null Beeld

Natali Broods over 'Galloping Mind', de debuutfilm van Wim Vandekeybus

In ‘Galloping Mind’ wordt een tweeling uit elkaar gerukt bij de geboorte, om elkaar na een gescheiden opvoeding aan weerszijden van de maatschappij weer terug te vinden. Doorheen alle wanhoop en lotgevallen waaiert Natali Broods: zelf een klassieke schoonheid, zelf niet ongevoelig voor het kantelen van het lot, zelf hoedster van een tweeling.

In ‘Galloping Mind’ wordt een tweeling uit elkaar gerukt bij de geboorte, om elkaar na een gescheiden opvoeding aan weerszijden van de maatschappij weer terug te vinden. Doorheen alle wanhoop en lotgevallen waaiert Natali Broods: zelf een klassieke schoonheid, zelf niet ongevoelig voor het kantelen van het lot, zelf hoedster van een tweeling.

'Je blijft je voortdurend vergissen in het leven, hè'


Het verhaal van ‘Galloping Mind’ is er ook één van bedrog – nog zo’n thema dat het al eeuwen goed doet op podia allerhande. Broods speelt Sarah, een vrouw met een onvervulde kinderwens, die erachter komt dat haar partner Sam (Jerry Killick) een tweeling heeft verwekt bij een minnares. Door een speling van het lot is zíj het die de buitenechtelijke kinderen van haar eigen partner ter wereld helpt. Ze beslist om buiten zijn weten om zijn dochter op te voeden als haar eigen bloed. De andere helft van de tweeling, een jongen, groeit ondertussen op in een straatbende, zonder weet te hebben van zijn afkomst.

Broods speelt haar rol beheerst maar toch intens, en ondergaat pijnlijk en overtuigd de kronkels die uit de pen van Vandekeybus gevloeid zijn, en die hij nu met gretige penseelstreken op het scherm schildert.

HUMO Jerry Killick, je tegenspeler in ‘Galloping Mind’, deelde al een verleden met Wim Vandekeybus. Jij niet.

Natali Broods «Niet als actrice, dat klopt. Al heb ik wel meegewerkt aan ‘Bêt noir’, zijn bewerking van Oedipus, met een tekst van Jan Decorte. Wim had toen veel jonge acteurs die meewerkten, en hij wou dat ik hen hielp met de tekst, het spreken. Maar ik herinner me vooral de eerste keer dat ik zelf een voorstelling van Wim zag; 16 of 17 was ik, en ik ging met school kijken naar ‘Her Body Doesn’t Fit Her Soul’. Ik nog niet veel dansvoorstellingen gezien, maar ik vond het ongelofelijk: lichamen die aan touwen opgehangen waren en dan losgesneden werden. De energie die daarmee gepaard ging!

»Ik herinner me de opnames vooral als een vrij heftige periode: mijn kinderen waren nog geen jaar oud, en ik had tegelijk ook een theatervoorstelling lopen met Compagnie De Koe, een coproductie met tg Stan. Dan ga je niet even lichtzinnig beslissen om naar Boedapest te vliegen, waar de film is opgenomen.»

undefined

null Beeld

'Wim Vandekeybus weet iets te raken dat dieper gaat dan je verstand'

HUMO Wat heeft je dan toch over de streep getrokken?

Broods «Het scenario. En mijn fascinatie voor Hongarije: ik heb er na mijn middelbare school een jaar bij een gastgezin verbleven, en hen ben ik tijdens de opnames dan ook opnieuw gaan opzoeken. Ik sprak ooit behoorlijk Hongaars, al blijft daar nu maar weinig meer van over. En ook niet onbelangrijk: de film gaat over een tweeling. Dat kun je niet laten schieten als je er thuis zelf één hebt rondlopen (lacht).

HUMO Aan een film van Wim Vandekeybus werken, is vast niet hetzelfde als filmen met enig welke andere regisseur, kan ik me inbeelden.

Broods «(Denkt na) Wim is volgens mij iemand die heel erg van problemen houdt, want dan heeft hij iets om op te lossen. Zie ook de oude filmwijsheid die voorschrijft dat je nooit met kinderen en dieren mag werken. En wat doet Wim? Hij cast een bende kinderen en zet ze op paarden (lacht). Dat vat het wel samen, denk ik.

»Wim is uniek. Hij werkt heel instinctief, heeft ogen op zijn rug. Hij was doordrongen van het scenario, maar kon er ook flexibel mee omspringen zodra iets niet werkte zoals hij zich dat ingebeeld had – of er nu twee of twíntig acteurs op de set stonden. Meer rock-’n-roll dan ik gewoon was op een filmset (lacht). Niet altijd makkelijk, want een filmset is geen podium. Het is lóg, je moet rekening houden met allerlei details, en die kunnen bij Wim weleens snel veranderen. ‘Dat doen we toch maar in het Hongaars, jongens.’ Om dan iets later te horen te krijgen: ‘Of nee, doe toch maar in het Engels’ (lacht). Dan is het aanpassen, natuurlijk. Ik herinner me een paar heel heftige draaidagen, maar Wim bleef er te allen tijde stoïcijns onder. Die scène waarin we naakt in de zee zwemmen, bijvoorbeeld: opgenomen in oktober, dus was het al flink koud. Maar Wim was onverstoorbaar: nóg een keer.

»‘Galloping Mind’ is uiteindelijk een heel fysieke film geworden, vind ik. Ook al komt er dan nergens dans bij kijken. Alles voelt heel intuïtief aan, instinctief ook – in die zin dat Wim iets weet te raken dat dieper gaat dan je verstand. Toen ik de afgewerkte film voor het eerst zag, bleef ik na afloop vooral achter met een gevóél. Mijn hoofd had ik bij wijze van spreken al afgezet tijdens het kijken.»


Dubbel gevoel

HUMO Jij speelt de rol van Sarah, een vrouw die ontdekt dat haar man kinderen heeft verwekt bij een andere vrouw. Het is niet de eerste keer dat je de rol van bedrogen vrouw speelt, zie ook je rol in ‘Met man en macht’.

Broods «Het is sowieso dankbaar om iemand met een conflict te spelen, iemand die handelt uit frustratie of woede. Ik heb gelukkig ook al andere rollen gespeeld, maar ik zie toch een patroon: ik word opvallend vaak gevraagd voor zulke rollen – vrouwen waar 'iets' mee is, zeg maar.

»Sarah is een bedrogen vrouw, maar ze is niet zomaar het slachtoffer. Ze doet óók foute dingen, als reactie op het bedrog dat ze ondergaat. Dat vraagstuk vind ik interessant: hoe je omgaat met de pijn die je aangedaan wordt door anderen. Ook in het theater fascineren zulke relatiedrama’s me heel erg, en dan vooral het patroon dat je er vaak in terugziet: hoe mensen elkaar pijn doen zonder het écht te willen. Iederéén heeft driften die je niet onder woorden kunt brengen en die je aanzetten tot dingen waar je spijt van kunt krijgen. Maar spijt komt altijd te laat – de stap te ver is dan al gezet.»

'Toen ik plots twéé baby's bleek te verwachten, vond ik dat wel oké – zo moest ik maar één keer zwanger zijn'

HUMO Sarah lijkt iemand die alles op zich laat inwerken in plaats van zich meteen te uiten. Zit jij ook zo in elkaar?

Broods «Ik heb het net als zij heel moeilijk om tot dat punt te komen waarop je schreeuwt: ‘En nu is het genoeg geweest!’ En dan nog moet het al héél ver gekomen zijn. Ik tolereer gewoon veel. Nu ja, zo zie ik mezelf toch. Volgens mijn vriend ben ik net heel intens en expressief. En ik kán ook heel blij zijn, of heel droef. Zo kan ik het tegenwoordig ook erg moeilijk hebben met het nieuws van die vluchtelingen: al die drama’s die zo hard binnenkomen.»

HUMO Een uitgesproken kinderwens is nog iets dat Sarah kenmerkt. Je bent zelf bijna twee jaar geleden moeder geworden van een tweeling. Is het moederschap ook voor jou iets zaligmakends?

Broods «Ik ben heel blij met mijn jongens, ja. Al is het maar omdat ik voorheen opvallend veel aanbiedingen kreeg voor rollen van kinderloze vrouwen (lacht). Ik was ook al 36 toen ik zwanger werd. Toen het er dan plots twee bleken te zijn, vond ik dat wel oké – zo moest ik maar één keer zwanger zijn.

»Moeder zijn is iets heel fijns, maar ook heel moeilijks. Ik heb er dan ook twee in één klap gekregen, hè. En ze lopen elk een andere kant uit, daar kun je van op aan.»

HUMO Heeft moeder worden je innerlijke lay-out grondig overhoop gegooid?

Broods «Zeker wel, en vaak zonder dat je het beseft. In de film zit een scène waarin de minnares van Sam bevalt van de tweeling, en het is uitgerekend mijn personage dat de bevalling in goede banen moet leiden. Dat moment was erg moeilijk om te filmen, weet ik nog. Mijn jongens waren toen nog geen jaar oud en ze waren te vroeg geboren. Om dan zo’n kleine baby van amper een paar dagen oud vasthouden op de set: dat dééd iets met me. Het voelde erg… verkéérd om dat kind weg te nemen bij de moeder voor een filmopname. Terwijl alles wel correct en volgens de regels verlopen is, natuurlijk. Maar voor mij was dat een héél heftig moment. Ik was ook nog niet zo lang weer aan het werk na de geboorte van mijn zoontjes. Wie weet, misschien kwam dat moment nog wel iets te vroeg.

»Ik vind het een heel geruststellend gevoel: weten dat er iets in je leven is dat belangrijker is dan jezelf. Maar het is dus heel dubbel: je wordt aan de ene kant sneller geraakt door dingen, terwijl je tegelijk – gek genoeg – ook leert alles te relativeren.»


Echte emoties

HUMO Als Wim Vandekeybus een film maakt, dan hoort daar een zelfgepende intentieverklaring bij in het persdossier. Daarin haalt hij een Indische wijsheid aan die zegt dat de band tussen tweelingbroers of -zussen verder reikt dan een gewone broer-zusrelatie. Al iets van gemerkt?

Broods «Het schept in elk geval een band tussen ouders, dat heb ik wel al gemerkt (lacht). Loop je over straat met je dubbele kinderwagen, dan komen mensen je al snel aanspreken of wissel je geregeld een betekenisvolle blik uit met andere lotgenoten. Maar het benieuwt me wel, of er echt zo’n band bestaat bij een tweeling. Het is in elk geval een romantisch idee. Ik heb ooit eens het verhaal gehoord van twee vrouwen die tijdens de oorlog uiteengerukt waren, elkaar na zestig jaar terugvonden en tot de vaststelling kwamen dat ze dezelfde kleren droegen!»

undefined

null Beeld

'Iederéén heeft driften die je niet onder woorden kunt brengen en die je aanzetten tot dingen waar je spijt van kunt krijgen.'


HUMO In ‘Galloping Mind’ wordt de tweeling gescheiden en doorloopt de jongen zijn kindertijd op straat terwijl het meisje een bevoorrechte opvoeding geniet. Het aloude debat van nature versus nurture – aanleg versus opvoeding – is bij dezen weer geopend. Wat hoop jij mee te geven aan je zonen?

Broods «Goh, ik heb geen vooropgesteld plan. Ik hoop vooral dat ze zo lang mogelijk zichzelf kunnen blijven: de emoties die je op zo’n jonge leeftijd voelt, zijn nog écht. Als ze lachen, gieren ze. En als ze boos zijn, is dat échte boosheid.

»Misschien is dat wel de grote zoektocht in het leven: hoe jezelf te blijven. Ik heb pas de voorbije tien jaar beseft dat dat iets is wat je leert met ouder worden: jezelf zijn. Op een bepaalde leeftijd stoppen met iemand anders te zijn louter om anderen te behagen: ik geloof nu heilig dat hoe sneller je dát leert, hoe rijker je uiteindelijk bent.»

HUMO Betekent dat ook dat je tegenwoordig zelfverzekerder in het leven staat dan tien jaar geleden?

Broods «Ja, maar ik ben er heus nog lang niet klaar mee. Je blijft je ook voortdurend vergissen in het leven, hè. Maar het geeft wel rust: jezelf leren kennen en leren keuzes te maken.»


Toeval bestaat niet

HUMO Het noodlot komt erg vaak aankloppen in ‘Galloping Mind’, en de onafwendbaarheid ervan deed me zelfs denken aan hoe Griekse tragedies dweepten met lotsbestemming. Ben je beducht voor het noodlot?

Broods «Ik vind het idee vooral heel fascinerend. Het heeft iets erg theatraals, hè: hoe één kleine duw tegen iets gigantische dingen omver kan werpen. Je kunt ook berusting halen uit zo’n Griekse tragedie: je kunt niet vechten tegen je lot, dus waarom je verzetten? Kijk naar Oedipus, die alles in het werk stelde om te voorkomen dat hij – zoals voorspeld – met z’n moeder zou slapen en zijn vader zou vermoorden, en net daardoor zijn nachtmerrie verwerkelijkte. Maar ik moet opletten dat ik me niet verlies in dat soort denken, het kan je evengoed lamleggen.

»En toch: het kan erg verleidelijk zijn om verbanden te zien die er niet zijn. Met De Koe hebben we ooit een voorstelling gemaakt die rond het leven van Elizabeth Taylor draaide. We hadden net het scenario klaar toen een paar uur later het nieuws kwam dat ze die dag gestorven was. Dat is toch... een beetje kippenvel.»

HUMO Toeval bestaat niet meer. Als het ooit al bestond.

Broods «En ik heb nog een sterker voorbeeld. Ten tijde van mijn eerste filmrol (in ‘S.’, van Guido Henderickx, red.) werd ik uitgenodigd voor een filmfestival in Montreal. Ik was 20, en ik had met wat vrienden het plan opgevat om er dan maar meteen een reisje van te maken. We hielden onderweg halt in een enorm natuurpark, met welgeteld één chalet waar je terecht kon voor informatie. Daar waren we dan: kílometers van Montreal, in een natuurpark groter dan ons land. En plots komt er iemand uit die chalet op me af: ‘Are you Natali Broods?’ Dat bleek de organisator van het filmfestival te zijn waar we naar op weg waren! Er was één persoon in Canada die wist wie ik was, en die was toevallig net dáár. Dat kán niet, denk je dan. En toch. Grootste momenten, zijn dat.»

HUMO Ben je dan ook geneigd méér dan toeval te zien in zulke momenten?

Broods «Nee, dat nu ook weer niet. Maar in ‘Galloping Mind’ zitten wel een paar momenten die je ongeloofwaardig zou kunnen vinden, dóór het toeval – dat het uitgerekend Sarah is die de tweeling van haar man ter wereld helpt brengen en zo zijn ontrouw ontdekt, bijvoorbeeld. Maar zulke momenten in het leven kúnnen gebeuren. Nee, de realiteit kan soms even moeilijk te vatten zijn als iets wat je verzonnen hebt. Daar ben ik van overtuigd.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234