null Beeld

Naema Tahir: 'Pakistan'

A ls u deze column leest, ben ik al een kleine week in mijn oude vaderland, Pakistan. Ik ben er op bezoek. Het is niet zomaar een bezoek. Het is een emotioneel weerzien met mijn familie, die ik erg lang niet heb gezien, zo lang dat ik het simpelweg niet durf te schrijven. Mijn laatste bezoek aan Pakistan was professioneel, ook best al lang geleden, in 2006. Enkele jaren ervoor was ik in India, om dezelfde reden. Ik deed er research voor een boek dat ik aan het schrijven was.

Ik heb er dus familie, een grote familie van honderden leden. Maar langzaam raak je vervreemd van die familie. Bovendien, mijn directe familie is hier, in Nederland. Mijn ouders, mijn broers en mijn zussen, hun echtgenoten, hun kinderen, dat is mijn familie en aan die familie ben ik zeer gehecht. Ze zijn me dierbaar.

Met de familie in Pakistan had ik steeds minder. Ik had mijn leven in Nederland en ik geloofde lang dat het beter was om je te richten op het land waar je woonde. Om hier wortel te schieten. Art Malik, een Brits-Pakistaanse acteur, zei ooit dat het geen zin heeft om je wortels te zoeken in een ander land dan dat waar je woont. Dat is bij mij stevig blijven hangen.

Antoine de Saint-Exupéry spreekt in ‘De kleine prins’ ook over wortels. ‘De mensen hebben geen wortels, en daar hebben ze veel last van.’ Die woorden haal ik, meer dan wat ook, aan in mijn boeken en essays. Ik wilde die last niet. Dus schoot ik zo diep mogelijk wortel in Nederland. Ik integreerde niet alleen, ik überintegreerde.

Dat had een reden. Vóór mijn 16de was ik vijf keer heen en weer gemigreerd tussen drie verschillende landen. Na mijn geboorte in Engeland migreerde ik, net twee maanden oud, met mijn moeder naar Pakistan, om op 2-jarige leeftijd weer terug te keren naar Engeland. Toen ik 10 was, migreerde ons gezin naar Nederland, op mijn 14de gingen we naar Pakistan en op mijn 15de keerden we terug naar Nederland. Ik was geen diplomatenkind dat, waar het ook naartoe verhuist, steeds in min of meer dezelfde setting van expats terechtkomt, maar een gewoon kind uit een gewoon gezin, dat steeds opnieuw een volledige cultuurshock meemaakte.

Ik heb me door dat nomadenleven heel lang nergens thuis gevoeld, op het droevige af. Op een dag besloot ik dat ik dat niet wilde. Dat ik moest kiezen voor Nederland. Dat betekende ook gevoelsmatig afstand nemen van Pakistan en mijn familie daar. ‘Ik heb daar toch geen wortels meer,’ zei ik tegen mezelf. ‘Ik ben een westerse vrouw die daar niet meer hoort.’

Toch had ik in de aanloop naar mijn reis naar Pakistan dagenlang, nee, wekenlang een krop in de keel en vloeiden er geregeld tranen. Ik verheugde me er enorm op mijn familie eindelijk terug te zien. Ik kocht wel 30 kilo cadeautjes voor hen. Ik ging streng lijnen zodat ik er zeer gezond zou uitzien. Kennelijk heb ik veel minder afstand genomen van mijn oosterse wortels dan ik me lang heb verbeeld.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234