null Beeld

Naema Tahir: 'Pakistan verandert'

Ik ben weer terug van mijn familiebezoek in Pakistan. Ik ben terug met een naar hoestje dat is veroorzaakt door de dikke smog, althans dat denk ik – de smog, die uit de uitlaten komt van de vele auto’s en brommers die de paarden en wagens verdreven hebben die vroeger het straatbeeld domineerden.

Terwijl ik op het vliegveld op mijn ouders wachtte, bekeek ik de mensen. Velen lopen met kartonnen bekers thee rond. De vrouwen hebben trendy hoornen brillen op, bij een dame zag ik het logo DKNY. Kinderen hebben spinners. Meisjes dragen dezelfde snel geproduceerde ballerina’s als die die je hier bij de Primark kunt kopen. Het voelde vertrouwd aan, alsof ik in de Den Haagse Schilderswijk vertoefde.

Wat me ook opviel in vergelijking met jaren geleden, was dat de mannen de meisjes en vrouwen nauwelijks nog bekijken. Dat was vroeger heel anders. Toen vrouwen amper hun huizen uitkwamen, was een vrouw op straat als een magneet voor de blikken van mannen. Nu is het normaal geworden dat er veel vrouwen op straat rondlopen. Tijdens de rit van het vliegveld naar ons adres in een buitenstad van Lahore, een twee uur durende trip, raakten we vaak de weg kwijt en moesten we er dus naar vragen. De jongemannen die mijn vader aansprak, gluurden nauwelijks de auto in om een blik op te vangen van ons – vrouwen – daarin.

Later, toen ik mijn familieleden ernaar vroeg, zeiden ze dat het komt doordat vrouwen meer en meer zijn gaan werken, door de steeds meer gemengde scholen, door de televisie met zijn entertainmentshows waarin vrouwen de hoofdrol spelen en door het internet.

Meer dan ooit gaan vrouwen uit werken en niet eens in traditionele beroepen als lerares, maar ook in minder traditionele beroepen, zoals bij commerciële banken. Ik sprak ook een nichtje dat een opleiding tot piloot volgde. Waar ging het die vrouwen om, vroeg ik. Waarom wilden ze werken? De meesten hadden het over hun salaris. Wat geeft dat salaris dan? Vrijheid. En ze legden me allemaal uit dat het niet de vrijheid is om uit te gaan, of om de sluier niet te hoeven dragen. Maar om tijd te kunnen besteden bij mensen die niet je ouders zijn, die niet je ooms zijn, die niet je familie en grootfamilie zijn en die daarom controle op je uitoefenen. Ideeën over individuele autonomie lijken te zijn geboren.

Vrouwen hebben vaker een opleiding. Mannen ook. Je ziet dan ook dat de middenklasse groter is geworden. Meer mensen hebben meer geld te besteden. Dat is onmiskenbaar. En even onmiskenbaar is het consumptiepatroon dat daarmee gepaard gaat.

Een paar voorbeelden: het huwelijk waarvoor ik naar Pakistan ben gegaan duurde vier dagen en er waren vijfhonderd genodigden. (Dat is nog traditioneel.) Alle vrouwen en meisjes gingen iedere dag naar de schoonheidssalon om zich te laten opmaken en hun haar te laten stylen. Dat was vroeger wel anders. Je maakte jezelf op. En iedere dag een nieuwe outfit die ze op een volgend huwelijksfeest al niet meer zullen dragen. Vroeger kookte iedereen zelf. Nu haalt men zijn eten buiten de deur, liefst drie keer per dag. Vroeger at men de heerlijkste vruchten. Nu haalt men zijn neus ervoor op en eet men taart en koekjes en kipnuggets en loempia’s. Pakistan is onderweg naar de moderne wereld. Met al het goede ervan, maar ook al het slechte.

undefined

Naema Tahir is een Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

Volgende week: Heleen Debruyne, schrijfster en chef vrouwenzaken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234