null Beeld

Naema Tahir: 'Onze vreemde fascinatie voor het kwaad'

Het nieuwste seizoen van de Netflix-serie ‘House of Cards’ volg ik niet. Nochtans heb ik vier seizoenen lang gezien hoe het kwaadaardige stel Francis en Claire Underwood over lijken is gegaan om hun doel te bereiken, de hoogste positie in het Witte Huis. En als president Underwood en first lady gaan ze door met het beramen van snode plannen.

Waarom heb ik vier seizoenen uitgekeken? En waarom wil ik nu niet meer kijken? Net als iedereen rechtvaardigde ik het destijds voor mezelf door te zeggen dat je er zoveel van leert. Vooral over het kwaad. Een gewaarschuwd man telt voor twee. Als je weet waartoe mensen in staat zijn, kun je je beschermen tegen de boze buitenwereld, tegen je vijanden en schijnbare vrienden, die je een dolk in de rug steken als je even niet oplet. Ken uw vijand. Of zoals de Engelsen zeggen: ‘Keep your friends close, but keep your enemies closer.’

Volgens mij kijken veel mensen om te weten wat het kwaad is. We lijken erdoor gefascineerd. Denk maar aan J.R. Ewing, aan Lady Macbeth, aan Voldemort uit de Harry Potter-serie, en aan de roman ‘Lord of the Flies’, waarin een groep jongeren op een eiland belandt en op bloeddorstige wijze om het leiderschap strijdt. En zo heb je ook de Underwoods uit ‘House of Cards’. Zou het kunnen dat er ergens diep in ons iets zit wat het kwaad bewondert?

Het verontrustende aan ‘House of Cards’ is niet dat het verhaalt over het kwaad, en ook niet dat het de politiek in en rond het Witte Huis afschildert als boosaardig. Wel dat de serie zo immens populair is, want het geeft aan hoe we stiekem niet genoeg kunnen krijgen van het kwaad. En zelfs hoe mooi we het vinden. Hoe we op de punt van onze stoel zitten en vol spanning aanschouwen waartoe iemand in staat is. Ik ben gestopt met kijken, want dat gegeven zat me dwars.

Laatst keek ik naar een andere serie op Netflix, ‘Chef’s Table’, over topchefs. Eén van de afleveringen raakte me diep. Die ging over Tim Raue, één van de beste chefs van Berlijn. Hij groeide op in een gebroken gezin, met een moeder die niet voor hem kon zorgen en een vader die hem mishandelde. Als jongetje moest hij van zijn zakgeld eten kopen om te overleven, en als puber raakte hij op het verkeerde pad. Hij werd lid van een straatbende en knokte erop los. Anderen overmeesteren gaf hem een gevoel van macht en controle. Maar al snel zag hij in dat hij op een dood spoor zat, en hij besloot om kok te worden.

Tim Raue is uiterst ambitieus. Hij kon zich in geen tijd opwerken tot topchef. Hij is best hard in de keuken, grof soms – een Berliner Schnauze. Maar hij is rechtvaardig. Liegt niet. Bedriegt niet. Een ruwe bolster, blanke pit. Iemand die in wezen goed is en wil zijn.

Zo kan het ook. Waren we daar maar meer van onder de indruk, dan van het o zo aantrekkelijke kwaad van de Underwoods. Volgens mij is dat een stuk gezonder.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234