null Beeld

Neil Young - Chrome Dreams II

II? De originele 'Chrome Dreams' had precies 30 jaar geleden moeten verschijnen, maar werd - na negatief advies van Carole King - één van die onuitgebrachte lost albums van Neil Young.

Hun mythische (bootleg-)status zullen die pas afleggen wanneer de al vaak aangekondigde 'Archives'-reeks volgend voorjaar het complete werk van de Canadees eindelijk zal ontsluiten.

Buiten de titel heeft 'Chrome Dreams II' niks met die voorganger te maken. Op drie songs na zijn het allemaal recent geschreven nummers; tegelijk is het een onbedoelde Best Of. Dat komt omdat Neil Young op 'Chrome Dreams II' al zijn alter ego's laat spreken: de treurwilg met zijn klaaglijke liedjes en suikerspinnen van teksten; de vuurspuwende gitarist; de weemoedige man die het leven overschouwt; de gekscherende kameraad. Dat levert een afwisselende plaat op die zich moeiteloos in de linkerkolom van Youngs oeuvre (zo'n 32 studioplaten) nestelt.

Maar een echte topper is het niet. Omdat nu en dan de routine de bovenhand haalt (meezingbare garagerockers als 'Dirty Old Man', hoe amusant ook,bedenkt Young waar u bijstaat), omdat de voormalige loner zijn hervonden levensvreugde soms wat al te naïef verwoordt (zoals in de opener 'Beautiful Bluebird', we hebben het gehád met zangvogels in rocksongs) of juist omdat hij een Amerika oproept dat alleen nog in zijn hoofd - en dat van Springsteen - bestaat (de countryrocker 'Spirit Road').

Daarom: drie sterren. Die er evenwel prompt vijf worden als u zich beperkt tot de digitale aanschaf van de beide indrukwekkende gitaarsongs, 'Ordinary People' (18:12, door Young niettemin tot single gepromoveerd) en 'No Hidden Path' (14:33). 'Ordinary People' zou weleens de belangrijkste song uit de canon van Young kunnen worden: negen nijdige coupletten over de strijd van de kleine man tegen de machthebbers, een thema door Springsteen de voorbije jaren verkleuterd maar hier in al zijn furieuze doortastendheid hersteld. Een machtig epos, gestut door blazers (dezelfden als op 'This Note's for You' uit '88) en de woeste gitaren van Young en Frank Sampredo. Waauw! Young sleept de song al sinds 'Freedom' (1989) met zich mee, maar kreeg 'm wegens zijn overweldigende présence nooit onder dak. Bij dezen, eindelijk.

Nog dit: kanonnen zullen gericht worden op de afsluiter, de suikerdot 'The Way' (5:14). Young met een kinderkoor, u moet het horen. Maar als ik iemand een pastorale oude dag gun, dan wel Pegi & Neil Young. En Erna & mezelf natuurlijk. In die volgorde.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234