null Beeld

Naema Tahir: 'Het uur van de prutser'

E nige tijd geleden luisterde ik naar een discussie op de radio. Uiteraard zaten er uitsluitend academici achter de microfoon. Het gesprek ging over de arbeidsmarkt voor ‘laagopgeleiden’.

Tijdens het luisteren voelde ik me steeds ongemakkelijker. Deze academici praatten namelijk op een heel foute manier over laagopgeleiden. Dedain kan ik het niet noemen, maar ze spraken vanuit een vanzelfsprekend gevoel van superioriteit. Het stond voor de gespreksdeelnemers vast – dat kon je zo horen – dat zijzelf oneindig beter zijn dan het onderwerp van hun gesprek: veel slimmer, veel succesvoller, veel beter in staat hun zaken te regelen. Veel geslaagdere exemplaren van de menselijke soort, kortom.

Nou leef ik inmiddels al een tijdje en heb ik dus de nodige ervaring opgedaan, zowel met ‘laagopgeleiden’ als met ‘hoogopgeleiden’. En mijn ervaring met beide mensensoorten is toch heel anders. Om te beginnen valt me al heel lang op dat mensen uit de eerste groep vaak veel verstandiger en realistischer zijn dan de mensen met een academische titel voor hun naam. Die laatsten munten uit in abstract woordgebruik – dat hebben ze natuurlijk in hun ‘hoge opleiding’ geleerd – maar wat ze zeggen, staat vaak heel ver van de werkelijkheid.

Maar wat me nog meer opvalt, is dat de tweedeling ‘hoogopgeleid’ en ‘laagopgeleid’ een mystificatie is. Ze suggereert namelijk een verschil in kwaliteit: hoe hoger opgeleid, des te beter is het werk dat uit de handen van de betreffende persoon komt. Ik weet uit ervaring dat dat allerminst het geval is. De echte tweedeling is een heel andere. Dat is de tweedeling tussen vakmensen en prutsers. En die tweedeling kom je overal tegen: bij loodgieters en timmermannen, bij boekhouders en belastingadviseurs, bij fysiotherapeuten en groenteboeren, bij journalisten en politici, enzovoort. Waarbij geldt: heel erg veel mensen zijn prutsers. Echt waar. Ze doen maar wat. Ze weten eigenlijk maar half hoe ze het moeten aanpakken. Ze leveren broddelwerk. Met andere woorden: ze beheersen hun vak niet. Ze hebben gewoon een beroep gekozen, en ze draaien maar. Terwijl ze er eigenlijk niet goed in zijn.

Zoals ik weleens heb verteld, heb ik al decennialang rugpijn. Dat is niet fijn, kan ik u verzekeren. Soms straalt de pijn uit, via mijn onderrug, naar mijn knieën. Of via mijn nek naar mijn hoofd, waardoor er ernstige hoofdpijn ontstaat. Je bent minder mobiel. Je voelt je ziek en oud. Het is een misère waar je van af wilt. Om die reden heb ik in mijn leven, vanaf mijn negentiende, nogal wat fysiotherapeuten in de arm genomen. Ik kan u vertellen dat tachtig procent maar wat doet. Hun ‘therapie’ is in het beste geval ineffectief, maar werkt ook vaak averechts. Recentelijk nog ben ik zo ‘gekraakt’, zo gemanipuleerd en gemobiliseerd, dat mijn heiligbeen alleen maar nóg schever ging staan en de pijn werkelijk ondraaglijk werd. Uiteindelijk tipte iemand me om naar die ene fysio te gaan: twee behandelingen van vijftien minuten en de pijn is weg! Dat is nou een vakman. Wat zou het leven mooi zijn als we er daar meer van hadden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234