null Beeld

Neil Young & Crazy Horse - Americana

Neil Young legt er flink de zweep op sinds zijn hersenoperatie in 2005. Nog datzelfde jaar verscheen ‘Prairie Wind’, geschreven in de twee weken tussen het ontdekken van een bloedprop in zijn kop en de ziekenhuisopname, en een plaat waarmee hij afscheid nam van vrouw, kinderen en alles wat hem dierbaar was – men kon nooit weten.

Intussen zijn we zeven jaar, vier studioplaten en een hoop door Young samengestelde liveopnames en 'Archives'-releases verder. ‘Americana’ is zijn eerste plaat met Crazy Horse sinds ‘Greendale’ uit 2003 (en dat was evenveel boek als plaat, en Frank ‘Poncho’ Sampedro speelde er niet op mee).

Dat Crazy Horse in the house is, wordt vanaf de eerste seconde duidelijk. Neil laat Old Black fluiten en feedbacken terwijl Ralph Molina nog bezig lijkt te zijn met het op- en afstellen van zijn drums en Billy Talbot de bas nog aan het stemmen is.

Hortend en stotend komt het paard uit de stal gestrompeld, tot Poncho zijn eerste akkoord aanslaat en er als bij toverslag een galop ontstaat (Neil noemde Sampedro niet voor niets ooit ‘de lijm die alles samenhoudt’).

’t Is een intro zoals alleen Crazy Horse ‘m per ongeluk kan verzinnen en de voornaamste reden waarom het onze favoriete Neil Young-begeleidingsgroep is: boordevol heerlijk muzikale fouten (tevens de reden waarom échte muzikanten (foute echte muzikanten, that is) niet begrijpen waarom hij zich met zo’n bende amateurs inlaat).

‘Americana’ is een plaat vol traditionals en folksongs die, in tegenstelling tot wat dat laat vermoeden, knettert van de elektriciteit. De sfeer is opgetogen en vrolijk, en het refrein van opener ‘Oh Suzannah’ exemplarisch voor het spelplezier: ‘Oh Suzannah, don’t you cry for me / ‘cause I come from Alabama with my B-A-N-J-O on my knee’.

Kijk, dat hebben wij graag: dat als het nergens over gaat, het ook écht nergens over gaat. Op het einde van die opener volgt een instant review van een duidelijk opgetogen Young die tegen de groep zegt: ‘It’s funky, that’s good. It’s really good, it gets into a good groove.’

Die studioconversaties komen na elke track terug, vanaf de eerste milliseconde dat de song stopt, alsof ze al die tijd gewoon zijn blijven doorpraten maar je ze niet hoorde omdat de muziek te luid stond.

‘Americana’ is een swingplaat: ‘Clementine’, ‘Tom Dooley’ en ‘Gallows Pole’ worden er aan een stevig tempo doorgejaagd, en pas bij ‘High Flyin’ Bird’ mag de voet even van het gaspedaal - om terug te vallen op een soort ‘Ragged Glory’-achtige laziness.

‘This Land Is Your Land’ krijgen we in een countryversie, met een voor zijn doen zeer bescheiden en onopvallende Stephen Stills in de backings, en is net als ‘Wayfarin’ Stranger’ zeker niet de versie te veel, ook al zou je dat op papier denken.

Afgesloten wordt er met een forse versie van het Britse volkslied ‘God Save the Queen’. Beetje vreemd, al valt het toegevoegde slotakkoord dan weer wel perfect op zijn plaats: ‘Let freedom ring!’ Geen probleem.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234