null Beeld

Neil Young - Live at the Cellar Door

‘December stelt alles op scherp, en Neil Young komt als geroepen.’ Niet onze woorden, maar wel heel bruikbaar – we geven ze nadien wel terug. Als het leven een versnelling lager schakelt en je brein de jaarrekening opmaakt, is het altijd goed om Young bij de hand te hebben. En omdat hij dat zelf ook wel weet, schenkt hij ons dit jaar ‘Live at the Cellar Door’ voor kerst. Merci, Neil!

Razen wij even door de feiten: ‘Live at the Cellar Door’, volgnummer 2.5 in de Archive Performance Series, bevat dertien selecties uit zes opeenvolgende concerten in (tada!) The Cellar Door, een club in Washington DC, eind 1970.

Vijf van de dertien nummers zijn geplukt (als een boeket uit een alpenwei) uit ‘After the Goldrush’, dat toen drie maanden oud was.

Het is verleidelijk om dit plaatje – want dat is wat het is – te vergelijken met ‘Live at Massey Hall’, de glorieuze thuismatch die Young begin ’71 speelde in Toronto: de periode is onvermijdelijk dezelfde, de tracklist voor een stuk ook, en Young zal in die anderhalve maand ook wel niet veel veranderd zijn. Het verschil zit hem in de schaalgrootte: van de AB Club naar het Koninklijk Circus.

Slechte verstaanders moeten voor de sport maar eens naar beide uitvoeringen van ‘See the Sky About to Rain’ luisteren: twee keer kippenvel, andere kip.

Belangrijker is de periode: dit is de jonge, grootogige Neil. ‘After the Goldrush’ en de eerder dat jaar uitgebrachte single ‘Ohio’ tonen een grote politieke en ecologische betrokkenheid, en zijn liefdesliedjes dragen, hoewel ze soms verre van rooskleurig zijn (‘Only Love Can Break Your Heart’, ‘Birds’), een onschuld in zich die ze niet veel later zouden kwijtspelen. Neil stond nog aan de goeie kant van het dal, en dat hoor je.

‘Tell Me Why’ is opnieuw de geschiktste openingstrack die je je kunt voorstellen. ‘Birds’, ‘Only Love...’, ‘Don’t Let It Bring You Down’ en de andere nieuwe tracks van ‘After the Goldrush’ doen waarvoor ze betaald zijn, en vaak ook meer. ‘Down by the River’ is akoestisch nog altijd een orkaan en ‘I Am a Child’ heeft ons nog nooit ontgoocheld. Bij de verrassingen: de gestripte versie van de Buffalo Springfield-song ‘Expecting to Fly’ en een ongehoorde pianoversie van ‘Cinnamon Girl’, toch de ultieme gitaarsong.

Hier en daar wordt geopperd dat ‘Live at the Cellar Door’ voer is voor de spionkop, en een beetje dubbelop met ‘Massey Hall’. Maar komt een vriend – of hij nu aangeschoten voor de deur staat, molenwiekend de straat oversteekt of een bescheiden sms’je stuurt – ooit ongelegen? Wij dachten van niet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234