null Beeld

Naema Tahir: 'Geluk in Rome'

Naema Tahir is een Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

‘Toen ik twintig jaar geleden Rome bezocht, zag ik er geen bedelaars. Ik herinner het me althans niet. Maar toen ik er de afgelopen twee weken doorbracht, zag ik ze wel. Misschien niet op elke straathoek, maar wel op veel straathoeken. Een gerimpelde oude vrouw met een ouderwetse hoofddoek, uitgestrekt op straat liggend, met haar handen gevouwen, een heiligenprentje naast haar en een bekertje voor aalmoezen. Een man zonder armen met een hoed voor zich waarin voorbijgangers wat geld kunnen gooien.

Een Afrikaanse man met een rastakapsel die me een houtsnijwerkje in de vorm van een kleine schildpad in de hand duwde en in ruil een kleine gift vroeg ‘voor een kop koffie’, een Afrikaanse vrouw die een kralen armband tegen me aan drukte, smekend om een kleinigheid, wijzend naar haar buik waarin ze duidelijk een kind droeg. Enzovoort.

‘Het zijn vooral zigeuners en migranten,’ vertelde een Italiaanse vriendin me. Het bedelen is toegenomen omdat er ook meer migranten zijn, van wie sommigen het simpelweg niet redden. Ik denk dat ze in grote lijnen gelijk heeft. De vele bedelaars kwamen overduidelijk uit Oost-Europa of Afrika.

Daarnaast waren er ook veel jonge mannen uit het Indiase subcontinent. Ik pikte flarden op van talen die ik ken: Urdu, Hindi, Punjabi. Het zijn die mannen die me het meest zijn bijgebleven, misschien wel omdat ik me een beetje met hen vereenzelvig. Ze bedelden niet. Ze verkochten spullen in kleine kraampjes – souvenirs, mutsen of overhemden. Of ze roosterden kastanjes. Ik zag tijdens die twee weken slechts één keer iemand kastanjes kopen. Ik vond het zo zielig dat ik hun blik vermeed. Als ik hen een broodje zag eten als lunch, bedacht ik dat ze daarvoor waarschijnlijk meer hadden uitgegeven dan ze die dag zouden verdienen.

Wat doen ze hier? Kunnen ze niet beter teruggaan naar hun land van herkomst? Het is een mythe dat migratie altijd tot een verbetering van de situatie leidt. Veel migranten hebben de grootste moeite om het hoofd boven water te houden en leven in miserie. Thuis zouden ze het beter hebben gehad. Maar als je hen zou vragen: ‘Was het wel de moeite waard om hiernaartoe te komen?’, dan zouden velen dat toch beamen. En daarom willen ze ook blijven, ondanks de ellende, ondanks de afwijzing die ze voelen.

Er is bijna geen westerling die dit begrijpt, maar het is in essentie eenvoudig. Voor de achterblijvers thuis zijn ze een held en hebben ze een status. Tegenover hun familie en vrienden doen ze alsof ze geslaagd zijn door geregeld een klein geldbedrag op te sturen, waar je ginder veel meer mee kunt doen dan in West-Europa. Op die status teren ze. Daar leven ze voor. We kunnen hen gelukzoekers noemen en zeggen dat Europa hen niet welkom heet, maar dat raakt ze niet. Hun geluk is verbonden met het migrantendom en het aanzien dat ze daaraan ontlenen in hun thuisland. Dat is waarom ze blijven, ondanks alles.’

undefined

Naema Tahir is een Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

Volgende week: Heleen Debruyne, schrijfster en chef vrouwenzaken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234