null Beeld

Naema Tahir: 'Vrouwen aan de macht'

Dat Margaret Thatcher een vrouw was die premier van Groot-Brittannië was, heb ik indertijd niet als iets bijzonders ervaren.

Ik was 9, woonde in Engeland en maakte mee, te midden van alle Britse onderdanen, hoe ze de verkiezingen won. Dat het feit dat ze vrouw was iets bijzonders zou zijn, ving ik niet op uit mijn omgeving, of van de televisie. Wat me in mijn kinderziel trof, waren de beelden van oud-premier James Callaghan, wiens goeiige gezicht met vriendelijke dikgemontuurde bril mij vertrouwd was geraakt, en die nu opzij werd gezet door de gedreven Thatcher. Wat zielig voor hem, dacht ik.

Mijn moeder zei wel iets tegen mij over Thatcher, een weinig fraaie slogan die velen toen in de mond namen: ‘Margaret Thatcher, milk snatcher’, zo werd ze genoemd. Zoals ik stukje bij beetje leerde, was dat wegens haar ongelukkige beleid als Minister van Onderwijs, toen ze de gratis schoolmelk had afgeschaft. Door haar kregen kinderen vanaf 7 jaar geen schoolmelk meer. Maar ook daarbij speelde geen enkele rol dat Thatcher een vrouw was.

En waarom zou dat ook zo bijzonder moeten zijn? Dat een vrouw werkte, was voor mij als kind niets bijzonders. Al mijn onderwijzers op school waren vrouwen, inclusief de hoofdmeesteres. In de Pakistaanse immigrantengemeenschap werkten niet alleen de mannen, maar ook veel vrouwen, soms buitenshuis in warenhuizen of fabrieken, maar veelal thuis, lange dagen makend als naaister, zoals mijn eigen moeder. Bovendien had ik een monarch die vrouw was, Elizabeth II. En op mijn bijna dagelijkse passage langs de Indiase corner shop in de straat waar we woonden, ving ik altijd de serene glimlach op van Indira Gandhi, de vrouwelijke premier van India, die je vanaf een levensgrote poster aankeek. Ik had, kortom, als kind helemaal niet het idee dat vrouwen het moesten maken in een mannenwereld.

Maar er kwam een omslagpunt.

Ongeveer tien jaar later, in 1988, maakte ik, nu als Pakistaans onderdaan, een andere vrouwelijke premier mee. Benazir Bhutto heette ze en ze was de eerste vrouwelijke premier van een islamitisch land ooit. De schittering in de ogen van mijn moeder toen Bhutto werd ingehuldigd, is me tot vandaag de dag het meest bijgebleven. Ze was blij. En trots. En dat heimelijk, net als ik. Want mijn familie had traditiegetrouw een andere politieke kleur en dus waren we politieke tegenstanders van Benazir Bhutto. Stiekem echter waren mijn moeder en ik voor Bhutto, omdat ze een vrouw was. Het was onze zoete wraak: een vrouw die de baas is over alle mannen.

Eigenlijk dom allemaal. Want Bhutto was een telg uit een politieke dynastie die het land had verdeeld in twee kampen: aanhangers van haar clan en de rest. Het was dus veel beter geweest voor Pakistan als er een meer verbindende persoon voor het premierschap was gegaan.

Ik heb er geen geheim van gemaakt de afgelopen maanden dat ik voor Hillary was, omdat ze een vrouw is. En met mij vele anderen. Maar eigenlijk is dat natuurlijk geen goed criterium. Ook zij verdeelde haar land in twee vijandige kampen: weldenkende mensen en ‘deplorables’. Zij polariseerde. Dan maakt het niet uit of je man of vrouw bent.

Naema Tahir is een Nederlandse schrijfster van Pakistaanse afkomst.

Volgende week: Heleen Debruyne, schrijfster en chef vrouwenzaken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234