null Beeld

Neil Young: Heart of Gold


Neil Young mag dan al een halve eeuwigheid geen platen meer maken van het niveau van 'After the Gold Rush' of 'Freedom', met het introspectieve en grotendeels akoestische 'Prairie Wind' uit 2005 kwam-ie toch nog eens gevaarlijk dicht in de buurt.

'Een cd die geen enkel zwak moment kent,' schreef Humo's binnenkort afzwaaiende TTT-pief Charlie Poel in zijn voorts met woorden als 'magnifiek', 'imposant' en 'majestueus' gelardeerde recensie, en als Charlie Poel zoiets zegt is dat zelden gelogen.

undefined

In augustus 2005, net voor 'Prairie Wind' in de winkelrekken lag, stond Young twee avonden op na mekaar op de planken van het Ryman Auditorium in Nashville, waar hij samen met ouwe getrouwen als Spooner Oldham, Ben Keith, Emmylou Harris en zijn eigen wederhelft Pegi de plaat integraal voor het voetlicht bracht, aangevuld met een handvol oude krakers als 'I Am a Child', 'Old Man' en 'The Needle and the Damage Done'.

Regisseur Jonathan Demme, een goeie kennis van Young, puurde uit die twee gedenkwaardige avonden één geweldige concertfilm, 'Heart of Gold', die vanavond door Arte wordt uitgezonden. Zeker kijken, want bij Arte hebben ze beloofd om ome Neil niet in het Duits of het Frans te dubben.

Neil Young «Jonathan belde me ergens in 2005: of we niet eens iets samen konden doen, want hij had een jaar lang niks om handen. Ik zeg: 'Ik heb net een plaat afgewerkt die 'Prairie Wind' heet. Ik zal 'm eens naar je opsturen - zie maar wat je ervan vindt.' Een paar weken later is hij bij me langsgekomen op mijn ranch in La Honda, en hebben we onder het genot van een paar flessen goeie wijn plannen zitten smeden.

»Ik en mijn band zouden 'Prairie Wind' twee keer integraal opvoeren in de plaats waar-ie opgenomen was, Nashville; we zouden traditionele country & westernoutfits aantrekken, en Jonathan zou alles filmen. Het idee om de set uit te breiden met oude nummers kwam later pas, toen Jonathan zich plots realiseerde dat zijn film wel erg kort zou zijn als we enkel 'Prairie Wind' zouden spelen.»


- Speelt u uw oude songs eigenlijk nog graag?

Young «O ja, absoluut. Soms voelt het wel raar: heel veel van de nummers die ik als jonge man opnam - 'Comes a Time', 'Old Man' - gaan over de tijd die voorbijgaat. 't Geeft toch een extra dimensie om dat soort songs te spelen nu ik zelf al wat ouder ben.

»Als ik één mijn écht oude nummers speel, reis ik in gedachten veertig jaar terug, toen nog bijna niemand wist wie ik was en bijna niemand een mening over me had gevormd. Ik kan me die eerste optredens met Crazy Horse nog haarscherp voor de geest halen: zalen vol jonge mannen die in de lucht sprongen, op hun borst roffelden en zich de longen uit het lijf schreeuwden, gewoon omdat wij een nieuw nummer inzetten.

»Nu is alles anders: het publiek heeft voorkennis, en die voorkennis gaat af en toe toch enigszins in de weg van de beleving van de songs staan, als je begrijpt wat ik bedoel. Het is net als in de filmwereld: de gezichtsbekendheid van een acteur kan de rol die hij speelt in de verdrukking duwen.»


- Wat is van al uw songs uw eigen favoriet?

Young «Dat wisselt. Mijn favoriet van het moment is 'Hold Back the Tears', een nummer van 'American Stars 'n Bars' (uit '77, red.).
Ik kwam die plaat toevallig tegen toen ik wat ouwe rommel aan het opruimen was, en ik heb 'm gelijk nog eens opgelegd.

»Ik ben ook nog altijd heel tevreden over de songs op 'Prairie Wind'. Een heel ingetogen plaat is het: mijn muziek is altijd een afspiegeling van hoe ik me voel, en 2005 was een jaar waarin ik erg veel over mezelf en mijn familie heb nagedacht.

»Mijn vader is dat jaar gestorven, en zelf heb ik de dood ook in de ogen gekeken: ik moest een hersengezwel laten weghalen. Zes of zeven stukken platina hebben de dokters in mijn brein geplant, om mijn lijf om de tuin te leiden: dat denkt verkeerdelijk dat het littekenweefsel is. Afijn, dat hebben ze me toch gezegd. Maar ik ben weer helemaal de oude, dat is het voornaamste.»


- Hoe houdt u zich fit? Uw stem klinkt nog net zo krachtig als in de jaren zestig, en met uw gitaarspel blaast u iedere twintigjarige punkrocker van het podium.

Young «Ik zwem en ik wandel veel, en ik heb thuis wat apparaten staan om oefeningen op te doen. Ik zou heel graag nog lang muziek blijven maken, vandaar. Tot aan mijn dood, als het even kan. Willie (Nelson, red.) is bijna tachtig en hij treedt nog altijd op en maakt nog altijd platen - waarom ik dus niet?

»'t Is wel opvallend: hoe ouder ik word, hoe meer mijn ego krimpt. Toen ik twintig was, draaide alles rond mij en mijn wereld. Nu ben ik bijna vijfenzestig en voel ik de behoefte niet meer om mezelf in het middelpunt te plaatsen. In deze fase van mijn leven voel ik me als een blad op een rivier, en ik laat me simpelweg meedrijven met de stroom.»


- Amen!

Voorbeluisteren via:

null Beeld

Herlees de review van \'Prairie Wind\'

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234