Naema Tahir: 'Knollen voor citroenen'

Afgelopen zondag, München. Een splinternieuw hotel, dat ik online had geboekt omdat het interieur zo Gaudiaans aandeed. Op de foto’s althans, want dat Gaudiaanse viel lelijk tegen.

De werkelijkheid was een samenraapsel van kleuren en vormen. Nieuwe zakelijkheid in combinatie met neon en oerwoudthema’s. Niet echt traditioneel, maar ook niet echt modern. Een mengelmoes. Wat me het meest opviel, was een woud van afgezaagde boomstammen in het strakke designrestaurant. Maar ja, niemand leek zich eraan te storen.

Het hotel wordt goed beoordeeld op het internet. Vooral het ontbijt, waar ik als ‘vaak vastende foodie’ natuurlijk het meest naar uitkeek. Als het eten goed is, vergeef ik iedereen verder alles. Ook mijn dochter wilde er graag ontbijten, want er was een pannenkoekenmachine. Heel ‘Sjakie en de chocoladefabriek’-achtig.

Het buffet zag er indrukwekkend uit. Er was van alles. Het water liep je in de mond. Bij de eerste happen sloeg het enthousiasme echter om in teleurstelling: de ‘verse’ melk bleek gesteriliseerd, de eieren waren knalharde pingpongballen, de scrambled eggs kwamen uit een pakje. Omdat mijn dochter haar pannenkoeken na één hap wegschoof – heel vreemd, want ze is dol op pannenkoeken – proefde ik ervan. Nul, maar dan ook nul smaak. Alleen klef deeg. Pannenkoeken horen te geuren en smaken naar verse koekjes, met knapperige stukjes die de smeuïge afwisselen. Ook haar croissantje wilde mijn dochter niet, zo mogelijk nog vreemder. Maar toen ik er een hap van nam, begreep ik het. Dit croissantje was droog als watten. Niet glanzend, niet geurig, niet dat licht knapperige dat je bij elke beet doet watertanden.

Toen was de maat vol. Ik besloot iets te doen wat ik zelden doe. Ik liep naar de manager om mijn beklag te doen.

Die bleek een Nederlandse te zijn. Kwam dat even mooi uit! Goed je beklag doen kun je eigenlijk alleen maar in je eigen taal. Ik vertelde haar in geuren en kleuren over ons kommer-en-kwelontbijt. In de verwachting dat ze, nadat ze aandachtig en empathisch naar me had geluisterd, zou zeggen dat het haar ontzettend speet dat niet alles naar wens was. In de verwachting dat ze mijn klachten serieus zou nemen, me zou vragen of ze iets voor me kon doen, zoals beter gekookte eieren serveren, of echte verse melk, en of ze ons daarnaast iets anders kon aanbieden wat ons tevreden zou stellen. Dat verwachtte ik. Immers: de klant is koning. Die wil je het naar zijn zin maken. Toch?

Niets van dat alles.

Ze zei dat onze ontevredenheid haar verraste. Alle andere gasten waren wel tevreden. Ze zei dat ze elke dag deze eieren eet. Ze plukte een croissant uit elkaar en zei dat ze er niets vreemds aan zag. Hij oogde misschien droog, maar dat was voor haar geen reden geweest om te klagen. Enzovoort. Ik kreeg geen poot aan de grond.

Eerst dacht ik: ‘Het interesseert deze vrouw niet wat haar klanten vinden. Ze zal uiteindelijk wel ontslagen worden. Of anders gaat het hotel failliet.’ Maar toen flitste door me heen: ‘Misschien zijn de andere gasten werkelijk tevreden?’ In dat geval is de klant in haar ogen wel degelijk koning. Maar omdat de koning geen smaak lijkt te hebben, krijgt hij knollen voor citroenen geserveerd. Tot zijn volle tevredenheid.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234