null Beeld

Naema Tahir: 'De haat tegen het Westen'

Naema Tahir is een Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

In de nacht van 14 op 15 augustus, zeventig jaar geleden, vertrokken de Britten uit Brits-Indië en daarmee luidden ze de onafhankelijkheid van hun voormalige kolonie in. Het gigantische land viel meteen in twee stukken uiteen: India en een volledig nieuw land, Pakistan.

Voor mij is 14 augustus dus een bijzondere dag, vergelijkbaar met wat 4 juli voor de Amerikanen en 14 juli voor de Fransen is. Ik ben van origine Pakistaans en niet Indiaas, door die 14de augustus. Mijn hele familie is die dag opeens Pakistaans geworden, waar ze een dag eerder nog Indiaas was.

Ik ben echter, zoals u weet, ook Engelse, omdat ik in Engeland geboren ben. En dat ben ik omdat India meerdere eeuwen Brits-Indië is geweest, waardoor het voor mijn ouders, net als voor veel Indiërs en Pakistani die emigreerden, voor de hand lag naar Engeland te gaan.

U ziet het: mijn hele bestaan is verweven met het koloniale verleden. De koloniale geschiedenis is voor mij geen stukje voltooid verleden tijd, waar ik zelf buiten sta, iets van onze voorouders. Ze is een deel van mij, zoals ze het ook is voor alle Nederlanders met Indonesisch bloed.

Als het koloniale verleden zo door je aderen stroomt, ben je geneigd er ook veel over na te denken en te discussiëren. En je bent geneigd er kritisch tegenover te staan. Het idee alleen al dat het ene volk het land van een ander volk inpikt, er vervolgens eeuwenlang de baas gaat spelen over de inheemse bevolking en ook nog zijn macht misbruikt om er economisch een slaatje uit te slaan, is voldoende om je boos te maken.

Het ergste is nog wel het gevoel van vernedering. ‘Dat mijn volk dat heeft moeten verduren van de westerling!’ Dat gevoel kent een groot deel van de wereldbevolking, het meest nog de nakomelingen van de vroegere slaven. En daaruit komt een zeker ressentiment jegens het Westen voort, en een gevoel van triomf als het het Westen tegenzit. ‘Zo, nu krijgen ze eindelijk eens een koekje van eigen deeg.’

De vraag is echter of die gevoelens erg productief zijn. Je hebt mensen die hun hele leven lang steeds maar weer op hun ouders blijven afgeven, omdat die hen in hun jeugd niet voldoende aandacht en liefde hebben gegeven, of hen zelfs hebben mishandeld. Dat kun je doen, maar is dat productief? Is het niet beter – al is het moeilijk – een punt te zetten achter het verleden en niet meer achterom te kijken, maar vooruit? Het verleden is niet meer te veranderen. Kunnen we het daarom niet beter gewoon accepteren als een voldongen feit, zoals je ook bijvoorbeeld je lengte en je huidskleur moet accepteren om gelukkig te kunnen zijn?

Eigenlijk zouden we met zijn allen een grote streep onder het verleden moeten zetten en ons alleen nog maar moeten afvragen hoe we ons leven vanaf nu zo goed mogelijk gestalte kunnen geven. En dat geldt voor samenlevingen net zo goed als voor individuen. Het verleden kan een enorme last zijn waaronder de mens gebukt gaat, vergeten en vergeven kan dan bevrijdend werken. Laten we vooruitkijken.

Tegelijkertijd mogen we het verleden niet helemaal doodverklaren, want zoals Cicero zei: wie het verleden niet kent, is gedoemd dezelfde fouten opnieuw te maken.

undefined

Naema Tahir is een Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

Volgende week: Heleen Debruyne, schrijfster en chef vrouwenzaken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234