Neil Young & Crazy Horse - Psychedelic Pill

In de jaren tachtig werd hij er door zijn platenfirma nog voor aangeklaagd, vandaag is een atypische plaat van Neil Young iets wat niet meer bestaat.

De vorige was er één waarop hij stokoude folksongs in iets minder stokoude jassen stak, die daarvoor een soloplaat die ‘Le Noise’ heette en zijn naam meer dan waar maakte, vandaag krijgen we ‘Psychedelic Pill’: een dubbelaar die desondanks slechts negen songs telt.

Wie de eerste track achter de kiezen heeft, heeft meteen al een heel eind afgelegd - in goed gezelschap, want behalve Neil Young is ook het ontembare Crazy Horse van de partij.

‘Driftin’ Back’ heeft in de aanzet iets van ‘Sugar Mountain’, dat door Young in 1964 op zijn negentiende geschreven wiegeliedje dat pas in ’77 op ‘Decade’ het daglicht zag: akoestisch, zoet, gekweld en melancholisch – tot iemand letterlijk Crazy Horse in de mix schuift en er aan een jam begonnen wordt waarvoor minder roekelozen al vlug een halve plaat opwarming zouden nodig hebben.

‘Driftin’ Back’ doet wat de titel belooft: het gaat van ‘Sugar Mountain’ over ‘Like a Hurricane’ tot ‘Broken Arrow’ en flitsen ‘Mirror Ball’ (onderschatte plaat uit 1995, met Pearl Jam in de rol van Crazy Horse). En dat alles in amper, euh, zevenentwintig minuten. U leest het goed.

Verderop zitten er nog twee songs van zestien, en één van acht minuten. De rest is popformaat.

De psychedelische pil uit de titel is overigens niet iets om bang voor te zijn. De uitwerking beperkt zich tot een tekstuele verwijzing naar The Grateful Dead in ‘Twisted Road’ en een breed rondzwaaiend geluidseffect dat over de gehele titeltrack wordt uitgesmeerd en na een minuut of drie enigszins op de zenuwen begint te werken.

Een effectloze versie van diezelfde song zit als bonustrack helemaal achteraan, teken dat ze zelf niet goed wisten of het wel een goed idee was. Twijfel: nooit goed in de rock-‘n-roll, maar gelukkig steekt hij verder nergens meer de kop op.

‘Psychedelic Pill’ is nostalgie met gebalde vuist, terugkijken met de glimlach. Over ‘Driftin’ Back’ hadden we het al, ‘Born in Ontario’ draagt eveneens een titel die over het onderwerp alles verklapt, en ook ‘Twisted Road’ gaat over een weg die Neil al eens eerder heeft bewandeld: ‘If I ever get home I’m gonna let the good times roll’. Zijn goed recht.

Er staat niets op ‘Psychedelic Pill’ waar wij niet erg blij van worden, maar de songs die nog iets meer dan de andere aanzetten tot molenwiekend dansen zijn ‘She’s Always Dancing’ (‘She likes to burn, that’s when she gives, that’s where she lives’) en ‘Walk Like a Giant’, een woeste song waarin voor het heerlijke contrast het refrein niet gezongen maar lieflijk gefloten wordt.

De strofes krijgen sublieme wop-wop-backings mee, en horen we daar echt hoefgetrappel in de laatste rechte lijn? Een kwartier ver in deze fantastische afsluiter, en nog steeds is The Horse niet uitgestampt. ‘When I think about how good it feels / I wanna walk like a giant on the land’. Heel eerlijk? Wij ook! En met ‘Psychedelic Pill’ lukt het zelfs een beetje. Dat daar naast de Boerentoren aan de einder: dat zijn wij.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234