null Beeld

Naema Tahir: 'Te zoet, te vet en te zout'

Afgelopen zaterdag kreeg ik een doos bonbons. Niet zomaar een doos, maar eentje van de befaamde Haagse Chocolaterie Jarreau. Ik ga die zeker opeten. Maar voor nu ligt de doos ongeopend in mijn koelkast. O, wat kost het me moeite om ervan af te blijven! Maar het moet. Want tien dagen eerder kreeg ik ook een doos choco-laatjes. Die at ik in enkele avonden helemaal op. Nu ga ik me beheersen.

Ik krijg vaak opmerkingen over hoe slank ik ben en dat doet me natuurlijk goed. Wie wil nou niet horen dat hij/zij slank is? Maar laat niemand denken dat het makkelijk voor me is om slank te blijven! Het tegendeel is waar. Het is een voortdurende strijd tegen de verleiding. En die is overal waar je kijkt en waar je komt. Ik ben (bijna) altijd op dieet.

En ik ben niet de enige. Op dieet zijn, is volgens mij de grootste nationale sport, nog vóór voetbal. En we zijn er met z’n allen niet bijster goed in. We vallen weliswaar af, maar we houden het niet vol. Terug in onze oude eetgewoonten, belanden we weer op ons oude gewicht of eten we er nog wat kilootjes bij. Dan maar wat ruimere kleren, denken we dan. Totdat onze omvang ons weer dwars gaat zitten. Dat is het startsignaal voor de volgende ronde diëten.

Waarom is het zo moeilijk en falen we zo vaak? Simpel: omdat het tegennatuurlijk is. Want zolang als de mens al op aarde rondloopt was het voedsel er maar af en toe in overvloed. De meeste tijd was er niet veel. Daar is ons lichaam op ingesteld. Het is in staat om, als er voedsel is, enorme hoeveelheden te eten en zo een vetlaag te creëren, die van levensbelang is in tijden van schaarste.

Sinds enkele decennia – zo kort pas – leven we in een overvloedmaatschappij. Er is altijd heel veel eten. Maar ons lichaam is op schaarste ingesteld en wil veel eten als er veel eten is. Uit voorzorg. En dus eten we permanent veel te veel. Wereldwijd zijn er nu, voor het eerst in de geschiedenis, meer mensen obees dan ondervoed. Het probleem is niet meer: hoe komen we aan voedsel, maar hoe blijven we ervan af?

Om ergens van af te blijven heb je discipline nodig. Neem mijn bonbons: het beste zou zijn om één bonbon per maand te eten. Maar dat kan ik niet. Zodra die doos opengaat, eet ik ’m zo leeg.

Discipline wordt niet erg gewaardeerd in onze cultuur. We worden er niet in getraind. Integendeel, van kinds af is de boodschap: geniet! Yolo! Kijk maar om je heen, overal wordt er gesnackt. Conclusie: discipline is toe aan een herwaardering.

Maar ook de maatschappij moet veranderen, want die maakt het ons erg moeilijk. Onze maatschappij is een verleidingsmaatschappij geworden.

Overal word je verleid om eten te kopen, bij voorkeur te zoet, te vet en te zout. Want dat vindt ons lichaam het lekkerst. Al sinds we moedermelk dronken. De levensmidde-lenindustrie vaart er wel bij. Artsen en ziekenhuizen ook. En laten we vooral de farmacie niet vergeten. Maar voor ons en onze kinderen is het slecht.

Hoogste tijd dat de overheid echt voor ons belang gaat opkomen. En niet alleen door reclame op snoepgoed te verbieden.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234