dat als deze plaat. Krakende elektropop met zoete melodietjes en de melancholie van een ondergaande zon.»

Ayco duyster (presentatrice Radio 1) «Met ‘The Sophtware Slump’ maakte Grandaddy een plaat over het falen van moderne technologie. Vooruitstrevend, want de vervreemding in onze maatschappij is alleen maar toegenomen. Het 9 minuten durende ‘He’s Simple, He’s Dumb, He’s The Pilot’ is één van de beste openingsnummers ooit.»

Beckers «In mijn interviews met frontman Jason Lytle ging het zelden over muziek, wel over wandelingen en boeken. De leden van de band waren artiesten, maar waren niet gemaakt voor het artiestenleven: touren, rondhangen in de backstage of in de tourbus. Ondanks hun liefde voor de band en voor elkaar splitten ze. Gelukkig zal er altijd ‘The Sophtware Slump’ zijn.»


5 The White Stripes – ‘White Blood Cells’ (2001)

Verschaeve «The White Stripes staat voor simpele, brute, kinderlijke en krachtige rock-’n-roll. De magie zit in de performance van Meg en Jack White. ‘White Blood Cells’ is een bom.»

Genard «Meg White wordt vaak een slechte drummer genoemd, maar dat klopt niet. Haar rommelige stijl maakte The White Stripes net zo oprecht. En wat Jack White uit zijn gitaar toverde was onvoorstelbaar.»

Jelle Denturck (zanger dirk. en Protection Patrol Pinkerton) «The White Stripes zijn meesters in de esthetiek van de beperking. Een gitaar, een drum, een stem. Zwart, wit en rood. What you see is what you get. The White Stripes waren geen technisch onderlegde muzikanten, maar eerlijke prutsers. ‘White Blood Cells’ klinkt daarom zo bijzonder menselijk.»


4 The Strokes – ‘Is This It’ (2001)

Verschaeve «‘Is This It’ was een fenomeen. In 2001 deelde ik een appartement met mijn broer Michael, de drummer van The Van Jets, en onze bassist Frederik Tampere. We hebben ‘Is This It’ daar grijsgedraaid. The Strokes klonk onderkoeld maar toch energiek. Hun nonchalante manier van doen maakte hen alleen maar cooler.»

Beckers «Het was 2001 en ik snakte naar iets nieuws. ‘Is This It’, retro en toch modern, kwam op het perfecte moment. De riffs klonken allemaal hetzelfde en toch bleef dat elf nummers lang boeiend. Als ik een krappe deadline moet halen, zet ik nog steeds ‘Is This It’ op.»


3 Sufjan Stevens – ‘Illinois’ (2005)

Denturck «Sufjan Stevens was ooit van plan om over elke staat van Amerika een plaat te maken – dit was na ‘Michigan’ de tweede en helaas ook voorlopig laatste titel uit dat project. Ondanks alle referenties naar lokale plaatsen en personen is ‘Illinois’ een uiterst persoonlijk meesterwerk. Stevens is soms duister, soms grappig, vaak levenslustig en altijd ontroerend – één van de grootste genieën van deze generatie.»

Duyster «Eén song uit die plaat springt er voor mij uit: ‘John Wayne Gacy Jr.’, waarin Stevens de daden van de beruchte seriemoordenaar beschrijft. Hij geeft de slachtoffers een gezicht, maar brengt ook empathie op voor de moordenaar, die zelf ooit een onschuldig kind was. Huiveringwekkend mooi.»


2 Arcade Fire – ‘Funeral’ (2004)

Van Peer «Indie zoals we het genre vandaag kennen, werd geboren in 2004, toen een stel aanstellerige Canadezen debuteerde met een plaat van een belachelijk hoog niveau. Favoriete track? Die bloedmooie met het zinnetje ‘Then I dig a tunnel from my window to yours.’ ‘Funeral’ was van bij de release een monument en zal dat blijven.»

Denturck «Het was meteen duidelijk dat dit niet het zoveelste hippe bandje met een best-wel-oké plaatje was. ‘Funeral’ is de plaat van een generatie.»

Genard «Ik was destijds niet meer geïnteresseerd in gitaarmuziek en had geen inspiratie meer om zelf muziek te maken. Tot ik ‘Neighborhood #3 (Power Out)’ van Arcade Fire hoorde. Het klonk groots en euforisch, maar ook rauw en op het randje van gewelddadig. Ik was weggeblazen. Zonder ‘Funeral’ was er geen School Is Cool.»

Duyster «Het is een plaat over sterfelijkheid, maar ze barst van de levensvreugde. Door hun euforische liveconcerten zal Arcade Fire bij mij altijd in een goed blaadje staan.»

'Zonder 'Funeral' was er geen School Is Cool'


1 Wilco – ‘Yankee Hotel Foxtrot’ (2002)

Duyster «Dit is de ‘Kid A’ van Wilco. Jeff Tweedy was tijdens het schrijfproces mentaal onstabiel en lag in de clinch met zijn kompaan Jay Bennett. Maar ondanks, of misschien net dankzíj hun strubbelingen is ‘Yankee Hotel Foxtrot’ de spannendste plaat van Wilco.»

Beckers «Toen ik ‘Yankee Hotel Foxtrot’ voor het eerst hoorde, werd ik herinnerd aan de eerste keer dat ik ‘Smells Like Teen Spirit’ hoorde. Het gevoel dat je hebt wanneer een band uit de niche plots iedereen kan aanspreken. Met deze plaat oversteeg Wilco alle genres.»

Denturck «Ik hoorde ‘Yankee Hotel Foxtrot’ voor het eerst toen ik 15 was, en hield het geen twee minuten vol. Ik werd er bloednerveus van. Een paar maanden later was ik verslaafd. Ik heb naar geen enkele plaat zo vaak geluisterd in mijn hele leven. Nog steeds schiet ik vol als Jeff Tweedy in ‘Radio Cure’ zingt: ‘Cheer up honey, I hope you can/ There is something wrong with me.’ Zot, experimenteel en verpletterend. Een plaat die levens kan veranderen.»



Bloc Party staat op zaterdag 20 oktober in Vorst Nationaal. Info & tickets: vorst-nationaal.be

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234