‘Mij voorplanten? Ik sta sinds een jaar weer een beetje rechtop. Ik heb in een donker konijnenhol gezeten’

'The Old Guard'Matthias Schoenaerts

'Na periodes van drinken en zelfdestructie was er telkens dat stemmetje: 'onnozelaar, waar zijn uw ballen?''

Onderzoek heeft uitgewezen dat het leven kort is, en nergens voor nodig. Het is niet moeilijk vrede nemen met die wetenschap, zolang ik maar hier blijf zitten: op een Antwerps terras, met boven me een stille zon en wolken, en voor me Matthias Schoenaerts (42), het type man voor wie ik mijn heteroseksualiteit in vraag wil stellen. Hij bestelt een door de gezondheidsindustrie bedacht sapje, maar om het leven nu ook weer niet té fanatiek te lengen, roept hij bij de tweede ronde om een Westmalle Tripel. Beschonken is het bestaan beter.

Lees ook onze recensie van ‘The Old Guard’

Een resem films met Schoenaerts wacht op een releasedatum, maar eentje heeft de lockdown al van zich afgeschopt: 'The Old Guard', een lekker Netflix-ding met onder meer ook Charlize Theron, over vier strijders die aan de mensheid beschermen een dagtaak hebben. Spoiler: geen van allen behoren ze tot een Belgische regering.

MATTHIAS SCHOENAERTS «Ze zijn onsterfelijk, de superhelden in 'The Old Guard', en net dat maakt hen zo interessant. Want als je niet doodgaat, hoef je niet naar het verleden te kijken, en al helemaal niet naar de toekomst te leven. (Denkt na) Dat is wat ik nu heel erg aan het proberen ben, ook al ga ik vermoedelijk net als iedereen ooit dood: nú leven. Gewoon, elke kleine beslissing op basis van instinct nemen.

»'The Old Guard' is een groots opgezet actiedrama, maar het vertrekt vanuit de emotionele leefwereld van de personages. Dat is voor mij altijd het begin: een kleine zielsverwantschap met mijn personage. En daarnaast vond ik het gewoon heerlijk om eens aan zo'n megaproductie mee te werken. Het was net Walibi! Ik ben een kind, hè, en een kind gaat graag naar Walibi.»

HUMO Goed dat je dat zegt. Want als ik naar de dertigers en veertigers rond me kijk, zie ik veel zoekgemaakte kinderen.

SCHOENAERTS (knikt) «We zijn zo bloody serious, hè. Terwijl: plezier! Plezier! Plezier brengt souplesse en energie. Waarom kijken we zo graag naar Lionel Messi? Omdat hij zoveel talent heeft, omdat hij zo hard werkt? Natuurlijk niet: omdat hij plezier heeft. Omdat hij z'n tegenstander de bal door de benen speelt nog voor hij heeft kunnen bedenken dat dat misschien een optie is. Dát zoek ik in het leven: een soort van lichtheid. Instinct. Een kleine onbezonnenheid. Plezier is een magisch principe.»

HUMO Vind je dat magische principe nog altijd in je job?

SCHOENAERTS «Tuurlijk wel. Hoe ik nu acteer, verschilt in niets van toen ik 22 was, of van toen ik 32 was. Met gevoel, met liefde - ik zou niet weten hoe het anders moet.»

HUMO Maar je hebt vast wel aan metier gewonnen.

SCHOENAERTS «Ja, maar dat betekent niet dat ik ook maar één stap richting routine zet. Een dag filmen, wat is dat? Reizen. Wachten. Praktisch gedoe. Nog wachten. En dan, tussen 'actie' en 'cut': spelen. Tijdens zo'n draaidag zijn er maar een veertigtal minuten waarin ik aan het doen ben wat ik wíl doen: acteren. Dán moet ik zorgen dat er een ziel op tafel ligt. Alles daarbuiten - het gedoe, de vermoeidheid, maar even goed: the talk, het geld, de bullshit - doet er niet toe. Een bokser moet er alleen zijn tijdens het uur in de ring, een acteur alleen in de minuten tussen actie en cut.

»Ik hou niet van charlatans en hypocrieten - en al zeker niet in de kunst. Van een politicus kun je nog verwachten dat ie aan elkaar hangt van opportunistisch spuug en paktouw. Maar artiesten die charlatans en hypocrieten zijn, nee, dan zijn we ver van huis. Meen wat je zegt, verdomme. Er is geen andere weg.»

HUMO Was de lockdown een woestijn voor je? Voor een acteur zit telewerken er niet in.

SCHOENAERTS «Toch wel: ik heb de postsynchronisatie (dialogen opnieuw inspreken, red.) van 'The Old Guard' in m'n appartement gedaan. Ze hadden me een hoop technisch materiaal gestuurd, en daarmee kon ik aan de slag. (Lachje) Daarmee is een handig precedent gecreëerd: als het mij nu thuis gelukt is, waarom zou ik dan in de toekomst nog naar Londen of Los Angeles reizen?

»Ik heb de afgelopen jaren héél veel gewerkt. Dat betekent dat mijn leven zich grotendeels afspeelde in treinstations, luchthavens en trailers op filmsets. De lockdown heeft me teruggebracht naar m'n eigen ritme. Doorgaans leef ik op de cadans van de hartslag van een filmploeg. Nu hoor ik mijn eigen hartslag weer.

»In al z'n wreedheid had corona iets van een goddelijke interventie, hè. Er sloeg een bliksem in, en iedereen moest vervolgens om zich heen kijken: wat was verpulverd, wat bleef nog over? Zo'n ramp is uitstekend om voor jezelf uit te maken wat je écht nodig hebt. Wat is ballast? En wat is noodzakelijk? En dan kom je bij iets heel eenvoudigs uit, denk ik: we hebben elkaar nodig. We kunnen zonder heel veel, maar niet zonder de liefde van de ander.»

GEORGE ADAMA

HUMO Je maakte van de lockdown gebruik om je op een andere ouwe passie te gooien: graffiti. Je muurschilderingen - in Antwerpen, in de gevangenis van Oudenaarde, in Parijs - delen iets: bekommernis.

SCHOENAERTS «Ik heb de afgelopen jaren een aardig stukje van de wereld gezien. In die muurschilderingen vat ik wat dat met me gedaan heeft: ik ben bang en boos, maar ook hoopvol. Ik snap dat je, als je hier leeft, weinig benul hebt van hoe hard de wereld in brand staat. Maar hij staat echt héél hard in brand. Op het moment dat het klimaat op verhitten staat, dat black lives nog steeds achteloos in de prullenmand gegooid worden, dat Jemen crepeert, dat Saudi-Arabië de mensenrechten als het kladje van een komiek beschouwt, en dat den Beerschot nog altijd niet zeker is van eerste klasse, mag je echt niet lui achteroverleunen: 'Och, jongens, chill, het is nog nooit zo goed gegaan met de wereld.'»

HUMO Op je Instagrampagina spreek je je luid uit over Black Lives Matter.

SCHOENAERTS «De hashtag zelf gebruik ik bewust nooit. BLM is intussen een officiële instantie die geld verdient. En in Amerika valt nooit helemaal uit te sluiten dat het over een bende filous gaat die de boel oplicht. Maar de noodkreet, de humanistische gedachte achter de beweging: ja, die is zó belangrijk. Heb je mijn muurschildering in Parijs gezien, gemaakt met kunstenaar JR? Daarin brengen we Adama Traoré (slachtoffer van politiegeweld in Frankrijk, red.) en George Floyd samen. Het is nu echt het moment om de wereld duidelijk te maken dat dat niet bestaat, minderwaardige levens.»

HUMO Onderschat je niet hoe diep racisme ingebakken zit in - ik noem maar lukraak een regiootje - Vlaanderen?

SCHOENAERTS «Ik ben er niet zo zeker van dat alle mensen die zichzelf als racistisch beschouwen dat ook écht zijn.»

HUMO Hoezo?

SCHOENAERTS «Het is veeleer onwetendheid.»

HUMO Dat riedeltje gaat al mee sinds de opgang van het Vlaams Belang - toen nog Blok - in de jaren 90. Is de verklaring niet prozaïscher: veel mensen zijn intrinsiek racistisch, en gaan in de werkelijkheid op zoek naar argumenten die als alibi voor dat racisme kunnen dienen?

SCHOENAERTS «Dat geloof ik niet. Wat ik aan die mensen zou willen vragen: zijn dat écht jouw gedachten? Is dat écht wat er diep vanbinnen in je omgaat? En ik ben er behoorlijk zeker van dat het antwoord dan neen is.

»Er zijn in onze samenleving héél veel mensen die een leven lang een job doen die ze eigenlijk verafschuwen. Je moet je eens proberen in te beelden hoeveel onevenwicht en frustratie dat veroorzaakt in een mensenlijf. Het vergiftigt de hele boel. Die mensen komen 's avonds thuis in hun kleine flatjes, waar ze ook nog eens een gezin moeten runnen. Financiële spanningen, seksuele frustraties, het gevoel niet gezien te worden: het hoopt zich allemaal op. En dan keert de blik naar binnen. Want wie elke dag stront moet kuisen, zonder dat de boel ooit écht proper wordt, kan het niet opbrengen om ook nog eens de stront van anderen op te kuisen. En dan krijg je die boosheid, dat racisme, die afkeer van iedereen die anders is. Dat die mensen fundamentéél racistisch zijn: I don't buy it. Ze zijn onwetend en gefrustreerd, ja, en onverdraagzaam met geleende ideeën. Ik vind het vreselijk, maar ik snáp het wel.»

HUMO Goed, maar als ik zo'n Tom Van Grieken zie, met dat stijlloze zelfvertrouwen en die luie rancune, denk ik niet: daar staat het symbool van de verschoppelingen.

SCHOENAERTS «Natuurlijk bestaan er straight-up, full frontal racisten. Geïnformeerd en toch nog racistisch: dát zijn de zotten, de gasten die gevaarlijk zijn. Daar blijf ik het liefst ver van weg. Maar daaronder zit een hele laag die het kwaad hééft en dus kwaad ís - en die zichzelf kan bevrijden van de vooroordelen.»

Mensen zijn elektrische wezens: je hebt er die met hun energie een heel voetbalstadion doen oplichten, en je hebt er die zelfs de kracht niet hebben om een pillamp te doen pruttelen. Ik hou van de eerste categorie.

NOOIT MEER WUIVEN

HUMO Je bent een zwerver, maar wel een zwerver die altijd naar Antwerpen terugkeert.

SCHOENAERTS «Vind je dat gek? Mijn vrienden wonen hier - de drie of vier mensen die me al vergezellen sinds mijn jeugd, en dus mijn familie zijn. Mijn thuis is hier.

»België is moeilijk, ja, maar toch vooral mooi. Natuurlijk heb ik er weleens aan gedacht om naar Los Angeles te verhuizen. Het is daar geweldig - twee uur rijden en je zit in het mooiste stuk natuur ter wereld - maar de leefomgeving zou me niet lekker zitten. Je mag niet onderschatten hoe ánders het DNA van Amerika is. Wij, de Europeanen, zijn snoepers. We werken hard, we vinden dat ook belangrijk, maar ná dat harde werken willen we wel naar een kasteeltje in de Provence, waar we niet beknibbelen op de glazen wijn en de gesprekken die daarbij horen, en elke dag het aperitiefuur ietsje naar voor schuiven. In de Verenigde Staten kennen ze dat niet. Als je daar vraagt om even chill te zijn, om kommerloos het leven te vieren en al je zintuigen op te laden, kijken ze je verbaasd aan: 'Hoezo? Daar verdien ik toch geen geld mee?'»

HUMO Heb je ook nog iets met Brussel, waar je grootouders - en ook jijzelf een poosje - woonden?

SCHOENAERTS «Tuurlijk: zo'n stad krijg je niet meer uit je lijf. (Met haast zichtbaar heimwee) Mijn grootmoeder woonde in één van die grote blokken aan het Noordstation. Telkens ik na een bezoekje weer naar het station wandelde, kwam ze op het balkon staan, en wuifde ze me uit. Als ik er nu voorbijloop, zoek ik met mijn ogen nog elke keer dat balkon. Dan flitst dat beeld weer op mijn netvlies - mijn lieve grootmoeder, wuivend tot ze haar Matthiaske niet meer kon zien. En dan denk ik: als ik me maar goed genoeg concentreer, als ik het maar hard genoeg wil, dan verschijnt ze daar zo meteen toch weer? (Bedroefd) Niet dus: ze zal nooit meer naar me wuiven.»

HUMO Vorig jaar, in het midden van de opnames van 'The Old Guard', is ze gestorven.

SCHOENAERTS «Ze zat al een poos in een verzorgingstehuis: ze was dement, en haar levenskwaliteit was gereduceerd tot nul. Maar ze bleef wel moedig: ik heb nooit zelfs maar een spatje zelfmedelijden gezien. Terwijl ik wel medelijden had met haar. Het is een mistroostige plek om te sterven, zo'n verzorgingstehuis. Ik heb zóveel respect voor de mensen die er werken, maar zelf kostte het me telkens moeite om over die drempel te stappen. Het bedompte van die gangen, de troosteloosheid van die kamers waarvan je weet dat het allemaal laatste adressen zijn... Het stonk daar zo hard naar de dood. Ik moest daar wat mee opletten, want het bracht me terug naar periodes in mijn leven waar ik liever niet naar terugkeer. Ik heb de dood al iets te veel moeten ruiken. Dat is niet gezond als je vol en gulzig in het leven staat. Ik wil bloemen ruiken, en vers gemaaid gazon - niet die laffe, rotte walm van de dood in mijn gezicht gekletst krijgen.

»Mijn grootmoeder was 89 toen ze geopereerd moest worden aan haar heup. De dokter had me gezegd dat het na zo'n complexe operatie vaak snel achteruitgaat. Ik had een goed contact met hem, en hij hield me op de hoogte terwijl ik op de set van 'The Old Guard' stond in Londen. Op een avond belde hij me: 'Matthias, ik denk dat het voor één van de volgende dagen is.' Ik heb toen de eerste Eurostar naar Brussel gepakt, en heb nog een paar prachtige laatste momenten met haar beleefd.

»Van de mensen die me het dierbaarst waren - mijn vader, mijn moeder, mijn grootmoeder - heb ik op een heel krachtige manier afscheid kunnen nemen. Het gebeurde nooit terwijl ik aan de andere kant van de wereld zat. Heel mysterieus is dat, alsof er voorzienigheid mee gemoeid is: iets of iemand die die dingen voor mij geregeld heeft. Ik ben daar heel dankbaar voor, want zonder zo'n afscheid was het telkens een heel andere verwonding geworden. Dan was er nóg een randje bijgekomen aan de pijn - aan het verdriet, het gemis, het gevoel niet meer volledig te zijn.

»(uit het niets) Kijk! Kijk daar, twee tafels verder! Die mama met haar kindje! Wat een schoonheid, wat een tederheid! Zo'n prachtig beeld, dat maakt mijn dag.»

HUMO Wat mooi dat je dat nog ziet. Zoveel mensen lopen met hun ogen naar binnen gekeerd.

SCHOENAERTS «Maar dan missen ze de schoonheid! En die ligt verdorie overal voor het oprapen. Een schrijver zou drie bladzijden kunnen doorgaan over de blik in de ogen van die moeder. Wat zeg ik: een heel boek. Dat is voor mij trouwens wat een kunstenaar groots maakt: in de trivialiteit de schoonheid zien. En dan de tijd rekken: van een milliseconde iets maken waar je als lezer of kijker een half jaar mee bezig kunt zijn.

»Die verslaving aan kleine schoonheid heb ik van mijn vader. Landde er een zonnestraal op een spiegel die vervolgens een regenboog weerkaatste, dan riep hij me - precies zoals ik net bij jou deed. 'Matthiaske! Matthiaske, kom eens kijken!' Het is aandacht, en aandacht is liefde.»

HUMO Je vader, acteur Julien Schoenaerts, was iemand die bij momenten het leven als een maestro dirigeerde, maar net zo goed waren er periodes waarin hij erdoor omvergelopen werd. Dat soort mensen lijk je steeds op te zoeken: de gekke, geniale meesters die zich telkens weer prikken aan de werkelijkheid.

SCHOENAERTS «Daarstraks nog kwam ik op straat een jeugdvriend tegen. Doodlieve gast, maar compleet het noorden kwijt: hij zit al tien jaar in een psychose. We waren vroeger altijd samen, we hingen elke dag rond. Daarna zijn we wat uit elkaar gegroeid - ik ben altijd verhangen geweest aan sport, hij was al heel jong aan het foefelen met drugs. Zo'n jong brein is daar niet tegen bestand, hè, en toen op z'n 17de z'n moeder stierf, was dat de rode loper naar de catastrofe.»

HUMO Maar je koestert die mensen, terwijl niemand het je kwalijk zou nemen als je ze zou achterlaten.

SCHOENAERTS «True, maar een medaille hoef ik daar niet voor. De gasten die de klappen krijgen, dát zijn toch de interessante types? Ik ben gefascineerd door mensen die in hun leven tien keer een Ronde van Frankrijk hebben moeten rijden, achterstevoren op een fiets met platte banden. Hoe ziet hun ziel eruit? Ik voel dan iets van afgunst, omdat ze de dingen zo diep lijken te doorgronden. En daarnaast ook een grote opluchting: blij dat mijn muntje op de ándere zijde is gevallen.»

HUMO Je hebt in interviews al vaker gezegd dat het maar weinig scheelde of je was een drop-out geworden, een boefje. Kun je precies aanduiden wie of wat je gered heeft? Of heb je dat zélf gedaan?

SCHOENAERTS «Het is een combinatie geweest, maar er was wel één altijd aanwezige, allesbepalende factor: mijn moeder. Onaflatend, bewust, nooit wanhopig: altijd was ze daar, terwijl ze tegelijk ook nog eens voor die compleet maffe vader van me zorgde. (Stil) Een paar jaar geleden is ze gestorven. En met haar zijn toen vijf mensen doodgegaan: mijn moeder, mijn twin sister, mijn artistiek klankbord, mijn zielsverwant en mijn geweten.»

HUMO Hoe zag dat zorgen van haar eruit? Was ze mild? Of streng?

SCHOENAERTS «Ze was alles! Mijn moeder was onverbiddelijk - in haar liefde én in haar strengheid. Ze zag mijn kwaliteiten en mijn gebreken, en confronteerde me met allebei.

»Rond mijn 16de heb ik op een cruciaal kruispunt gestaan, en rond mijn 21ste nog eens. Toen besefte ik dat niet, natuurlijk, maar nu zie ik het zó helder voor mij: op die momenten had het kunnen mislopen. Ik heb het vaak zien gebeuren bij mensen. Ze gingen naar rechts, en er was niemand om hun te zeggen dat ze naar links moesten. En als je op die leeftijd fundamenteel de verkeerde kant opgaat, kan je leven voorbij zijn. Maar bij mij was er die moeder die me liefdevol onder de kont trapte, die zelf altijd bleef rechtstaan, en die de grond bemestte waarin ik me kon wortelen.

»Ze zorgde ook voor anderen - ze leerde de gevangenen in de Begijnenstraat bijvoorbeeld mediteren. (Denkt na) Ik ben zelf ook weleens in gevangenissen geweest om een rol voor te bereiden. Daar zag ik het telkens weer: je hebt iemand nodig die in je gelooft, onvoorwaardelijk en onaflatend, want je kunt het niet alleen. (Nadrukkelijk) Je kunt het niet alleen.»

HUMO Maar je moeder...

SCHOENAERTS «Je hebt gelijk: zij deed het wél alleen. Ze was opgegroeid in een extreem duistere omgeving. Dat ze op haar 20ste geen junkie of alcoholist was, dat ze geen zelfmoord heeft gepleegd: een mirakel. Ze heeft zich ontworsteld aan de ellende, helemaal in haar eentje. Maar in principe kun je 't niet alleen, het leven. Mensen hebben elkaar nodig. Ik had mijn moeder nodig.»

Mijn droom was: mijn moeder een huis op een berg in Kreta schenken. En nu ik eindelijk financiële zekerheid heb en haar dat kan geven, is het te laat. Ze is fucking dood.

GEZOCHT: BALLEN

HUMO Ben je je eigen verantwoordelijkheid nu niet te enthousiast aan het relativeren?

SCHOENAERTS «Het is waar: er moet iets in je zitten dat gevoed kan worden. Als je geen carrosserie hebt, kan iemand anders er geen wielekes aan vijzen, en er geen moteurke in draaien. Ja, je moet wat punch hebben. Ik ben van nature heel actief en nieuwsgierig - en mijn moeder heeft dat gestimuleerd. Maar die steun was wel cruciaal, want actief en nieuwsgierig zijn, kan je net zo goed leiden naar daar waar je niet wilt zijn, hè.»

HUMO Heb je begrip voor wie niet zo is? Voor wie zich makkelijk laat opslokken door fatalisme en lethargie?

SCHOENAERTS «Ik heb die tijden gekend, hoor. Geen fut hebben, alleen maar naar het plafond staren, apathisch drinken - zelfdestructie, ja. Maar die periodes gingen wel telkens weer voorbij. Zodra het zelfmedelijden te pathetisch werd, was er altijd weer een stemmetje: 'Matthias, onnozelaar, waar zijn uw ballen? Kom, ik wil ze nu zien.' Ik wil geen slappeling zijn.»

HUMO Maar is dat op iedereen toepasbaar? Had je aan je vader kunnen vragen: 'Wees eens wat sterker, zeg!'

SCHOENAERTS «Allicht niet, want dan zou ik hem eigenlijk gevraagd hebben om sterker te zijn dan de manisch-depressieve psychoses waaraan hij leed. (Peinzend) Hij was een uitzonderlijke man - in alle opzichten. In zijn manische periodes werd alles uitvergroot: je kreeg zijn genialiteit, zijn werkethos, zijn eindeloze generositeit, maar ook zijn arrogantie, zijn hoogmoed, zijn onbestuurbaarheid. De manische mens is als iemand die dertig xtc-pillen heeft gepakt: dagen niet eten, weken niet slapen. Je verneukt je zenuwstelsel, en op een bepaald moment zegt dat: 'En nu gaan liggen.' Dan komt de depressie. (Blaast) Dat waren lange tochten, hoor. We hebben het zes of zeven keer meegemaakt met mijn vader, inclusief opnames in instellingen. Maar: er kwam altijd weer een moment waarop hij zichzelf bij de haren uit het moeras trok. Daar denk ik met liefde aan terug: hoe hij door veel mensen opgegeven werd - daar klonk ook altijd triomf in door, want hij had veel vijanden - en dan toch nog iets in zichzelf vond, en lachend terugkwam. En altijd better than before: met nog meer levenservaring, nog meer bezieling, nog meer toverkracht.

»Je natuur bepaalt voor een groot stuk hoe je leven eruitziet. Mensen zijn elektrische wezens. Je hebt er die met hun energie een heel voetbalstadion doen oplichten, en je hebt er die zelfs de kracht niet hebben om een pillamp te doen pruttelen. Ik hou van de eerste categorie. Van de atoombommen. Of het nu in een vriendschappelijke of in een liefdesrelatie is, ik ruik graag aan mensen in wie vuur zit. Ik hou niet van suffe, slome types - die maken me moe. Dat is geen moreel oordeel, voor alle duidelijkheid: ik zeg niet dat die mensen minder goed zijn, zelfs niet dat ze minder interessant zijn. Ik zeg gewoon dat ze qua energie niet compatibel zijn met mij. Ik heb mensen nodig die in het leven bijten - hóp, snijtanden bloot, en het vlees van het bot scheuren!»

HUMO Begrepen. Ik maak me uit de voeten.

SCHOENAERTS (lacht) «Blijf rustig zitten, maat. Wat ik bedoel: ik zoek de kruisbestuiving. Als ik jou graag zie, en jij mij, dan mag het knetteren. Maar dat wil niet zeggen dat ik een soort van eeuwig conflict nastreef. Ik hou net van kalmte en van nadenken, van harmonie en rust. Maar die sluiten een bewegende geest niet uit. Tijdens de lockdown heb ik, opgesloten in mijn appartement, naar mijn gevoel heel hevig geleefd. Het hoeft niet altijd roepend en kinetisch en furieus te zijn.

»Amai, vriend, ik kan 't nogal uitleggen, hè (schaterlach)

TUSSEN DE SCHERVEN

HUMO Je wordt geassocieerd met succes, met dingen die lukken. Wat is er niet gelukt?

SCHOENAERTS «Het huis op de berg in Kreta. Mijn moeder en ik hebben in haar laatste jaren nog behoorlijk wat gereisd. We zijn verschillende keren samen in Kreta geweest - ze was gek op het eiland. Daar rijpte het plan om voor haar een huis op een berg te kopen. Je moet weten: we hadden thuis soms financiële problemen - afhankelijk van hoe het met mijn vader ging. Als kind zag ik dat niet, maar nu besef ik dat het telkens een huzarenstukje is geweest, dat lekkere avondeten op tafel. Nu leid ik eindelijk een leven van financiële zekerheid, en kan ik het haar geven, dat huis op die berg - en is het godverdomme te laat. Het zit in m'n kop, het staat op m'n netvlies: we zijn iets gaan eten, ik zeg 'Mama'ke, ik moet u iets laten zien', ik blinddoek haar, en dan wandelen we binnen in het huis. En zeg ik: 'Voilà. Van u en van mij.' Dat dat niet meer kan, dat steekt zo hard. (Schudt het hoofd) Ze is fucking dood.»

HUMO Wat je zou kunnen doen: jezelf voortplanten.

SCHOENAERTS «Ja, klopt. (Droog) Ik weet zelfs hoe dat moet.»

HUMO Je zou al die liefde van je moeder zélf aan een kind kunnen doorgeven, bedoel ik.

SCHOENAERTS «Ik heb veel liefde te geef, ja. Té veel, zeggen mensen me soms, omdat ik al met mijn kop tegen de muur ben gelopen. Emotioneel investeren in mensen, om dan uiteindelijk niets terug te krijgen. En weet je: dat is helemaal niet erg. De conclusie is toch altijd dat ík met een groot hart gehandeld heb. Dat iemand anders die generositeit for granted neemt, er vrolijk van profiteert en dan weghuppelt, wel, dat is het probleem van die ander.

»Jij begint nu over kinderen, maar je moet weten dat ik pas sinds een jaar weer een beetje rechtop sta. Ik heb in een donker konijnenhol gezeten, man. En weet je wat me geweldig geholpen heeft om daaruit te kruipen? De opnames van 'The Last Planet', de nieuwe film van Terrence Malick - hij is 'm aan het monteren nu. Het is het bijbelverhaal, verteld vanuit het standpunt van Petrus. Dertig jaar heeft Terrence op dat project gekauwd, en eindelijk kreeg hij er het geld voor bij elkaar. Enfin, ik speel Petrus, de eenvoudige visser die door Jezus aangezocht wordt om zijn werk verder te zetten. De hele zoektocht die daarop volgt, dat geklemd zitten tussen zijn eigen moraliteit en zijn verlangen naar trouw aan Jezus: het is een ongelooflijk heftige rol. Ik moest geen naturalistische dialogen debiteren, hè. Niet: 'Zeg, euh, schatje, zedde gij pistolets gaan halen bij den bakker? En de preparé is op, verdoeme!' Neen, het waren bijbelteksten, grootse monologen waar ik als acteur leven in moest blazen, maar die net zo goed leven bliezen in mij. Ik werd persoonlijk aangesproken door die teksten: ze gingen ook over mijn verdriet.

»We hebben allemaal een plek waar we niemand toelaten, toch? Die man daar achter ons heeft een jardin secret, ik heb er één, jij ook...»

HUMO Een flinke concurrent voor het Zoniënwoud, zelfs.

SCHOENAERTS (onverstoorbaar) «Het is mijn taak om de mijne aan te boren, en te gebruiken in mijn rollen. Maar bij de opnames van 'The Last Planet' ging het ook in de andere richting: de teksten liepen mijn jardin secret in. Ik leerde dat ik mijn verwondingen moet aanvaarden. Maar ook: dat ik niet kan toelaten dat die verwondingen mij bepalen. Want dan maak ik mezelf het leven onmogelijk.»

HUMO En dat lukt?

SCHOENAERTS «Ja. Ik ben lang tussen de scherven blijven liggen. Maar nu sta ik weer recht.»

HUMO Snijtanden bloot...

SCHOENAERTS «En hóp, het vlees van het bot scheuren!»


Bekijk de trailer van ‘The Old Guard’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234