null Beeld

Naema Tahir: 'Kerstman op zijn Hollands'

M ijn eerste sinterklaasfeest vierde ik op mijn 10de, in 1980, kort nadat ik vanuit Engeland naar Nederland was verhuisd. Ik zat in het derde leerjaar van de basisschool en had nog nooit van Sinterklaas gehoord.

Ik was ervan overtuigd dat dat gewoon de Kerstman was, Santa Claus, maar dan op zijn Hollands. Er waren zoveel overeenkomsten. Kerstmis werd gevierd op 24, 25 en 26 december. Sinterklaas op 5 en 6 december. Beide mannen droegen aparte rood-witte kleren. Ze hadden allebei hulpjes, elfen voor de Kerstman, Pieten voor de Sint. Voor de Sint zette je je schoen ’s avonds klaar, voor de Kerstman hing je je sok aan je bed. En beiden kwamen van ver, uit Spanje en van de Noordpool, het was allemaal afgelegen en geheimzinnig. Tel daarbij op dat in het kleine Brabantse dorp waar we woonden, niemand in die tijd Kerstmis met cadeaus vierde. Dan begrijpt u wel dat het logisch was dat ik dacht dat de Sint de Hollandse Kerstman was.

In mijn klas vierden we Sinterklaas met surprises. Ook daar had ik nog nooit van gehoord. Je moest een lot trekken met iemands naam en verlanglijstje. Je moest dan een cadeau uitkiezen van dat lijstje en dat op 5 december samen met een gedicht afgeven. Ik trok de naam van de juffrouw. Alles ging volgens plan, ik kocht het cadeau – mijn juffrouw wilde een koffiebeker en drop –, ik pakte het in en schreef een gedicht, dat ik nog steeds uit mijn hoofd ken.

Wat bleek: alle kinderen hadden iets bijzonders gedaan met hun cadeau. Ze hadden het bijvoorbeeld op een vreemde, buitengewone manier ingepakt: met slijm of appelstroop. Er waren fopcadeaus bij, krantensnippers, modder, allerlei gekkigheid. Pas toen ik dat zag, begreep ik wat een ‘surprise’ is. Uit Engeland komend, had ik gedacht dat het gewoon ‘verrassing’ betekende, maar dat bleek toch anders te zijn. Ik herinner me nog mijn teleurstelling dat ik niet was geslaagd in mijn opdracht. Ik voelde me zo stom. En als ik eraan terugdenk, voel ik me nog steeds zo.

Voor mijn jongste zusje, een kleuter, was er een apart sinterklaasfeest gepland met de ouders en de grootouders. Mijn vader werkte natuurlijk en mijn moeder, aan wie de bedoeling volstrekt ontging, zei me dat ik met mijn zusje mee moest gaan. Daar zat ik dan tussen de koffiedrinkende oma’s, opa’s en ouders, te balen dat mijn moeder er eigenlijk had moeten zijn.

Enkele weken later, met Kerstmis, kwam ons allereerste kerstpakket. Mijn vader bracht het mee van zijn werk. Ook dat was iets volkomen nieuws. Een magisch moment, want wat zat er voor moois in dat pakket? We openden het vol verwachting en vonden een fles wijn, een andere fles met verboden alcohol, een worst en een blik met vleeswaren. Allemaal haram voor ons, natuurlijk. ‘Er zit ook kaas in,’ troostte mijn vader ons, want we waren dol op Engelse cheddarkaas. We zagen een langwerpige driehoek en haalden die uit de gouden verpakking. De kaas was pluizig zacht en wit van buiten. Mijn moeder pakte een mes en sneed alle donzen randjes eraf, van de bovenkant, van de zijkant, van de onderkant, alles sneed ze weg, in de veronderstelling dat de korst niet eetbaar was. Daarna proefden we van de brie – want dat was het – en spuugden hem meteen weer uit. Het was een aparte eerste decembermaand.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234