null Beeld

Naema Tahir: 'Hard en ongevoelig'

Al ruim vijftien jaar doe ik mee aan het maatschappelijk debat. Toch heb ik niet weten te kweken wat mijn optredens op radio en televisie makkelijker zou maken: een olifantenhuid. Ik geef het ruiterlijk toe: ik heb een dunne huid, ben een hypergevoelig mens. Afgelopen vrijdag werd ik weer met mijn neus op dat feit gedrukt. Ik was uitgenodigd om in het programma ‘De nieuwe maan’ op NPO 2 een column te verzorgen. Die ging over de emoties in het debat. Dat die toenemen en dat dat het rationele, verstandige denken geen goed doet. Door de programmamakers werden bij mijn column passende foto’s uit de actualiteit geselecteerd. Zo zou met beelden mijn woorden kracht worden bijgezet. Mijn onmiddellijke reactie was: ‘Nee, alleen foto’s van anonieme mensen! Geen foto’s van bekende gezichten!’ Dat durfde ik niet, want ik wilde geen gedoe. De foto’s van bekende mensen kwamen er toch. En dat was een goede zet van het programma, want het geheel sprak zo veel meer tot de verbeelding. Achteraf was ik er dus blij om. Mijn column kreeg zo een beetje extra pit. Overigens lokte hij geen enkel gedoe uit. Gelukkig maar, want, zoals gezegd, ik heb een dunne huid. Ik kan daar niet tegen.

Sommigen zullen zeggen, dan moet je maar niet meer deelnemen aan het publieke debat en geen opiniemaker willen zijn. Je moet tegen een stootje kunnen. Zoals Truman het ooit uitdrukte: ‘If you can’t stand the heat, get out of the kitchen.’

Als ik om me heen kijk en andere mensen observeer die deelnemen aan het politieke debat, inclusief politici, zie ik dan ook vrijwel uitsluitend mensen die ze wel hebben, die olifantenhuid. En ik kan daar wel een zekere bewondering voor hebben. Het is geen geringe kwaliteit als je in staat bent zoveel rottigheid en drek over je heen te krijgen zonder daar verdrietig en gedeprimeerd van te worden.

Maar tegelijkertijd vraag ik me af of het niet heel kwestieus is dat ons politieke debat vrijwel uitsluitend wordt gevoerd door mensen met een olifantenhuid. Mensen dus die hard en ongevoelig zijn – of geworden zijn. Want ontberen dergelijke mensen niet bepaalde menselijke kwaliteiten die essentieel zijn voor een goede standpuntbepaling, juist ook ten aanzien van publieke aangelegenheden, zoals empathie, zachtaardigheid en gevoeligheid?

Wij mensen zijn niet voor niets zo in elkaar gezet dat we gevoelig zijn voor wat anderen over ons zeggen. Dat houdt ons op het rechte spoor, dat doet ons rekening houden met anderen. Op iemand wie het niets kan schelen wat anderen van hem vinden en over hem zeggen, hebben anderen, heeft het volk eigenlijk geen vat. Die is een ongeleid projectiel die doet en zegt wat hem goeddunkt, zonder veel gevoel voor het effect op anderen.

In het bedrijfsleven is het tegenwoordig heel normaal kwaliteiten als empathie, zachtaardigheid en gevoeligheid te verwachten van mensen in leidinggevende posities. En terecht, want anders geef je niet goed leiding. Voor leiderschap in het publieke domein geldt dat natuurlijk ook, maar daar heerst steeds meer de olifantenhuid. Volgens mij is dat een groot, maar onopgemerkt probleem. Maar wel een interessant perspectief om zo naar onze politici te kijken: naar hoe ze hun politieke campagnes voeren, naar welke types er uiteindelijk bovendrijven om te gaan regeren.

undefined

Naema Tahir is een Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

Volgende week: Heleen Debruyne, schrijfster en chef vrouwenzaken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234