Nadine Peeters, vrouw van PVDA-kopman Peter Mertens en districtsraadslid in Antwerpen: 'De vrouw van de bestsellerauteur koopt haar kleren bij Zeeman!'

‘Natuurlijk doe ik ook aan retailtherapie,’ zegt Nadine Peeters, als ik haar vraag of ze dat als vrouw van ‘Graailand’-schrijver en PVDA-kopman Peter Mertens wel mag, troostshoppen. ‘Alleen doe ik het misschien niet in dezelfde winkels als jij. Laatst kwam ik hier met een zak van Zeeman binnen en riep een collega: ‘Kijk! De vrouw van de bestsellerauteur koopt haar kleren bij de Zeeman, haha.’’

'Plots overviel het me: 'Maar wat een fantastische man is dat!' En mooi ook, vind je niet?'

We zitten op het terras van het sociaal verhuurkantoor in Antwerpen waar Nadine Peeters werkt, en we zijn omringd door noeste mannen: ‘Mannen voor de opleiding vrachtwagen- en taxichauffeur,’ zegt ze, terwijl ze hen vriendelijk toelacht. In de omringende gebouwen huizen allemaal organisaties die mensen op allerlei manieren aan een beter leven proberen te helpen. En helpen is waar haar leven om draait. Als tiener al toen ze Ajokar oprichtte, het Antwerps Jongerenkomitee Antiracisme. Op haar 22ste zat ze voor de Beweging voor Sociale Vernieuwing (BSV) in de oppositie in de Antwerpse gemeenteraad en nam ze het op tegen het Vlaams Blok. En nu zit ze voor de PVDA in de districtsraad van Antwerpen. Je komt ze bijna niet meer tegen, maar Peeters is er één: een idealist. Verfrissend!

Nadine Peeters «Ik ben er eigenlijk in gerold. Ik weet nog dat ik de alternatieve boekenbeurs Het Andere Boek bezocht met mijn moeder. De Socialistische Jonge Wacht gaf me daar een folder waarin ze vroeg Nelson Mandela te steunen, die toen nog in de gevangenis zat. Ik werd heel kwaad toen ik die folder las en heb me meteen bij hen aangesloten.»

HUMO Was die woede nog niet eerder gewekt in jou? Op school, bijvoorbeeld?

Peeters «Ik was een heel stil en verlegen meisje, zeker niet iemand die zich manifesteerde. Ik had wel veel vriendjes en vriendinnetjes, hoor. Ik kon goed met mensen omgaan en underdogs konden altijd op mij rekenen. Toen al.»

HUMO Je bent verlegen, maar je zit nu wel in de districtsraad van Antwerpen, en je geeft voordrachten.

Peeters «Dat heb ik ook aan Peter te danken. Hij heeft me geleerd dat mijn verlegenheid en mijn twijfel me niet vals bescheiden mogen maken. Dat je het ook mag zeggen als je iets kunt. Dat dat niet meteen arrogant is. Dat is iets wat ik absoluut niet wilde zijn. Het werd thuis helemaal niet gewaardeerd. ‘Eigen stoef stinkt,’ zei mijn moeder als ik een beetje te enthousiast over mezelf was. Of als ik een verhaal begon met: ‘Ik en mijn vriendin...’, dan zei ze meteen: ‘Mijn vriendin en ik.’ Ik mocht mezelf nooit hoger inschatten dan een ander, was de boodschap. Ze heeft me altijd aangemoedigd, maar die raad heb ik misschien iets te heftig toegepast in mijn leven.»

HUMO Waar droomde je van als tiener?

Peeters «Ik wilde lesgeven, mensen dingen bijbrengen. Of geschiedenis studeren, om te achterhalen hoe het elke keer weer tot moord en doodslag komt. Ik las ook heel veel, ik zocht overal verklaringen voor de dingen die ik om me heen zag. Waarom jongens in de familie harder gestimuleerd werden in hun hobby’s dan meisjes, bijvoorbeeld. Uiteindelijk heb ik twee jaar normaalschool gevolgd, maar toen ben ik ermee gestopt.»

HUMO Dat had ik helemaal niet verwacht, dat je opeens zo uit de pas zou lopen. Wilde je geen diploma?

Peeters «Ik wilde alleen gaan wonen, op eigen benen staan, aan Het Leven beginnen. Het was achteraf gezien een heel impulsieve beslissing, zeker voor mijn doen. Mijn ouders waren erg boos, en ze stopten meteen met hun financiële steun. Als ik zo nodig alles alleen wilde doen, dan ook maar meteen helemaal, vonden ze.»

HUMO De normaalschool moet die impuls toch op één of andere manier hebben aangewakkerd?

Peeters «De cursus zedenleer die ze er gaven, stond mij vreselijk tegen. Die werd gegeven vanuit een strak omlijnde humanistische visie: ‘Zo hoort het! Zo moet het!’ Dat was ook wat ik mijn leerlingen later zou moeten leren. Maar ik wilde kinderen helemaal niet opzadelen met een nieuwe religie terwijl we net van de vorige verlost waren.»

HUMO Je bent niet katholiek opgevoed?

Peeters «Ik ben nog wel gedoopt, maar daarna heeft mijn vader gezegd: ‘Ik stop met die poppenkast, die ik alleen maar opvoer voor de familie, want ik geloof er niks van.»

HUMO Hij was vertegenwoordiger van beroep. Dat zijn altijd een beetje vrijbuiters.

Peeters «Dat is waar (lacht). Hij ging zijn eigen weg en plande zelf zijn agenda. Zo ben ik ook. Maar op de normaalschool was ik nog niet volwassen genoeg om zo vrij te denken en tegen mezelf te zeggen: ‘Ik geef die zedenleer later wel op mijn manier.’ Ik nam alles nog veel te letterlijk, ik was nog te volgzaam en zag als enige oplossing dat ik dan maar een heel ander pad moest kiezen. Ik trok toen al veel op met mensen die antiracismeacties organiseerden, en ik liep mee in betogingen. Bij hen voelde ik me goed. En toen won het Vlaams Blok de verkiezingen in Antwerpen. Ik vond dat verschrikkelijk. Nu zijn er veel meer partijen met extreme ideeën, maar toen was hun programma echt onvoorstelbaar. Vooral dat ze mensen tegen elkaar opzetten, vond ik wraakroepend, omdat ik er zo van overtuigd ben dat je iedereen een kans moet geven. We hoorden dat er in Gent een scholierenstaking tegen racisme gehouden zou worden. Dat leek me wat ouderwets, maar ik dacht: ‘Laten we het in Antwerpen ook proberen.’ We hebben even rondgebeld en opeens hadden we een comité, Ajokar genaamd – Antwerps Jongerenkomitee Antiracisme.»

HUMO Dus jij hebt die onderneming op gang getrokken?

Peeters «Samen met Remko, een goeie vriend van mij die piano volgde aan het conservatorium. Ze hebben mij toen als woordvoerder aangesteld. Ik vond het doodeng, maar ze drongen zo aan dat ik het toch maar deed.

»Die scholierenstaking werd een waanzinnig succes. We hadden zo’n duizend mensen op de Grote Markt verwacht, maar er kwamen er meer dan tienduizend opdagen. Er ontstonden ook rellen, een paar jongeren hebben auto’s beschadigd en de toenmalige burgemeester heeft toen verklaard dat de organisatoren – Remko en ik dus – daarvoor moesten opdraaien. Ineens kregen we het hele mediacircus over ons heen, we moesten zelfs naar de VRT-studio komen. Ik was doodsbang: ‘Als dit het begin is van mijn eigen leven, een schuldenberg die ik niet kan overzien, dan kan ik het verder wel vergeten.’

»Nu, ik ben klein van gestalte en Remko ook, en we hebben allebei een zachtaardig karakter. Zodra we in beeld kwamen, zag iedereen meteen dat het heel vreemd was ons te casten als de boosdoeners. Prompt bood een advocaat aan ons te verdedigen, en die zaak is uiteindelijk met een sisser afgelopen. Maar opeens was ik een gezicht. En toen Patsy Sörensen in 1995 uit de SP stapte en haar Beweging voor Sociale Vernieuwing oprichtte, heeft ze gevraagd of ik op haar lijst wilde staan. En ik raakte nog verkozen ook.»

HUMO Patsy Sörensen werd schepen, maar jij ging in je eentje naast het Vlaams Blok in de oppositie zitten.

Peeters «Anders hadden we alle kritiek op het stadsbestuur aan het Vlaams Blok overgelaten en hadden we hen alleen maar groter helpen worden. Patsy wilde niet in de oppositie zitten omdat ze absoluut schepen wilde worden. Dat stond in mijn ogen haaks op het uitgangspunt van haar beweging, namelijk aan andere politiek doen.»

'Peter heeft me duidelijk gemaakt dat subtiel en bescheiden zijn niet per se prettiger is voor anderen.'

HUMO ‘Ze denkt alleen maar aan haar eigen carrière,’ heb jij toen gezegd.

Peeters «Er zijn toen in het openbaar dingen gezegd die beter binnenskamers waren gebleven, ook door Patsy: ‘Ik sta nog liever tegenover de gangsters met wie ik soms te maken heb dan tegenover mensen die mij saboteren.’ Maar goed, uiteindelijk wilden we haar de kans geven schepen te worden, en ik zou voor het tegengeluid zorgen.»

HUMO ‘Nadine is de enige consequente BSV’er,’ schreven de kranten toen.

Peeters «Ja, ik was het uithangbord van wat veel mensen dachten. Daar ben ik wel trots op (lacht).»

HUMO Je zat daar in je eentje naast achttien Vlaams Blokkers. Je was amper 22!

Peeters «Ik denk dat ik iets te jong was om al die dossiers te bestuderen en te beslissen waarover ik tussenbeide zou komen. Ik had me tot dan toe vooral verdiept in thema’s als racisme, jongeren en onderwijs, maar ik moest opeens ook alles weten over het havenpersoneel en de stadsfinanciën. Dat ging niet.»

HUMO In die tijd kwam je ook op voor cannabisgebruikers en steunde je krakers.

Peeters «Nu is mijn alternatieve imago compleet, zeker? (lacht) Maar inderdaad, ik geloof niet dat de war on drugs iets oplevert. Vanmorgen las ik nog: ‘Huis beschoten in oorlog tegen drugs’. Drugs verbieden maakt alles alleen maar minder controleerbaar. En ik heb in Antwerpen ook panden gekraakt, ja. Er waren toen veel leegstaande panden in de stad, en veel jongeren en kunstenaars die geen plek hadden om te wonen en te werken. Ik heb nog het goederenstation Antwerpen-Zuid mee bezet, en een jaar later werd het helemaal gerenoveerd. Er zit nu wel een bank in, maar soit (lacht).

»Ik ben blij dat ik in de gemeenteraad heb gezeten en dat ik het zes jaar heb volgehouden. De collega’s van het café waar ik toen werkte, hadden me geen jaar gegeven. Ik heb hun ongelijk bewezen (lacht).»

'Na de verkrachtingen in Keulen zei mijn dochter: 'Mama, ik ben zo kwaad, ik voel het helemaal in mijn buik!' Ik dacht toen: 'Hááá, dat is mijn dochter!''


Waanzinnig slim

HUMO Het stoorde je dat Patsy Sörensen niet consequent ging voor de andere politiek waar ze voor stond. Tastten zulke ervaringen je idealisme en je geloof in de politiek niet aan?

Peeters «Nee (lacht). Vind je me een naïeveling? Ik hoor dat wel vaker. Maar de PVDA heeft nu toch veel van de foertstemmers bij de N-VA weggehaald. Dat is hoopgevend. De mannen van de vuilnisophaaldienst zeggen me allemaal: ‘Ik heb op De Wever gestemd omdat ik verandering wou, maar we zijn serieus gejost: we moeten nu harder werken met minder personeel. De volgende keer stem ik voor jullie.’

»Ik zie hier ook zoveel gezinnen waarin de man en de vrouw uit werken gaan en de kinderen in de voor- en de nabewaking zitten, omdat ze het anders niet redden. Ik vind het zo erg dat de werkdruk en de eis om flexibel te zijn het de mensen onmogelijk maken om goed voor hun kinderen en zichzelf te zorgen.»

HUMO Maar jullie kopman Raoul Hedebouw is op 1 mei wel met een mes aangevallen.

Peeters «Dat was wel schrikken. We stonden net allemaal te wuiven en genoten van het gevoel er samen te staan, met en voor elkaar.»

HUMO Heeft die gebeurtenis je bang gemaakt?

Peeters «Nee, maar wel alert. Maar voor je het vraagt: ik geloof nog steeds niet dat er mensen zijn die in se slecht zijn. Al ben ik niet naïef. Er zijn wel situaties denkbaar waarin mensen slecht kunnen worden. Stel dat die man ten einde raad was en bij Raoul had aangeklopt, en dat die had gezegd dat hij geen tijd had… Maar dat was niet het geval. We weten nog steeds niets van die man, ook niet waarom hij Raoul heeft gestoken, want hij spreekt geen woord Frans. Dat is het enige wat ik een beetje eng vind: dat er nog steeds geen uitleg is.

»Weet je wat ik echt slecht vind? De reactie van die N-VA’ers vorige week na de moord op twee Amerikanen die het voor moslima’s hadden opgenomen: ‘Als die geiten geen hoofddoek hadden gedragen, waren die mannen nu niet dood.’ Hoe kún je zoiets zeggen?»

HUMO Wat bindt Peter Mertens en jou, behalve het geloof in een eerlijker wereld?

Peeters «Na mijn avontuur met BSV had ik het even gehad met de politiek. Ik kreeg met mijn toenmalige vriend een dochter voor wie ik goed wilde zorgen en ik had er ook behoefte aan mensen op een concrete manier te kunnen helpen. Hier bij het sociaal verhuurkantoor huren we van privé-eigenaars en verhuren we aan mensen in moeilijke omstandigheden. Ik ben, zeg maar, half huisbaas, half sociaal werker en dat bevalt me heel goed.

»Ik bleef de politiek wel volgen en in 2010 deed Peter een oproep voor een rondetafelgesprek met als thema ‘Zijn er nog wel echte socialisten?’ Daar wilde ik absoluut bij zijn. Ze zochten vrouwen voor de stuurgroepen, ik bood me aan en zo heb ik hem leren kennen. We gingen na de vergaderingen weleens wat drinken, en na een tijdje overviel het gevoel me: ‘Maar wat een fantastische man is dat!’ En een mooie man ook, vind je niet? Hij kan alles zo goed uitleggen, en nooit op een manier waardoor ik denk: ‘Hij is waanzinnig slim, maar ik begrijp er eigenlijk niks van.’ Nee, hij maakt alles zo duidelijk. Dat is ook waarom zijn boek zoveel gelezen wordt: omdat gewone mensen begrijpen wat hij schrijft.»

'Ik kan moeilijk een extreem feministisch standpunt innemen in het huishouden, want Peter heeft het gewoon drukker dan ik'

HUMO Heeft hij jou in de politiek en in de PVDA getrokken?

Peeters «Neen! Ik had de PVDA ondertussen zelf al gevonden, en ik had in 2010 meegedaan met de kiescampagne. Maar van mijn vader kreeg ik wel de goede raad: ‘Kind, ik zie dat er iets aan het bloeien is tussen jou en Peter. Als ik jou was, zou ik nu al lid worden, anders zou het later lijken alsof je lid bent geworden omdat je een relatie met hem hebt.’ Dat was een goed feministisch advies van mijn vader. Hij is nu ook lid, hè. Hij zit in de lokale PVDA-werking op Linkeroever en hij is bijna fanatieker dan ik.»

HUMO De jongens werden in je familie vroeger misschien harder aangemoedigd, maar een vader die in jouw voetsporen treedt: dat is toch een compliment waar elke dochter van droomt?

Peeters «Dat is waar. Toen ik verkozen was, is hij met mij mee beginnen te lezen en na te denken. Hij was trots. Dat was fijn.»

HUMO Waarom viel Peter voor jou, denk je?

Peeters «Wegens mijn vrolijkheid, denk ik. En omdat ik geen flauwe ben. Toen ik hem raad vroeg voor dit interview, zei hij ook: ‘Wees maar gewoon je vrolijke zelf.’ Hij heeft me afgeleerd om me weg te stoppen achter het excuus van ‘Misschien kan ik het niet’. En hij heeft me ook duidelijk gemaakt dat subtiel en bescheiden zijn niet per se prettiger is voor anderen. Dat het sympathieker en minder vervelend is om meteen te zeggen hoe het zit.

»Het is zo fijn dat hij zo blij met me is.»

HUMO Jullie maken er een punt van niet boven jullie stand te leven: jullie hebben een loon van 1.700 en 2.000 euro en jullie storten je zitpenningen door aan de partij. Denk je nooit: ‘O, wat zou ik met dat geld allemaal kunnen doen?’

Peeters «Natuurlijk denk ik dat soms (lacht). En als mijn fiets wordt gepikt, zou ik ook zoveel geld opzij hebben willen staan dat ik kan zeggen: ‘Ik koop meteen een nieuwe.’ In plaats van er weer een tijd voor te moeten puzzelen.»

'Ik heb helemaal niet het gevoel dat we arme sukkels zijn die zich niks kunnen veroorloven.'

HUMO En als je dochter Stan Smith-sneakers wil, zoals de rest van het schoolplein?

Peeters «Ze heeft nep-Stan Smiths, zo glimmend dat ze niet eens de pretentie hebben echt te zijn, en ze vindt dat dik oké. Haar vader werkt als arbeider in de petrochemie, in shiften. Ze weet dat het geld niet zomaar binnenrolt en ze heeft ook helemaal geen behoefte aan dure spullen.

»Ik heb helemaal niet het gevoel dat we arme sukkels zijn die zich niks kunnen veroorloven. De meesten in de familie verdienen niet meer dan wij. We kunnen niet elk jaar een verre reis maken, maar vorig jaar ben ik toch met mijn dochter en mijn moeder naar Thailand geweest. Als ik een aanbieding ‘1 + 1 gratis’ zie voor pakweg een fles wasverzachter, dan zal ik ervoor omlopen, maar af en toe zeg ik ook: ‘Nu koop ik zonder naar de prijs te kijken.’

»Ik ben me wel heel bewust van hoeveel alles kost. Ik doe de organisatie en de financiën bij ons thuis, dus ik hou ook het energie- en het waterverbruik in de gaten. Niet dat ik met een stopwatch naast de douche sta, maar de kinderen mogen de deur niet laten openstaan als de verwarming draait en als mijn dochter een tweede keer in één dag wil douchen, zal ik daar wel iets van zeggen. Peter zijn moeder zegt ook altijd dat je op de kleintjes moet letten. We hebben allebei geen andere levensstijl moeten aanleren dan we thuis gewend waren.»

HUMO Staan je dochter en Peters zonen even geëngageerd in het leven?

Peeters «Peters jongste zoon is actief in Red Fox, de jongerenafdeling van de PVDA. Zijn oudste zoon niet, die studeert voor ICT’er. Hij woont alleen, in het huis van zijn overleden moeder, en vindt techniek en zijn leven interessanter dan engagement, denk ik. Maar hij is zeker geen geldwolf. Mijn dochter staat ook niet op de barricaden, maar na de aanrandingen in Keulen en de discussies op school is ze thuisgekomen en heeft ze gezegd: ‘Mama, ik ben zo kwaad! Ik voel het helemaal in mijn buik!’ ‘Hááá,’ dacht ik toen, ‘dat is mijn dochter!’»

HUMO Wie kookt er bij jullie?

Peeters «Koken en afwassen doen we om beurten. Peter kan dat, want hij heeft na zijn vorige relatie alleen voor de kinderen gezorgd. We hebben een poetsvrouw – we vonden dat we ons dat wel mochten permitteren, want zo’n nieuw samengesteld gezin runnen is soms geen sinecure. Maar voor de rest kan ik moeilijk een extreem feministisch standpunt innemen, want Peter heeft het gewoon drukker dan ik. Ik eis soms wel erkenning voor mijn inbreng: ‘Dat er elke week propere lakens op je bed liggen, gaat niet vanzelf, hè, ook al doe ik dat allemaal geruisloos.’ Maar we botsen bijna nooit, hoor – alleen als we allebei in een drukke periode zitten. Bij ons heerst ook de dictatuur van de smartphone: het gebeurt geregeld dat ik aan het vertellen ben over wat ik heb beleefd en dat hij intussen op zijn smartphone zit te tokkelen. ‘Ik luister wel,’ zegt hij dan. Maar ik eis onverdeelde aandacht, of ik dreig dat ik zal stoppen met praten. Maar af en toe merkt hij niet eens dat ik stop, wat helemáál afschuwelijk is (lacht).

»Sinds kort plannen we in onze agenda momenten waarop we met z’n tweeën samen kunnen zijn zonder smartphones, en dan is alles goed. Méér dan goed.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234