Natali Broods over haar hemel en hel: 'Ik hou niet van mensen die geen rekening houden met anderen'

Zelfs een geblinddoekte Andrea Bocelli zou vanop een kilometer afstand kunnen zien wie van de twee zopas uit vakantie terug is, de bleke Humo-reporter of de gebruinde steractrice. Niet erg: nog even doorbijten en we kunnen aan onze – al zeggen we het zelf – oververdiende staycation beginnen.

Natali Broods «Ik ben net terug van een paar weekjes Kreta: een héérlijke vakantie, met vooral veel zon, zee en strand. Erg cultureel verantwoord zal het wel niet zijn, maar ik doe weinig liever dan urenlang in een strandstoel liggen sudderen, met de Vogue of de Vanity Fair erbij om m’n gedachten te verzetten. Dan lees ik van die lekker lange en met veel foto’s geïllustreerde artikels over de stormachtige relatie tussen Liz Taylor en Richard Burton, of over het liefdesleven van de fantastisch actrice Ali MacGraw, 80 jaar inmiddels, die nog ooit samen was met Steve McQueen

HUMO Lag er ook een boek aan die strandstoel van jou?

Broods «Jawel: ‘Just Kids’ van Patti Smith. Alleen ben ik er niet toegekomen om er ook daadwerkelijk in te beginnen te lezen. Een beetje typisch, vrees ik – zeker sinds ik kinderen heb, lees ik niet zo heel veel boeken meer. Al heb ik een tijd geleden wel genoten van ‘Outlines’ van Rachel Cusk

HUMO Wat stel je je voor bij de hemel op aarde?

Broods «Niks spectaculairs alleszins, want de mooiste momenten in mijn leven blinken uit in gewoonheid.

»Een jaar of acht geleden, nog voordat we onze tweeling kregen, hebben mijn vriend en ik met een camper een roadtrip ondernomen van Houston naar Los Angeles. Het was de tijd van ‘Breaking Bad’, en ik was zo gefascineerd door die serie dat ik graag Albuquerque wilde zien, de stad halverwege Houston en Los Angeles waar het zich allemaal afspeelde. Nu, we hébben Albuquerque gezien, en ook de Grand Canyon en Las Vegas: allemaal geweldig, maar het was toch vooral de reis op zich die me altijd zal bijblijven. Het landschap dat veranderde, de zon die onderging, de weidse natuur die voorbijflitste. En onze enige zorg was zien dat we ’s avonds op een goeie camping terechtkwamen. Veel van die gelukzalige momenten onderweg benaderden de hemel op aarde.»

HUMO Sindsdien heb je zo’n hemelse periode niet meer meegemaakt?

Broods «Toch wel. Zonder in details te gaan: ik heb een moeilijke zwangerschap gehad, maar alles is uiteindelijk goed gekomen. Ik herinner me een onvergetelijk moment: ik was gestopt met borstvoeding, en ik zat aan een speeltuin in het Middelheimpark met mijn vriend en onze tweeling, en ook met mijn zus en haar kinderen. Daar heb ik toen – het water loopt me alweer in de mond – een pannenkoek gegeten met een glas witte wijn erbij. Za-lig.»

HUMO Origineel is het in ieder geval wel.

Broods «Ik denk dat gelukzalige momenten maar kunnen bestaan bij gratie van helse momenten. Juist omdat de periode voorafgaand aan dat moment zo zwaar was geweest, kon ik er zo intens van genieten. Dat merk ik ook wanneer ik nu nog eens een pannenkoek eet met een glas wijn erbij: het smaakt me toch niet meer zo goed als die ene keer.»

HUMO Erg benieuwd naar wat bij jou het hoogste gastronomische genot veroorzaakt.

Broods «Ik kan ontzettend genieten van wat mijn vriend weleens op tafel tovert: een goed stuk vlees – een entrecote of een chateaubriand – dat hij eerst sous-vide laat garen en dan op de barbecue legt. Nog wat frietjes en gestoofde witlof erbij, en mijn avond kan niet meer stuk.»

HUMO Wat drinken we daarbij?

Broods «Geef mij maar een wijntje of een pint bier. Ik doe dat graag hoor, aperitieven, zeker na een drukke werkdag. Vroeger dronk ik altijd mee met mijn mannelijke collega’s, maar die tijd is voorbij: ik kan er nu veel slechter tegen dan toen ik jong was, en ik haat het wanneer ik me de volgende dag mottig voel, en te weinig geduld heb met mijn kinderen. Ik ken mensen die nooit drinken, en dus altijd fris zijn. Daar ben ik jaloers op, al is m’n jaloezie nog nét niet groot genoeg om daadwerkelijk volledig te stoppen.»

HUMO Hoe stel je je het aardse inferno voor?

Broods «Ik lijd aan een vrij heftige vorm van claustrofobie, dus ik kan me niks helsers voorstellen dan vast te zitten in een mijnschacht of een half ondergelopen grot, zoals die Thaise voetbaljongetjes vorig jaar. Ze zeggen weleens dat angsten minder erg worden naarmate je ouder wordt, maar ik merk daar niks van. Zo weiger ik nog altijd de lift te nemen, tenzij het een supergrote is. En ik haat het ook wanneer ik met de trein stilsta in een tunnel. Of wanneer mijn vliegtuig net geland is, en iedereen pakt zijn koffers al uit de bagagevakken terwijl de deuren nog dicht zijn. Die haag van mensen die zich dan boven je verheft en je insluit, brrr.»

HUMO Waar heb je een hekel aan?

Broods «Aan mensen die zich al de tram of de trein inwurmen terwijl ik nog moet afstappen. Zo onbeleefd! Ik kan het soms niet laten om mezelf op zo’n moment extra breed te maken, zodat ze er niet langs kunnen. Sowieso hou ik niet van mensen die geen rekening houden met anderen. Die kom je steeds meer tegen, heb ik weleens de indruk, want we leven in een alsmaar hardere wereld – ik voel echt een verschil met vroeger, wat dat betreft. En ’t is helaas ook besmettelijk, want de laatste jaren gebeurt het me wel vaker dat ik denk: oei, nu ben ik echt wel even onvriendelijk geweest.»

HUMO Ergeren de jouwen zich ook weleens aan jou?

Broods «Ja, mijn vriend ergert er zich weleens aan dat ik in gesprekken van de hak op de tak kan springen, en dat ik er altijd maar van uitga dat iedereen mee is met mijn vrije associaties. Ik babbel ook véél, terwijl hij meer het zwijgende type is. En dat zwijgen van hem geeft me altijd zin om nog meer te praten (lacht).»

HUMO Welke kunst krijgt je stil?

Broods «Een mooie film, zoals laatst ‘Queen of Hearts’ met Trine Dyrholm. Of het werk van een goeie fotograaf, zoals Helmut Newton. Of een betoverende dansvoorstelling. Wat ik aan dans zo boeiend vind, is dat je meestal niet kunt uitleggen waarom het je zo raakt. Hier in deSingel was ik als tiener ooit helemaal ondersteboven van een voorstelling van Wim Vandekeybus die we met de school kwamen bekijken: ‘What the Body Does Not Remember’. En een paar maanden geleden nog zag ik in de Antwerpse Stadsschouwburg ‘1980 – een stuk van Pina Bausch’: buitengewoon groots en indrukwekkend, ook al omdat er van alles tegelijk gebeurde op het podium. Maar het is onbegonnen werk om precies uit te leggen wat ik er zo goed aan vond.»

HUMO Leg me in de plaats eens precies uit wat jij als het hoogste lichamelijke genot beschouwt.

Broods «Vrijen. Daar gaat toch niks boven? Tenzij dan een goeie massage, vooral als het eentje is die lang duurt. Dat je weet: we hebben alle tijd, dus ik kan hier op mijn gemak van genieten. (Denkt na) Nee, ik weet het: de combinatie van de twee, eerst een massage en dan vrijen, dát is het hoogste lichamelijke genot.»

HUMO Nu dan: spijkers met koppen.

Broods «Mijn favoriete onenightstand, bedoel je? Je moet weten, ik kijk graag naar grote voetbalwedstrijden, vooral tussen landenteams. Het toppunt was voor mij het voorbije WK in Rusland: hoe verder de Rode Duivels raakten, hoe spannender het werd. Op het einde was ik ook echt kwaad op de Fransen, en op de manier waarop ze ons betuttelden – ik wist echt waar niet dat ik zo’n woede in me had.»

HUMO Ter zake!

Broods (lacht) «Thomas Meunier. Ik val op scherpe neuzen, en hij bezit er zo eentje. Plus: hij heeft een mooi lijf, een gebeitelde kop en prachtige ogen. Hij loenst ook een beetje, geloof ik – er is alleszins iets met zijn ogen dat ik aantrekkelijk vind.»

HUMO Soort zoekt soort.

Broods «Ik weet het, ik heb zelf een lui oog.»

HUMO Nog meer onenightstands, of zijn we er?

Broods «Nog twéé onenightstands. Ten eerste wijlen Paul Newman: een adembenemend knappe man. En ten tweede Woody Harrelson, ook al vanwege zijn markante uiterlijk. Lang geleden heb ik hem eens in het echt gezien, op het filmfestival van Karlovy Vary, in Tsjechië. Ik was daar vanwege mijn eerste film, ‘S’, en hij vanwege ‘The Hi-Lo Country’. En – oh! – onze blikken hebben elkaar even gekruist.»

HUMO Ken je hem vooral van ‘Cheers’?

Broods «Nee, van ‘Natural Born Killers’. En de laatste jaren ook van ‘True Detective’. Trouwens: Matthew McConaughey, zijn tegenspeler in ‘True Detective’, lijkt een beetje op Thomas Meunier. Om maar te zeggen: ik heb om meer dan één reden graag naar dat programma gekeken.»

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234