Neil Young + Promise Of The Real (Sportpaleis)

Neil Young droeg zijn Fedorahoed, stond op het podium zowaar kersen te eten, en aan het eind - net voor de bis ‘Tonight’s the Night’ - omhelsde hij een houten indianenbeeld. Het was verdorie voorbij middernacht toen we met z’n allen op straat werden gezet. Een optreden van drie uur, zeg!

'Youngs concert bleef wel héél lang in het spreekwoordelijke The Shire hangen'

In 1995 stond Neil Young op Pukkelpop. Hij was toen negenenveertig. Zijn begeleiders - Pearl Jam, zonder Eddie Vedder - waren toen 29 jaar oud. Ondertussen is Young zeventig geworden, maar zijn partners in crime zijn vandaag jonger dan Pearl Jam toen. Promise Of The Real heet de zelfverklaarde hippie-cowboy-surf-rockgroep met wie Young al een tijdje on the road is. In de gelederen twee zonen van Willie Nelson: Lukas en Micah mogen in het Sportpaleis prominent vooraan staan, in de buurt van Young, naast Young, een paar keer vel-tegen-vel met Young.

Maar eerst is er het solospotje: Young stapt naar de alles behalve centraal opgestelde, stokoude buffetpiano voor ‘After the Gold Rush’. De tekst ('Look at mother nature on the run / In the nineteen seventies') krijgt een upgrade:‘We've got mother nature on the run, in the 21st century'. ‘Heart of Gold’, ‘The Needle and the Damage Done’ en ‘Comes a Time’ komen voorbij - ja, zelfs ‘Helpless’ is erbij: ze komen allemaal via een akoestische gitaar die duidelijk geleefd heeft. Iemand achter ons zegt dat ze nog van Willie Nelson zelve is geweest, maar dat wordt ons na drie keer googlen nergens bevestigd. Wie kan zoiets, trouwens, een Sportpaleis aan het begin in z’n eentje akoestisch betoveren? Springsteen, misschien? Indrukwekkend, dus. Maar we willen meer.

En we krijgen ook meer: eerst ‘Mother Earth (Natural Anthem)', kerk- en spookklanken uit een traporgel. Daarna songs uit ‘Harvest’ en ‘Harvest Moon’, mét groep die begint door rustig stroomafwaarts te peddelen: één gitaar wordt met de strijkstok bespeeld, er zit opvallend veel met de hand betrommelde percussie naast de drums, een buisje van metaal gaat sierlijk over de snaren, de backings zijn met velen, een enkele keer komt metalen klokkenspel er bovenuit. In ‘Only Love Can Break Your Heart’ is de sfeer zelfs die van een zorgeloze eilandvakantie.

De opbouw van de concerten is door één van de broers Nelson vergeleken met de reis van Frodo Baggins in de ‘Lord of the Rings'-saga. Frodo trekt de voordeur van een harmonisch bestaan in The Shire achter zich dicht, op zoek naar de wijdsheid en het avontuur op Mount Doom. Nu zijn wij met dat verhaal nauwelijks vertrouwd, maar Youngs concert bleef wel héél lang in het spreekwoordelijke The Shire hangen.



Wij zouden bijvoorbeeld niet getreurd hebben mocht hij zijn begonnen waar hij zijn Gretsch genaamd White Falcon omgordde voor ‘Alabama’, ‘Winterlong’ en ‘Walk On’. Wij zouden ook voor geen geld ter wereld de hoogtepunten ‘Mansion on the Hill’ en ‘Powderfinger’ hebben willen missen. Maar dáár net voor zit 'Down by the River', de eerste song met Old Horse, Youngs Gibson Les Paul. 'Down by the River' is twintig (of meer) minuten met veruit de meest kletterende jam van de avond, die we met onweer associëren, en met Crazy Horse. Hier berijdt Young zijn Old Horse zoals Ludo Philippaerts ooit zijn Darco. Het is een heel lange rit die ons eventjes doet dromen dat er nog van die neven en tantes als ‘Ordinary People’ en ‘Like a Hurricane’ en ‘Change your Mind’ en ‘Love and Only Love’ en ‘Cortez the Killer’ zullen langskomen, en dat alle gitaristen geregeld in een cirkel zullen gaan staan, alsof ze hun lichtsabels hebben getrokken. Daarna mag het eventueel geheel uit de hand lopen tot de zaallichten aanfloepen.

In de plaats doet Young zijn hoed af in ‘Country Home’: ook goed. ‘Vampire Blues’ (echte blues) en het mijmerende ‘Western Hero’ verrassen. Al wat over Youngs nieuwe thema Monsanto gaat is ons een tikje te drammerig. Ergens zitten zelfs boerderijdieren in de mix.

Even vergelijken voor we beginnen te klagen: Frankrijk kreeg drie concerten op rij ‘La Vie en Rose’, en werd naar huis gestuurd met de bis ‘Like an Inca’, uit het omstreden ‘Trans’; de song werd voor het eerst gespeeld sinds 1982. Wij krijgen ‘Rockin’ in the Free World’, een song geschreven aan het eind van het Reagantijdperk, en vandaag perfect inschuifbaar in wat de aanloop naar de epoque-Trump zou kunnen worden. Doet ons aan ‘The Needle and the Damage Done’ denken, niet aan de mooie Sportpaleisversie, maar aan dat moment op Pukkelpop lang geleden, toen het lied niet leek te gaan over tot de dood lijdend drugsgebruik in de seventies, maar wel over Kurt Cobain. Neil Young doet dat vaak: overschotten van ervaringen van een oude wereld naar een nieuw, óók hard en óók koud tijdperk brengen.

In de encore 'Tonight's the Night' willen Young en groep een beetje los in een melting pot van genres. Altijd goed om mensen hun eigen zin te zien doen.

Nog dit: wij zijn met de fiets gegaan, vanuit het noorden van Brussel. Na het concert hebben wij - op zoek naar het huis van een gastvrije maat, die we via deze weg bedanken - gemerkt dat er ook bij nachte behoorlijk wat volk over de Antwerpse fietsostrades vliegt. Dat is uitstekend nieuws!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234