'NBC's 'Elvis' All Star Tribute': 'Wie waren die 'All Stars' die in de buzz vooraf met veel brille werden aangekondigd en waar ik er niet één van kende? '

'Heiligschennis!' is het eerste wat je denkt wanneer je te horen krijgt dat iemand bij NBC op het onzalige idee gekomen is om Elvis Presley’s werkelijk legendarische concertfilm 'Singer Presents...Elvis', algemeen bekend als de 'Come Back Special', te eren met een zogenaamd 're-enactment'.

Dat laatste is een lelijk woord voor 'doen alsof': 'doen alsof' het nog Wereldoorlog II is, 'doen alsof' wij cowboys zijn of boeren van Bokrijk.

Die originele 'Come Back Special' is om vele reden televisie-geschiedenis. Elvis’ weerzinwekkende manager, Colonel Parker, wilde er een brave Kerstspecial van maken, met veel valse sneeuw, zingende damherten en witte baarden van het beste kunstsatijn. Maar Steve Binder, de regisseur zag dat helemaal anders, zoals echte regisseurs plegen te doen. Hij hield bijvoorbeeld écht van Elvis en vond het doodjammer dat de persona van Presley, en tegelijk ook zijn hele geweldige back catalogue, door de jaren zestig heen verstikt geraakt waren onder de baggerstroom van films die de King toen van Parker moest maken in het Holle Woud.

Binder wilde dat Elvis alleen zijn beste songs zou zingen, begeleid door zijn lievelingsmuzikanten en in een setting die dicht in de buurt kwam van zijn eerste optredens. Op een klein podium, een boksring zonder touwen eigenlijk, met overal enthousiaste jongelui om hen heen.

Steve Binder huurde als muziekproducer Bones Howe in (zie The Turtles, Frank Sinatra, The Everly Brothers en later vooral Tom Waits) die ervoor zorgde dat Elvis nog wel klonk als de Elvis van 1956 maar dat zijn muziek en algehele sound toch net iets meer 1968-achtig deden klinken.

In mijn herinnering is 'Singer Presents...Elvis' ook de eerste keer dat ik rock’n’roll geloofde op tv.

Daarom dus met natte haren – het was tenslotte zaterdagavond – en klamme handjes voor de tv gaan zitten toen de NPO 'Elvis’All Star Tribute' ging uitzenden. Wie waren die 'All Stars' bijvoorbeeld die in de buzz vooraf met veel brille werden aangekondigd en waar ik er niet één van kende (Kelsei Ballerina? Darius Rucker? Blake Shelton?). Country & Western-sterren bleek bij navraag en hoewel ik dat genre zeker in mijn hart draag waren deze namen mij onbekend.

Ed Sheeran kende ik dan weer wel maar trots ben ik daar niet op.

John Fogerty: die mag Elvis’s 'Jailhouse Rock' nazingen en doet dat ook goed. John Legend, misschien? Cool. Jennifer Lopez zong 'Heartbreak Hotel' met overgave maar zonder helemaal de gravitas te vatten van de woorden die één van de auteurs, Mae Boren Axton, daarin legde. Wat Lopez wel goed kan is helemaal Elvis-gewijs met haar brede heupen en veel geroemde achterwerk schudden, wat niemand erg leek te vinden. Bovendien legde ze zeer veel soul in haar versie, een goedje waar nooit genoeg van kan zijn. En de anderen? Die doen het meer dan aardig – op de vreselijke passage van het ensemble Little Big Town na - en bewijzen vooral en voortdurend hoe goed Elvis’ repertoire wel is. En hoe goed Don Was, de musical director van deze affaire, omgegaan is met al dat erfgoed. Was staat overigens mee op het kleine, vierkante podium. Verscholen achter een gigantische contrabas, een bijna even grote zonnebril en een rasta-pruik deelt hij hier op briljante wijze de muzikale lakens uit. Vakwerk ! Bonus: ruime happen uit de ’68 special, en korte maar toch ontroerende gesprekken met Elvis’ dochter en weduwe.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234