null Beeld

Naema Tahir: 'Verslaafd aan het internet'

Ruim een maand geleden bestelde mijn man een nieuwe gsm. Een eenvoudig zwart exemplaar waarmee je alleen kunt bellen en sms’jes sturen.

Met zijn nieuwe gsm is hij niet verbonden met het internet. Hij wordt niet de hele dag afgeleid door de zoveelste whatsapp, of door een net binnenkomende e-mail, en hij heeft niet de neiging even te gaan googelen. Als hij wil mailen, surfen, skypen, online transacties doen, naar films kijken of het nieuws volgen, dan doet hij dat vanachter zijn computer. Niet vaker dan één of twee keer per dag. En alleen dan.

Even dacht ik: zal ik ook zo’n zen-toestel bestellen? Het past prima bij mijn wens mijn leven te vereenvoudigen, iets waar ik al twee jaar geleden mee ben begonnen. Maar wat dan met die ene opdracht die misschien zal binnenkomen en waar ik meteen op moet reageren? En wat met het laatste nieuws dat ik als eerste moet weten, zodat ik een puike column kan schrijven of een relevante mening kan geven, als de media mij ervoor benaderen?

Nee, ik móét verbonden zijn met het internet. En dus ben ik verbonden met het internet. De hele dag. Elke dag. En vele malen per dag klinkt er een ‘ping’, die een whatsapp aankondigt, een mailtje of een sms’je. En al kijk ik niet elke keer meteen, met mijn hoofd ben ik bij dat berichtje, dat ik in gedachten al openmaak. Ik fantaseer over de inhoud ervan en ben dus, hoe dan ook, uit mijn concentratie.

Ik loop al heel lang rond met een vaag gevoel van onvrede daarover. Een gevoel dat er iets niet goed zit. Maar pas door het uitstekende stuk over smartphoneverslaving in Humo ben ik mijn eigen gedrag eens kritisch gaan monitoren.

Zondagochtend. Ik zit aan de ontbijttafel met mijn man. Er klinkt een ping. Ik kijk op mijn gsm. Ik open de nieuwsmail. Er is een aanslag bij London Bridge gepleegd. Ik onderbreek het gesprek met mijn man onmiddellijk en vertel hem het nieuws. Belangrijk genoeg, toch? De rest van de dag check ik, soms een paar keer per uur, de laatste updates over Londen. Hoeveel slachtoffers? Wat vertellen de ooggetuigen? Wie zijn de daders? Het is belangrijk. Daarom kijk ik. Dat is mijn rechtvaardiging.

Maar belangrijk of niet, zo gaat het nagenoeg iedere dag. Een paar weken geleden was ik zelfs intensief bezig met het huwelijk van Pippa Middleton, de zus van de Engelse prinses Kate. Wablief? Tja, ze trouwde in het Engelse Berkshire, en in dat graafschap ben ik geboren. Dus ik had goede nostalgische redenen om te kijken. Er was best wat reclame gemaakt voor dat huwelijk van het jaar! Dus ik bezweek en zocht op het internet naar de laatste updates over de 40.000 pond kostende bruidsjurk, de beroemde gasten, de sprookjesachtig mooie oorhangers van Pippa die ze ook had gedragen op de trouwpartij van haar zus. Ach, ach.

Waarom keek ik? Waarom kijk ik? Ik ben niet verslaafd aan het internet, hoor. Daarvoor moet je er erger aan toe zijn dan ik. Toch? Maar ik heb wel een slechte gewoonte ontwikkeld. En dat is omdat ik zwak ben. Internet is een verleiding. Zoals suiker, zoals shoppen. De technologie schrijdt voort, maar we vergeten dat de mens zwak is.

undefined

Naema Tahir is een Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

Volgende week: Heleen Debruyne, schrijfster en chef vrouwenzaken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234