Net gemist (2): de concerten die nooit plaatsvonden

Nukkige wereldsterren die net voor het zingen het podium afgaan, muzikanten die te stoned of te poepeloere zijn om er iets van te bakken en andere voortijdige zaadlozingen in de muziekgeschiedenis: in juli bloemleest Humo de beste pop- en rockmomenten die niét zijn gebeurd. In deel twee: net niet live. ‘What a shame, what a shame!’

'Ik geef het toe: Mick Jagger heeft me doen janken als een kind'

Tussen het moment dat een concertpromotor een band boekt en dat waarop die geacht wordt het podium op te stappen, zit veel tijd. En dus veel kruispuntmomenten waarop het fout kan lopen. De verhalen over gebroken benen (Dave Grohl), overwerkte stembanden (Adele) en debiele uitspraken (Bounty Killer) kent u. Vroeger gold dat dubbel: toen konden artiesten – zonder e-mail of smartphone – nog ongestoord onberekenbaar zijn.

Marnique Deswarte (ex-voorzitter vzw Festival Dranouter) «1995 was een rampjaar voor Dranouter. Onze twee hoofdacts waren Shane MacGowan and The Popes en Songhai. Dat was een supergroep met bassist Danny Thompson, de legendarische koraspeler Toumani Diabaté uit Mali en de Spaanse, toen zeer populaire flamencogroep Ketama. Ze hadden een cd opgenomen, maar nog nooit samen opgetreden: het zou dus een uniek concert worden. Alleen besefte Toumani pas op de dag van het optreden dat hij geen vliegtuigticket had om van Mali naar België te vliegen: een fout van zijn management. De groep heeft dan maar gespeeld met een vervanger, maar dat was natuurlijk niet hetzelfde. Een gemiste kans, want ook daarna stonden ze – zeker in België – nooit meer samen op een podium.

»MacGowan had al veel langer de reputatie concerten te missen, dus ik had zijn management vooraf uitdrukkelijk gevraagd om hem in de gaten te houden. Dat is hen lang gelukt, maar nét voor het vliegtuig naar België vertrok, zijn ze hem alsnog uit het oog verloren. Achteraf heb ik gehoord dat hij drie dagen op de lappen geweest is in de omgeving van de luchthaven. The Popes zijn wél bij ons gearriveerd, maar zelfs zij vonden: The Popes zonder Shane, daar zit niemand op te wachten. Het concert werd dus gecanceld. Pas in 2010 is MacGowan alsnog op onze Main Stage geraakt, die keer met The Pogues. En met zijn nog steeds onverzadigbare lever (lacht)


KERSTMAN MELANIE

Minder vrolijk: eind jaren ‘90 liep het Brugse Cactusfestival zijn headliner Morphine mis omdat frontman Mark Sandman precies een week eerder in Italië was gestorven aan een hartaanval, on stage. De medewerkers van Cactus vernamen het nieuws via de radio, tijdens hun jaarlijkse warming-up drink. Soulwax verving last minute.

En dan nog hadden ze in Brugge geluk: soms vallen complete festivals in het water. Eén jaar na Woodstock wilde het Powder Ridge Rock Festival, in 1970, de Amerikaanse muziekliefhebber naar Middlefield, Connecticut lokken met Sly & the Family Stone, Joe Cocker, Van Morrison, Jethro Tull, Janis Joplin, Chuck Berry en Fleetwood Mac. Klein gebrek, behoorlijk bezwaar: de plaatselijke overheid had nooit zijn toestemming gegeven, en dat werd pas officieel gecommuniceerd toen 30.000 fans al ter plaatse waren. Folkzangeres Melanie trad – tegen een door de rechter uitgevaardigd verbod in – toch op, haar microfoon aangesloten op de generator van een ijscowagen: ‘Een halfuurtje lang was ik de kerstman. De mensen waren zo blij dat er íémand zong!’

Dat Woodstock niet te kopiëren valt, bleek ook uit het dertigste verjaardagsfeestje van het festival. Woodstock ‘99 – met onder meer Red Hot Chili Peppers, Limp Bizkit en Metallica op de affiche – moest een ode worden aan de hoogdagen van de peace en love, maar het staat nu bekend als één van de ranzigste en foutste festivals ooit. Te veel volk, te duur, veel te weinig drinkwater. De organisatie plaatste, zonder toestemming, topless foto’s van vrouwelijke bezoekers op hun website. Tijdens het concert van Korn werd er een meisje verkracht in de moshpit. En Wyclef Jean was verantwoordelijk voor een van de belabberdste Jimi Hendrix-imitaties ooit: zijn ‘Star-Spangled Banner’ staat op YouTube, maar het is geen aanrader.

Eerder dit jaar werd het Fyre Festival prematuur afgelast: het op millionaire millennials en fils-à-papa’s mikkende festival op de Bahamas (ticketprijzen: tot 250.000 dollar) beloofde vooraf luxevilla’s, een driesterrenkeuken en supermodellen. In realiteit bleken dat lekke hutjes, droge boterhammen en Blink-182. De via Instagram verspreide verontwaardiging zorgde ervoor dat de stekker uit het festival werd getrokken. Co-organisator Billy McFarland werd vorige week gearresteerd voor fraude. Een andere co-organisator, rapper Ja Rule, blijft voorlopig buiten schot.


IKEA-POSTER

Aan elke potentiële samenwerking op het podium gaan er tien achter de schermen vooraf. Neem kitschkunstenaar Jeff Koons en U2 in hun megalomane, campy PopMart-periode: in theorie waren die voor elkaar gemaakt. Net wat Bono en co dachten toen ze de Amerikaan – bekend van zijn porseleinen sculptuur van Michael Jackson en diens chimpansee Bubbles – vroegen om het podium en de backdrop voor hun volgende tournee te ontwerpen. Koons stemde in, en enkele maanden later nodigde hij de band uit in New York. De Ieren rekenden op iets dat larger-than-life, onvergetelijk en uniek was. Ze kregen een uitvergrote foto van vier katjes, in sokken en met knijpers aan een wasdraad opgehangen, het soort poster dat je ook toen al bij Ikea kon kopen. Bono en Koons trof men sinds die dag niet meer zo vaak in elkaars gezelschap aan.


BACKSTAGEVOETBAL

Sommige ‘Net niet’-momenten zijn gemiste kansen voor alle muziekliefhebbers, andere voor welgeteld één iemand. De meest legendarische festivalanekdote uit de Lage Landen valt daar ergens tussenin.

Jan Smeets (programmator Pinkpop) «Voor onze jubileumeditie in 1979 – het was onze tiende Pinkpop – had ik in Londen Peter Tosh geboekt. Ik had ook gesproken met de agent Steve Hedges, toen een hele grote meneer, en die zei me: ‘Ik denk dat ik het wel klaar krijg om Mick Jagger, de platenbaas van meneer Tosh, te overtuigen om naar zijn pupil te komen kijken op Pinkpop. En als hij daar dan meezingt tijdens de hit ‘Walk (And Don’t Look Back)’, zou dat geen mooi verjaardagscadeau voor jullie zijn?’ Nou, natuurlijk! Van Steve mocht ik het aan niemand vertellen: ‘Als het mislukt, sta je mooi voor paal.’ Ik moest natuurlijk wel speciale maatregelen treffen: Jagger zomaar los in de backstage, dat wordt een soep. Dus liet ik een groot hekwerk zetten tussen de kleedkamers en het zwembad. Ter verantwoording verzon ik het verhaal dat Elvis Costello, die ook op de affiche stond, enkele dagen eerder heel nukkig en agressief was geworden omdat hij zich had bezeerd in de studio, en dat er dus voorzorgen genomen moesten worden. We zijn in Brussel ook nog Budweiser-bier gaan halen: Jagger wilde dat, en bij ons vond je dat niet.

»Op een gegeven moment komt meneer Jagger aan. Tosh was al aan zijn tweede toegift toe, nóg eens ‘Walk (And Don’t Look Back)’. Jagger en ik stonden al op het podium toen die ineens de tv-camera’s zag – in die tijd werd Pinkpop ook al live op televisie uitgezonden. Jagger zei: ‘Dat hadden we niet afgesproken. No tv.’ Hij gaf mij een hand, stapte de trappen af, voetbalde backstage nog een uur met de Nederlandse band Massada en vertrok daarna richting Maastricht. Mijn droom viel in duigen, en ik verhul niet dat ik me toen een beetje heb aangesteld: ik heb staan janken als een kind. Met Jagger heb ik het er nooit meer over gehad. Hedges zei achteraf alleen maar: ‘What a shame, what a shame...’»


RARE PLANETEN

Tevens a damn shame, maar dan vooral voor het handjevol Belgen van Die Anarchistische Abendunterhaltung.

Han Stubbe «In 2001 mochten we spelen op de seizoensafsluitende avond van de Ancienne Belgique, in een double bill met Lee ‘Scratch’ Perry en de Mad Professor. Een fantastische eer: Perry is een legende, de uitvinder van de dub, misschien zelfs van de elektronische muziek in het algemeen. Net voor we op moesten, kwam Kurt Overbergh van de AB handenwringend en zwetend de backstage binnen. Perry bleek al te zijn aangekomen, maar zijn band zat ergens onderweg vast in de sneeuw. Of wij die avond – ná onze set – ook nog Perry wilden begeleiden. We hadden niet veel tijd om na te denken, maar natuurlijk zeiden we ja! Perry stond toen al bekend als een beetje zot – iedereen wist dat hij op heel rare planeten zit – dus het beloofde een maffe avond te worden. Eigenlijk keek ik er gedurende heel onze set naar uit. Grote teleurstelling: tegen dat wij het podium afstapten, bleek de band van Perry alsnog te zijn aangekomen. Goed voor hen, en wellicht ook voor het publiek, minder voor ons (lachje). Onze legendarische ontmoeting heeft niet mogen zijn.»


1 + 1 = 1/2

Wat als muzikanten elkaar wél op het podium treffen, maar 1 + 1 beduidend minder dan twee blijkt te zijn? In maart ‘68 trad Jimi Hendrix op in de New Yorkse m’as-tu-vu-club The Scene. Die avond aanwezig als toeschouwers: Jim Morrison en – dat waren nog eens avonden! – Janis Joplin. Morrison, niet het passieve type, sprong na een paar nummers bij Hendrix op het podium. Wat er één voor de geschiedenisboeken had kunnen worden, werd een sof van bijna even fabelachtige proporties. Morrison bleek straalbezopen, en van zijn geïmproviseerde, bij elkaar gelalde bluesteksten was – op een meermaals herhaald ‘Fuck her in the ass’ na – geen woord te begrijpen. Op het einde stuikte Morrison in elkaar en rolde hij van het podium, recht op het tafeltje van Joplin, waarbij alle glazen en drank haar over de schoot kletsten. Joplin achteraf: ‘Ik had het allemaal zo erg niet gevonden, als hij nog een beetje mooi had gezongen.’

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234