'Narcos - seizoen 2' op Netflix

The Death of Pablo: het tweede seizoen van 'Narcos' laat de lucht uit de mythe van Pablo Escobar.

'Here we go again', zucht DEA-agent Steve Murphy bij de start van het tweede seizoen van 'Narcos'. Dat, beste kijkbuiskinderen met een voorliefde voor flamboyante drugsdealers, is het geluid van een serie die haar plaats kent, die weet wat haar sterktes zijn en die volop uitspeelt. Toen 'Narcos' een jaar geleden op Netflix kwam, vulde de reeks het gat dat was geslagen na het einde van 'Breaking Bad' en 'Boardwalk Empire'. Ze had allerminst de artistieke ambities van die twee voorgangers, maar wie nood had aan een donker misdaaddrama over een nietsontziende crimineel kon het veel slechter treffen dan de serie over het imperium van cocaïnekoning Pablo Escobar. 'Narcos' was franjeloos en rechttoe-rechtaan, maar de makers kenden duidelijk hun klassiekers - 'Goodfellas' in de eerste en 'The Godfather' in de tweede plaats. En doordat ze heel clever gebruik maakten van archiefbeelden vergat je nooit dat alles echt gebeurd is - wat het verhaal nog net iets impressionanter maakte.

'Narcos' werd wereldwijd een hit; een koerswijziging drong zich dus niet op. Het tweede seizoen pikt netjes de draad op waar het eerste seizoen hem liet liggen en vertelt met evenveel zwier, drugs, salsa en geweld hoe het Escobar verder is vergaan. Niet zo goed weliswaar, want er is één groot verschil tussen beide seizoenen: het eerste ging over de opmars van Escobar, het tweede behandelt zijn langzame val. In het begin is hij nog een halfgod, een mythe onder de Colombianen, een man die ontsnapt aan een belegering door de soldaten die hem willen tegenhouden simpelweg te verordenen opzij te gaan. Maar gaandeweg taant zijn macht: door zijn eigen fouten - het Colombiaanse volk keert zich door het vele geweld van hem af - maar vooral doordat zijn tegenstanders een monsterverbond aangaan. De Colombiaanse regering, de Amerikanen, concurrerende drugsdealers en extreem-rechtse milities die in de jungle vechten tegen de communisten, allemaal vinden ze elkaar op een of andere manier in hun haat tegenover Escobar, en samen blazen ze zijn rijk op - ook letterlijk.

Die transformatie van 'master of the universe' naar 'man die zich moet gaan verschuilen op de boerderij van zijn vader' is indrukwekkend, mede dankzij de opnieuw formidabele Wagner Moura in de hoofdrol. De enige kritiek die je bij 'Narcos' kunt hebben, is dat het op den duur geen plezier meer is om naar te kijken: het geweld is zo onophoudelijk en de wreedheden die alle kampen begaan zo talrijk - in dit verhaal zijn geen 'good guys', zoveel is wel duidelijk - dat het bijna ondraaglijk wordt. Maar goed, dat was het voor de modale Colombiaan in de jaren 80 en 90 ongetwijfeld ook.


Quote

"Vanwege gebeurtenissen in hun vrij recente verleden had Duitsland een van Europa's vriendelijkste immigratieregels. Je werd al bijna toegelaten zolang je een hartslag had. Dat was misschien goed voor de mensheid, en het was zeker goed voor de Escobars, maar heel slecht voor ons."

Agent Steve Murphy moet de Duitse overheid ervan proberen te overtuigen om de vrouw, moeder en kinderen van Pablo Escobar geen asiel te verlenen.


Tweet

Nee, ook ex-premier Mark Rutte was in 'Zomergasten' geen partij voor Pablo Escobar.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234