null Beeld Koen Bauters
Beeld Koen Bauters

westerlo-aanvallernacer chadli

Nacer Chadli: ‘Natuurlijk heb ik racisme ervaren. Je groeit ermee op en je leert erdoor hoe de samenleving in elkaar steekt’

Na zijn in alle betekenissen pijnlijke aftocht op het EK vorig jaar – tegen de latere Europese kampioen Italië viel hij na een buitengewoon korte invalbeurt alweer geblesseerd uit – werd het stil rond Nacer Chadli (33). Bij Basaksehir in Turkije vond hij nooit echt zijn draai, voor de Rode Duivels werd hij niet meer opgeroepen. Nu de ex-speler van Tottenham, Monaco en Anderlecht in godbetert Westerlo is neergestreken, blijkt hij getrouwd en vader van twee dochters te zijn. Beter worden zijn dribbels niet meer.

Jan Hauspie

NACER CHADLI «Ik wilde weer spelen, het plezier terugvinden en blessurevrij blijven. Westerlo heeft me die kans gegeven. Het was Jonas (De Roeck, de trainer, red.) die me belde. Ik kende hem nog van bij Anderlecht. Hij vertelde me over de club, stelde het project voor en vroeg of ik geïnteresseerd was. Waarom niet, dacht ik. Westerlo heeft een groep met veel jonge spelers, daar kan ik mijn ervaring aan toevoegen. Bovendien is Jonas een trainer voor wie ik graag wil spelen. Zijn voetbalvisie stemt overeen met die van Vincent (Kompany, red.), van wie hij assistent was bij Anderlecht: opbouwen van achteruit, bal over de grond laten gaan. Zelfs zijn werkwijze – buitengewoon goed georganiseerd en niets aan het toeval overlatend – doet denken aan die van Vincent.»

HUMO Westerlo heeft Turkse eigenaren. Heeft dat je vertrek bij Basaksehir vergemakkelijkt?

CHADLI «In de gesprekken tussen beide clubs heeft het zeker geholpen. Maar zij hebben niet het eerste lijntje uitgegooid, dat heeft Jonas gedaan.»

HUMO Dat je zo snel al terug in België zou staan, had je zelf vast niet gedacht.

CHADLI «Toch wel: het is altijd mijn bedoeling geweest om terug te keren. Was het deze zomer niet, dan volgend jaar. Drie jaar geleden had ik problemen bij Monaco en heeft Vincent me overtuigd om voor Anderlecht te kiezen. Het bleek de ideale stap om mijn carrière nieuw leven in te blazen. Daarom vond ik het zo spijtig dat ik niet bij Anderlecht kon blijven. Een financiële kwestie: ze konden me niet betalen. Maar ik ben er altijd van uitgegaan dat ik mijn carrière in België zou afsluiten.»

HUMO Bij Basaksehir kon je de goede lijn van bij Anderlecht niet doortrekken. Waar lag dat aan?

CHADLI (zucht) «Veel blessures. Weinig spelplezier. En Istanbul is een mooie stad om te bezoeken, maar het leven beviel me er niet. Maar goed, ik had niet veel keuze. Ik was graag bij Anderlecht gebleven, maar hun antwoord liet op zich wachten. Op een zeker ogenblik moest ik een beslissing nemen. Toen kwam Basaksehir.»

HUMO Zou je zonder het WK, dat over anderhalve maand begint in Qatar, ook naar België teruggekeerd zijn?

CHADLI «Het WK heeft amper een rol gespeeld in mijn beslissing. Ik heb meer dan een jaar niet meer voor de Rode Duivels gespeeld: dan zul je mij niet horen zeggen dat ik mijn plaats zomaar weer kan opeisen. Mijn grootste zorg nu is dat ik conditioneel weer op niveau raak. Dat lukt aardig: ik voel me week na week sterker worden.»

HUMO Mousa Dembélé, drie jaar lang je ploegmaat bij Tottenham, had jouw leeftijd toen hij de Premier League inruilde voor de minder zware Chinese competitie en een punt zette achter de nationale ploeg. Door zijn lichaam minder te belasten, hoopte hij zijn carrière nog wat te rekken.

CHADLI «Dat was zijn keuze en ik begrijp ze, maar zoiets moet ieder voor zichzelf uitmaken. Misschien maak ik over twee maanden wel officieel bekend dat ik stop. Of over drie maanden, of zes maanden... Weet je, het valt me zwaar om te zeggen: ‘Het is genoeg geweest.’ Ik ben erg gehecht aan de nationale ploeg. Ik was nog jong toen ik erbij kwam en heb samen met een heleboel andere spelers een mooi groeiproces doorgemaakt. Het klinkt als een cliché, maar ik meen het als ik zeg dat we als een familie zijn. Zoals in elke familie zijn er weleens discussies geweest, maar we hebben zoveel mooie momenten beleefd dat ik er moeilijk afscheid van kan nemen.»

HUMO De kans dat Westerlo een springplank wordt naar de Rode Duivels of de Premier League, lijkt klein.

CHADLI (knikt) «Daar heb ik me bij neergelegd. Mocht er zich straks een grote club melden, dan zal ik dat aanbod zeker bekijken. Maar ik ben 33: als het lichaam niet meer wil, is het voorbij. Ik bekijk het nu van jaar tot jaar. Als ik zo nog vijf, zes jaar mee kan: waarom niet? Op dit ogenblik sluit ik niets uit: ik wil er nog zoveel mogelijk uithalen.»

HUMO Toch klink je alsof je nu al aan het begin van een nieuw leven staat.

CHADLI «Zachtjesaan, ja. Voortaan blijf ik liever in België, of in ieder geval toch dicht bij huis. Voor mezelf én mijn gezin.»

HUMO Je gezín?

CHADLI «Ik heb mijn vrouw leren kennen toen ik bij Anderlecht speelde, in augustus 2020. Tara is Iraanse, we zijn getrouwd in Istanbul. Mijn oudste dochter Inaya is anderhalf. En Aliya, de jongste, is geboren op 3 september. Ik was volop in gesprek met Westerlo, je kunt je wel voorstellen hoe hectisch dat was. Alles is razendsnel gegaan. Drie dagen later ben ik vanuit Istanbul in België geland, zonder mijn vrouw en dochters. We wachten nog op de papieren voor de kleinste. Zodra die in orde zijn, mag zij Turkije verlaten. Intussen krijgt mijn vrouw hulp van een nanny. Ook mijn moeder is al enkele weken in Turkije.»

HUMO Dit moet je meest geslaagde dribbel ooit zijn: zelfs de gespecialiseerde websites weten niets van je huwelijk en kinderen.

CHADLI (lachje) «Níémand wist ervan, alleen de mensen dicht bij mij. Niet omdat ik iets te verbergen heb, maar omdat ik mijn gezin wil beschermen. Het is niet goed om je partner en kinderen in de media op te voeren. Mijn vrouw begrijpt dat niet (lacht). Maar het is mijn keuze: ik doe het in hun belang.»

HUMO Hoe hou je zoiets stil?

CHADLI «Door van de sociale media weg te blijven! Mensen gooien er echt alles op: wat ze gedronken hebben, waar ze op vakantie zijn geweest, in welke restaurants ze gegeten hebben. Vroeger zag ik daar ook geen graten in, tot ik het uit de hand heb zien lopen. Dat heeft me aan het denken gezet. Ik zit niet meer op Facebook, alleen nog op Instagram.

»Wat er nu gebeurt, is geen goede evolutie. Mensen vergeten te leven. Ze beleven het moment niet meer, maar nemen er een foto van. Voor sommigen is het zelfs een job waarmee ze hun geld verdienen. We hebben geen enkele privacy meer. Maar of het nu je kinderen zijn of je leven als koppel, er zijn nu eenmaal zaken die je niet zomaar prijsgeeft. Zelfs onze persoonsgegevens worden verkocht. Dat mensen zich daar geen rekenschap van geven, schokt me. De toekomstige generaties zullen daar toch een antwoord op moeten vinden.»

HUMO Op je Instagram staat één foto van je oudste dochter, zie ik.

CHADLI (glimlacht) «Die heb ik er pas twee dagen geleden op gezet. Ik dacht: niemand weet dat ik dochters heb, laat ik een foto van ons alle vier posten. Maar die hebben we niet: ik ben zo snel moeten vertrekken dat we niet één foto hebben met de kleinste erbij. Toen vond ik deze mooie van Inaya. Dat gezinsportret volgt nog wel.»

HUMO Ben je voor je kinderen naar België teruggekeerd?

CHADLI (schudt het hoofd) «Voor hen was het nog niet nodig: de oudste moet pas volgend jaar naar school. Nee, ik heb het voor mijn eigen carrière en welzijn gedaan.»

‘Overal waar ik kom, word ik aangesproken op mijn doelpunt tegen Japan. Ik beschouw het als een compliment. Over dertig jaar zullen de mensen zich dat doelpunt nog altijd herinneren.’ Beeld Photo News
‘Overal waar ik kom, word ik aangesproken op mijn doelpunt tegen Japan. Ik beschouw het als een compliment. Over dertig jaar zullen de mensen zich dat doelpunt nog altijd herinneren.’Beeld Photo News

ITALIAANS TRAUMA

HUMO Wat zie je als je naar die carrière kijkt?

CHADLI «Veel voldoening. Ik ben bij al mijn clubs graag geweest. Zeker in de Premier League, want die steekt er als competitie toch bovenuit. Maar ik zie ook veel blessures en de ontgoochelingen die daarmee gepaard gingen. Ik heb er niet alles kunnen uithalen wat er volgens mij in zat. Sommige seizoenen hadden er mooier uitgezien, mochten blessures me niet hebben afgeremd. De energie die het telkens weer vergt om terug te keren, sloopt je. Elke voetballer krijgt ermee te maken, maar de één al wat meer dan de ander.»

HUMO Misschien was je lichaam niet sterk genoeg voor een lang voetballeven aan de top.

CHADLI «Blessures horen bij het voetbal. Zeker de contactblessures: ik heb nog mijn ligamenten gescheurd bij een tackle. Maar spierblessures, zeker als je goed hebt opgewarmd, dat is wat anders. In het begin van mijn carrière was ik nooit geblesseerd. Zelfs als ik zonder opwarming het veld opstapte en op doel trapte, hoefde ik me geen zorgen te maken. Met ouder worden verandert dat. Je gaat beter aanvoelen wat je lichaam nodig heeft. Maar de risico’s kun je nooit uitsluiten. Zelfs na een halfuur opwarming in de zaal en nog eens een halfuur op het veld, kun je geblesseerd raken. Telkens wanneer dat gebeurt, voelt dat aan als een nederlaag: ‘Putain, mijn lichaam laat me in de steek!’»

HUMO Als kind was je tenger. Je bent toen als een gek de fitness ingedoken om spiermassa te kweken. Kan dat je later zuur opgebroken zijn?

CHADLI «Op zeker ogenblik heb ik een groeischeut gekregen. Daar kreeg ik pijn aan de knieën van. Om mezelf te wapenen, ben ik aan mijn lichaam beginnen te werken. In één jaar tijd heb ik toen serieus gewicht gewonnen. Of dat mijn latere blessuregevoeligheid verklaart, weet ik niet. Heb ik me geforceerd? Kon mijn lichaam de workload niet altijd aan? Of was het – nog zo’n vaak over het hoofd geziene risicofactor – de stress? Volgens mij is het te complex voor een simpel antwoord.»

HUMO Heb je er ooit de brui aan willen geven?

CHADLI «Bij elke blessure steekt twijfel de kop op. Omdat ik niet weet: zal ik mijn oude niveau nog halen? Hoe langer een revalidatie duurt, hoe groter de twijfel.»

HUMO Wanneer heb je het diepst gezeten?

CHADLI «Na het laatste EK, toen ik die scheur aan mijn quadriceps opliep. Eindelijk mocht ik spelen en zou ik de ploeg kunnen helpen – we stonden achter tegen Italië. Als je er dan na twee minuten al af moet… Dat is keihard. Mijn wereld stortte in.»

HUMO In die kwartfinale van het EK stond het 2-1 voor de Italianen toen jij en die andere invaller Dries Mertens de mooiste Belgische aanval van de avond in elkaar knutselden. Als Romelu Lukaku je voorzet binnenkopt, verdwijnt je blessure als een voetnoot in de annalen.

CHADLI (lachje) «Maar hij ging er niet in.»

HUMO Heb je het er met Lukaku over gehad?

CHADLI «Ik heb níéts meer gezegd, tegen niemand. Ik ben na die match in complete duisternis weggezakt. Dat was misschien wel het zwaarste moment uit mijn loopbaan.»

HUMO Hoe ben je het weer te boven gekomen?

CHADLI «Enkele dagen later ben ik met mijn vrouw en onze oudste dochter – zij was een maand of vijf – op vakantie vertrokken. Terwijl zij aan het zwembad lagen, ben ik aan mijn revalidatie begonnen. Het heeft me meer tijd dan anders gekost om ervan te herstellen. Vooral mentaal: ik heb overwogen om te stoppen als international.»

HUMO Dat heb je niet gedaan. Waarom niet?

CHADLI «Het zou te impulsief geweest zijn. Ik hield mezelf voor dat ik zo’n belangrijke beslissing pas mocht nemen als ik weer helder kon denken: ‘Wacht tot je genezen bent.’ Toen ik me weer beter voelde, keek ik er anders tegen aan.»

BROEDER AXEL

HUMO Wat beschouw je als de mooiste herinnering uit je carrière?

CHADLI (denkt lang na) «Wat me het diepst geraakt heeft, is de ereronde die we na het bronzen WK van 2018 in een open bus door Brussel hebben gemaakt. Natuurlijk hadden we fantastische wedstrijden gespeeld op dat WK, maar wat dat aan het thuisfront teweegbracht, wisten we niet: wij zaten in onze bubbel in Rusland. Met als enige bekommernis: zo ver mogelijk geraken. Pas bij onze terugkeer zijn onze ogen opengegaan. Toen pas realiseerden we ons hoe hard de mensen in België met ons hadden meegeleefd. Tijdens de huldiging op de Grote Markt was ik diep ontroerd.»

HUMO In de achtste finale tegen Japan bogen jullie een 0-2-achterstand om in een 3-2-overwinning. De beslissende treffer in de extra tijd, na een razendsnelle counter, kwam van jouw voet. Velen zullen jouw naam voor eeuwig en altijd aan dat doelpunt verbinden.

CHADLI (knikt) «Voor veel mensen is dat een moment van immense ontlading geweest. Ook voor mij. Maar het betekent pas iets doordat het achteraf zijn bekroning heeft gekregen in de vorm van een bronzen medaille. Dát blijft voor mij het belangrijkste. Maar het klopt wel: overal waar ik kom, word ik erop aangesproken: ‘Bedankt voor je doelpunt!’ Ik beschouw het als een compliment, een vorm van erkenning. Over dertig jaar zullen mensen die naar dat WK hebben gekeken, zich dat doelpunt nog altijd herinneren. Op hun beurt zullen ze hun kinderen erover vertellen. Zo zal het deel blijven uitmaken van de geschiedenis.»

HUMO Je bent opgegroeid in een Marokkaans gezin in Luik. Net zo goed had je voor Marokko gevoetbald.

CHADLI (knikt) «Ik hou van Marokko, het is een deel van wie ik ben. Er woont ook nog familie.»

HUMO Je hebt één interland gespeeld voor Marokko.

CHADLI «Een vriendschappelijke interland. Erik Gerets was op dat ogenblik Marokkaans bondscoach.»

HUMO Eigenlijk had je je keuze dus al gemaakt.

CHADLI «Néé. Veel mensen maken steeds weer die fout. Gerets had me gebeld: ‘Ik ga je oproepen.’ ‘Goed,’ zei ik, ‘maar ik weet nog niet of ik voor Marokko of België zal kiezen.’ ‘Niet erg,’ zei hij, ‘het is maar een vriendschappelijk duel. Kijk hoe het loopt en daarna zien we wel.’ Ik ben op zijn uitnodiging ingegaan, want ik vind: een selectie weiger je niet. Terug in België ben ik ook met Georges Leekens (toenmalig Belgisch bondscoach, red.) gaan praten. Het heeft maanden geduurd voor ik de knoop had doorgehakt. Die wedstrijd met Marokko was in november, mijn eerste met België in februari.»

HUMO In diezelfde periode werd jullie gezin gevolgd door een RTBF-ploeg voor de docu ‘Les Chadlis’. Daarin konden we zien hoe je moeder en je zussen hoopten dat je voor België zou kiezen, je vader en oudste broer hoopten op Marokko.

CHADLI (knikt) «Maar zodra ik mijn keuze gemaakt had, stonden ze er allemaal achter. Ze waren blij.»

HUMO Hoe moeilijk was het toen je je vader je beslissing moest meedelen?

CHADLI «Níét moeilijk, ik moest het hem gewoon in alle eerlijkheid vertellen. Ik was me er zeer van bewust dat hij me liever voor Marokko zag spelen. Hij was er na de scheiding van mijn ouders ook weer gaan wonen. Voor hem was het een kwestie van trots. In die tijd was het niet bepaald een eer om voor het Belgische elftal te spelen: we konden niet eens een stadion van tienduizend toeschouwers vullen. Marokko heeft daarentegen wel altijd een fanatieke voetbalcultuur gekend, hoewel het nooit uitstekende resultaten heeft neergezet. Voetbal maakt er deel uit van het dagelijkse leven.

»In 2014 is er een generatie Rode Duivels opgestaan die de Belgen door resultaten en mooi voetbal weer heeft verzoend met hun nationale ploeg. Dat heeft mijn vader, na de eerste ontgoocheling, snel doen bijdraaien. Eén keer is hij zelfs komen kijken in Brussel. Ook mijn moeder is één of twee keer geweest, maar zij zit niet graag in een stadion: veel te koud, vindt ze. Dus kijkt ze liever op televisie (lacht).»

HUMO Behalve je vader zien we je in die docu nog iemand bellen: Axel Witsel.

CHADLI «Axel is één van mijn beste vrienden, iemand die ik volledig vertrouw. Iemand ook met wie ik dingen aftoets voor ik een beslissing neem. Ik ken hem van toen ik 9 jaar was, we zijn als het ware samen opgegroeid. Hij is iets na mij bij Standard gearriveerd. We hadden direct een klik. Hij woonde op tien minuten wandelen van bij ons thuis: er ging haast geen dag voorbij of we waren in elkaars gezelschap. Voor mij is hij als familie.»

HUMO ‘We gaan samenspelen nu,’ prevel je van stil geluk als je hem van je keuze voor België op de hoogte brengt.

CHADLI «Als je al van kindsaf met elkaar optrekt, dan is dat als een droom die uitkomt. Soms voetbalden we tegen jongens uit de andere wijken. In Droixhe stonden we tegenover Christian Benteke en Mehdi Carcela. En dan had je nog Jonathan Legear en Kevin Mirallas die soms met ons meededen. Als je ziet waar al die jongens later geraakt zijn…»

HUMO Op elk beeld van de Rode Duivels dat in ‘Les Chadlis’ voorbijkomt, zien we jou waar we Witsel zien.

CHADLI «We zaten als het ware aan elkaar vastgelijmd, hè. Marc Wilmots heeft daar nog vaak grapjes over gemaakt (lacht).»

‘Axel Witsel is één van mijn beste vrienden, iemand die ik volledig vertrouw. Ik ken hem van toen ik 9 jaar was, we zijn als het ware samen opgegroeid.’ Beeld Photo News
‘Axel Witsel is één van mijn beste vrienden, iemand die ik volledig vertrouw. Ik ken hem van toen ik 9 jaar was, we zijn als het ware samen opgegroeid.’Beeld Photo News

HUMO Witsel is twee keer landskampioen geworden met Standard. Jij niet: op je 16de ben je er doorgestuurd. Is je carrière een revanche op degenen die toen niet in je hebben geloofd?

CHADLI «Niet echt, nee. Ik ben niet van het rancuneuze type. Het was hard, dat zeker. Een keerpunt in mijn leven ook. Maar wel één dat me de kracht heeft gegeven om door te gaan. Misschien moet ik er net dankbaar voor zijn: het heeft me gemaakt tot de speler die ik ben geworden.

»(Denkt na) Ik héb op het punt gestaan om te stoppen. Mijn familie en vrienden hebben me er toen door gesleurd. Zij hebben me overtuigd om niet op te geven. Ik ben naar MVV gegaan, in Maastricht. Daar had ik een trainer, Paul Coenen, die geen woord Frans sprak, maar zoveel vertrouwen in me had dat ik weer helemaal ben opengebloeid.»

HUMO Je ouders zijn toen ook gescheiden.

CHADLI «Iets eerder al, toen ik 13 was. Die scheiding heeft me getekend, zeer zeker. Ik zat in mijn puberteit en was volop zoekende. Mentaal sta je dan sowieso al niet sterk in je schoenen. Van de ene op de andere dag woonde ik alleen bij mijn moeder. Mijn vader zag ik nog één of twee keer per week. Toen ik in Nederland ging voetballen, is hij naar Marokko teruggekeerd.»

HUMO Heeft de afwezigheid van je vader invloed op je eigen vaderschap nu?

CHADLI «Ik heb m’n eigen opvattingen over de vader die ik wil zijn. Maar ik heb zeker veel geleerd van mijn vader: de waarden van het leven, respect hebben voor elkaar. Dat wil ik ook aan mijn kinderen doorgeven.»

MIX VAN CULTUREN

HUMO Ken je Adil El Arbi en Bilall Fallah?

CHADLI (verbaasd) «Euh, nee.»

HUMO Dat zijn twee Marokkaans-Belgische regisseurs. Dit zegden ze in Humo: ‘Als kind dachten we dat we Belg waren, maar als tiener begonnen we te voelen dat anderen dat niet zo zagen. Dat is heel verwarrend. Zijn we Belgen? Zijn we Marokkanen? Je bent eigenlijk nergens thuis.’ Herkenbaar?

CHADLI (knikt) «Op vakantie in Marokko krijgen we te horen dat we geen Marokkanen zijn. Ze beschouwen ons daar niet als één van hen. En in België zien ze ons niet als echte Belgen. Sommige mensen verdragen het niet dat iemand van buitenlandse afkomst ook deel uitmaakt van de Belgische samenleving, zelfs al heeft hij een Belgisch paspoort. Ik wil niet veralgemenen, maar dat racisme en discriminatie bestaan in België, staat buiten kijf. Maar tijden veranderen en mensen moeten mee-evolueren.»

HUMO Heeft het je jeugd getekend?

CHADLI «Als de vraag is of ik racisme heb ervaren: ja, natuurlijk. Het is niet prettig om van alles naar je hoofd geslingerd te krijgen dat naar je afkomst verwijst. Onze ouders hebben ons altijd ingeprent: ‘We verloochenen onze afkomst niet, maar wij zijn Belgen!’ Mijn afkomst ligt me na aan het hart. Ook al zijn we geboren in België, we nemen ook de waarden mee die onze ouders uit Marokko hebben meegebracht. Het is die mix die ons maakt tot wie we zijn.»

HUMO Maar dat gevoel gewrongen te zitten tussen twee culturen, blijft?

CHADLI «Ik ben ervan overtuigd dat de meeste mensen uit de Maghrebijnse gemeenschap van Luik in hun jeugd door zulke schokkende momenten zijn gemoeten. Dat ze – of het nu op school, in het voetbal of op straat is – racisme hebben ervaren vanwege hun huidskleur of geloof. Je groeit ermee op en je leert erdoor hoe de samenleving in elkaar steekt. Maar het staalt ook je karakter: ik laat me niet doen! Het komt erop aan om het niet te erg aan je hart te laten komen. Op een zeker ogenblik moet je het loslaten.»

HUMO Dat kun jij?

CHADLI «Ik móét wel. Als duizenden supporters je langs het veld staan uit te schelden, hoe kan ik dan op elk woord reageren? Dan red ik het niet als voetballer.»

HUMO Je ouders waren zich erg bewust van de nadelen die opgroeien tussen alleen maar immigranten met zich meebracht. Ze zijn verhuisd toen jij nog klein was.

CHADLI «De eerste generaties immigranten in Luik woonden bij elkaar in concentratiewijken. Ook mijn familie. Je had een wijk met allemaal Marokkanen, één met Congolezen, één met Italianen. Ik was nog erg jong, een jaar of 5, 6, toen we naar de andere kant van de stad zijn verhuisd, naar een rustigere wijk. Nu zie je de tweede en derde generatie ook daar hun leven opbouwen. Er is meer vermenging dan vroeger.»

'Natuurlijk heb ik racisme ervaren. Je groeit ermee op en je leert erdoor hoe de samenleving in elkaar steekt. Maar het staalt ook je karakter: ik laat me niet doen.' Beeld Koen Bauters
'Natuurlijk heb ik racisme ervaren. Je groeit ermee op en je leert erdoor hoe de samenleving in elkaar steekt. Maar het staalt ook je karakter: ik laat me niet doen.'Beeld Koen Bauters

HUMO In ‘Les Chadlis’ zien we wat voor sterke vrouw je moeder is. Ze laat zich opvallend kritisch uit over de plaats van de vrouw in de Maghrebijnse gemeenschap en toont zich erg beschermend in hoe ze haar kinderen probeert te behoeden voor slechte invloeden.

CHADLI «Opvoeding krijg je van je ouders mee. Maar de invloed van degenen met wie je omgaat, is minstens even groot. Je brengt acht of negen uur op school door en na schooltijd ravot je nog een paar uur op straat met je vrienden. Hoeveel tijd met je ouders schiet er dan nog over? Niet veel. Vrienden beïnvloeden je, en soms kunnen dat slechte vrienden zijn. Daar heeft mijn moeder ons voor willen behoeden. Ze is een verstandige vrouw.»

HUMO Jij hebt een zachtaardig, zelfs intellectueel kantje dat niet lijkt te stroken met de vaak genadeloze voetbalwereld.

CHADLI «Ik begrijp dat je dat zegt. Ik ben iemand die zich makkelijk aanpast. In het voetbal moet je je mond opentrekken als het nodig is. Dat doe ik: bij Anderlecht zei ik waar het op stond, bij Westerlo ook. Thuis ben ik misschien anders.»

HUMO Het zou me niet verbazen mocht je na je spelerscarrière uit het voetbal verdwijnen.

CHADLI «Daar heb ik nog niet echt over nagedacht. Ik zou het toch niet uitsluiten dat ik iets in het voetbal blijf doen. Tenslotte is het mijn passie en heb ik het mijn hele leven gedaan. Het zou jammer zijn mocht ik daar later niets meer mee aanvangen.»

HUMO Wat zou je zonder het voetbal geworden zijn?

CHADLI «Als kind droomde ik ervan politieman te worden. Geen idee waarom, ik was nog erg klein (lacht). Later heb ik eraan gedacht om iets in de financiële richting te gaan studeren, boekhouding of zo.»

HUMO Iets zegt me dat je voetbalgeld goed belegd is.

CHADLI (lachje)

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234