null Beeld

Nathan Hill - De nix

Overdaad kan niet altijd kwaad. Er schuilt zóveel in de eerste roman van de Amerikaan Nathan Hill dat hij de indruk wekt met drie boeken tegelijk te willen debuteren. De plot van ‘De nix’ (De Bezige Bij) vertakt zich razendsnel, aan de twijgen hangen naar schatting vijftien verschillende, elkaar vlot afwisselende vertellers. Inhoudelijk is het een samenvatting van dik veertig jaar popcultuur en politieke geschiedenis. En omdat hij na al dat jongleren niet met een berg scherven achterblijft, wordt Hill nu al ‘het liefdeskind van Thomas Pynchon en David Foster Wallace’ genoemd: je wordt in de Amerikaanse letteren soms met ergere bijnamen bedacht. ‘De nix’ is niet niets.

Frederick Vandromme

Pas op pagina 115 komen we te weten wat een ‘nix’ ís: een watergeest uit de Noorse mythologie, de onstoffelijke veruitwendiging van de wijsheid ‘Vertrouw geen dingen die te mooi zijn om waar te zijn’, tevens het vaakst terugkerende thema hier. Centrale figuur: Samuel Andresen-Anderson, behalve een professor Engels met de social skills van een toiletzak, ook aspirant-schrijver en gameverslaafde. Met één groot trauma: hij werd op zijn 10de door zijn moeder verlaten – en dat baart decennia later nog steeds nieuwe, andere mini-trauma’s.

In het heden wordt moeder Faye gearresteerd nadat ze kiezelsteentjes gooide naar de Republikeinse, rabiaat reactionaire presidentskandidaat Packer, en ze groeit uit tot staatsvijand nummer één. Volgt: een experimentele wraakfantasie, een moeder-zoonpsychodrama en een coming of age-verhaal voor liefhebbers van slapstick. En prominente verhaallijnen voor een cynische literaire agent, een collega-gamer, een sjoemelende studente, een mosterdhippie en een soldaat in Irak.

Hill ramt je zoveel door de strot dat de indigestie borrelend in de boeknaad op je ligt te wachten. En hij trekt je diep genoeg mee in de zijdelingse anekdotes om je de hoofdrichting uit het oog te doen verliezen. Dat is ook het geval én de bedoeling in pakweg Pynchons ‘Inherent Vice’, maar zo meesterlijk is ‘De nix’ niet aanhoudend. Door de vele position switches gaan de gewrichten tussen de verschillende boekdelen af en toe danig kraken. En van elkaar geïsoleerd roepen de verhaallijnen bovendien milde déjà vu’s op. Maar Hill is als stilist begenadigd genoeg – dit boek in het Engels lezen wordt aanbevolen – om 700 pagina’s boeiend te blijven, en in het voorbijgaan een bos sleutelscènes op je inwendige netvlies te branden.

‘De nix’ is niet de perfecte roman die men er hier en daar van wil maken. Wél een meeslepende tragi-komedie, een fusillade aan ‘Fucking hell!’-momenten en de introductie van een nieuwe spannende stem in de letteren. Zo hadden we er dit jaar nog geen twintig.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234