null Beeld

Naema Tahir: 'Girls Not Brides'

Op 13 maart werd de organisatie Girls Not Brides bekroond met de Nederlandse Geuzenpenning, die wordt toegekend aan mensen of organisaties die opkomen voor de mensenrechten en tegen racisme en discriminatie.

Girls Not Brides is bekroond voor haar werk tegen kindhuwelijken. De organisatie heeft miljoenen kindhuwelijken helpen voorkomen, ondanks de complexiteit van zulke huwelijken. Ik had het voorrecht tijdens het voorprogramma een exemplaar van mijn roman ‘De bruid’ te mogen overhandigen aan de voorzitter van Girls Not Brides, prinses Mabel van Oranje. Want literatuur helpt bij het begrijpen van de complexiteit van kindhuwelijken.

Zo wordt in ‘De bruid’ beschreven hoe een Nederlands 16-jarig meisje met een biculturele achtergrond wordt geconfronteerd met een voor haar uitgezochte bruidegom. Haar ouders zien het huwelijk als de beste oplossing voor hun dochter, die anders weleens het verkeerde pad zou kunnen opgaan. Voor zo’n meisje is het psychisch ondoenlijk om daartegen in te gaan.

Laat ik mijn punt illustreren met een anekdote over een poetsvrouw die bij ons werkte, toen ik in de jaren 80 als kind in Pakistan woonde. Mijn moeder had de poetsvrouw ingehuurd om elke dag de stenen vloer te vegen bij ons. In een land met weinig verharde wegen moet de vloer elke dag geveegd of gedweild worden, want anders ligt die vol zand en modder. De poetsvrouw wilde haar loon vooruitbetaald hebben, dus kreeg ze van mijn moeder enkele maanden loon. De poetsvrouw kwam enkele dagen, en daarna niet meer. In plaats daarvan stuurde ze haar dochter, die niet ouder dan 7 jaar was. Ze was erg klein, en ontzettend lief. Het was bijzonder gênant om zo’n kind het huis te zien vegen en dus verbood mijn moeder dat. De poetsvrouw werd ontboden en ze deed haar verhaal. Ze had bij een andere familie ook de opdracht aangenomen om de vloer te vegen, een marmeren vloer die ze flink moest boenen. Dat was een helse taak die haar rugpijn bezorgde.

Daarmee stond mijn moeder voor een dilemma. Als ze de poetsvrouw zou vragen om volgens afspraak bij ons te komen vegen en niet haar dochter te sturen, dan zou die het meisje naar het huis met de marmeren vloer sturen. Daarom is het kind bij ons gebleven. Maar dat zij de vloer zou vegen, konden we niet aanzien en dus schoof ze aan in de bijlessen die mijn broers en zusjes thuis van een onderwijzer kregen. Het meisje was analfabeet, want haar ouders waren straatarm. Aan die episode kwam echter na een paar dagen een einde. De poetsvrouw kwam voortaan zelf. We hebben het meisje nooit meer gezien. Ik vermoed dat ze die marmeren vloer is gaan poetsen.

Wat voor dromen zou de moeder voor haar dochter hebben gehad? Dat ze zou kunnen studeren? Dat ze arts zou worden, of advocaat? Natuurlijk niet. Die moeder bad dat haar meisje niets zou overkomen in het huis met de marmeren vloer. Dat ze niet seksueel zou worden geschonden. Intussen was ze bezig zo goed en kwaad als het kon een bruidsschat bij elkaar te schrapen om haar dochtertje uit te huwelijken zodra ze geslachtsrijp was. Om haar te redden vóór er iets naars zou gebeuren. Meisjes trouwen in die culturen vaak zo idioot jong, omdat de alternatieven slechter zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234